به روز شده در: ۳۰ شهريور ۱۳۹۷ - ۱۰:۵۹
گفت‌وگوی دفاع پرس با مادر شهیدان «حشمت­‌الله و حمدالله جلیلیان»؛
«کبری جلیلیان» در خاطره خود از دیدار با پیکر فرزند شهیدش «حمدالله» گفت: بوی عطر می­‌داد. عطر قدسی خودش و گلابی که رویش پاشیده بودند. لباس­‌هایش را بوسیدم، بوی گلاب تمام وجودم را فرا گرفت. دستم را زیر چانه‌اش گرفتم و گفتم «به من نگاه کن، ان‌‌شاءالله مبارکت باشد». پیکرش را به خاک سپردیم و لباسش را که خونی و تکه تکه شده بود، به منزل بردم و شستم.
کد خبر: ۳۰۶۹۷۲
تاریخ انتشار: ۱۲ شهريور ۱۳۹۷ - ۰۴:۵۰ - 03September 2018

«کبری جلیلیان» مادر شهیدان گران‌قدر «حشمت­‌الله و حمدالله جلیلیان» در گفت‌وگو با خبرنگار دفاع پرس در کرمانشاه، اظهار داشت: جنگ تحمیلی که شروع شد، پسرم «حشمت­‌الله» برای مبارزه با ضدانقلاب به کردستان رفت. مدتی بعد نیز پسر کوچک‌ترم «حمدالله» که نوجوان و کم سن و سال بود، با اصرار فراوان، رضایتم را جلب کرد و او هم عازم جبهه شد.

وی افزود: «حمدالله» آخرین باری که به جبهه رفت، لباس محلی (کردی) پوشید و گفت «ننه! دارم می‌رم مهاباد. حلالم کن». غم سنگینی همه وجودم را فراگرفت. گفتم: «پسرم! خدا به همراهت. ان‌شاءالله سلامت برگردی». هنوز یک ماه از رفتنش نگذشته بود که یک روز درِ خانه به صدا درآمد. پسرم رفت در را باز کرد. وقتی برگشت، ناراحت بود. گفتم «کی بود؟». گفت «پسر همسایه؛ با من کار داشت». پس از چند لحظه لباس­‌های مشکی‌­اش را پوشید. گفتم «پسرم! چرا لباس سیاه پوشیدی؟». گفت «امروز اول محرمه!». لحظه‌ای بعد همسایه‌­ها با شیون و زاری وارد حیاط خانه ما شدند. خیلی جا خورده بودم، گفتم «چه خبر شده؟». گفتند: «حمدالله شهید شده.» ابتدا باور نکردم تا این که «حشمت­‌الله» از در وارد شد. آهسته گفت «ننه! داد و بیداد نکنی، تو اجرتو بردی.»

درخت اسلام با خون پسرم آبیاری می ­شد، لذّت می­ بردم

شهید حمدالله جلیلیان

مادر شهیدان «حشمت­‌الله و حمدالله جلیلیان» بیان داشت: پیکر «حمدالله» را با چند تن از شهدا به سردخانه بردند. ساعت پنج صبح روز بعد با «حشمت‌­الله» به سردخانه رفتیم. پیکر تکه‌تکه شده «حمدالله» را دیدم. یک چشمش ترکش خورده و صورتش خونی بود. بوی عطر می­‌داد؛ عطر قدسی خودش و گلابی که رویش پاشیده بودند. لباس­‌هایش را بوسیدم، بوی گلاب تمام وجودم را فرا گرفت. دستم را زیر چانه‌اش گرفتم و گفتم: «به من نگاه کن، ان‌‌شاءالله مبارکت باشد». پیکرش را به خاک سپردیم و لباسش را که خونی و تکه تکه شده بود، به منزل بردم و شستم.

وی گفت: پس از مراسم ختم «حمدالله»، «حشمت‌­الله» دوباره به جبهه رفت. حدود چهارماه گذشت، ولی او به خانه برنگشت. یک روز که می‌خواستیم برای دیدار یکی از اقوام به کرج برویم، یکی از آشنایان به منزل ما آمد و گفت: «نمی‌شه، یکی دو روز دیگه برین؟» گفتم: «چرا؟» گفت: «آخه حشمت زخمی شده، فردا به کرمانشاه میاد». یک­ دفعه پاهایم بی­‌حس شد و گفتم: «نگو زخمی شده، بگو شهید شده.»

«کبری جلیلیان» ادامه داد: صبح زود به مزار شهدا رفتم. هوا خیلی سرد بود و برف می‌بارید. کنار مزار «حمدالله» نماز صبح را خواندم و کنارش نشستم تا هوا کم‌کم روشن شد. با مسئول آن‌جا صحبت کردم و آدرس کسی را که قبر کنار «حمدالله» را از پیش‌خرید کرده بود، گرفتم. مسئول مزار گفت «یه جوان هیکلی قبر را خریده و گفته اگر تا چند ماه دیگه شهید بشم، قبر مال خودمه؛ امّا اگه نیامدم، قبر را به کس دیگه‌­ای بدهید.» گفتم: «اسمش چیه؟» گفت: «حشمت‌الله جلیلیان». لحظه­‌ای سکوت کردم و گفتم: «مبارکت باشه مادر».

وی بیان داشت: به همراه یکی از مسئولین، قبر را آماده کردیم. بمباران­‌های پیاپی باعث خلوت شدن شهر شده بود. پیکر «حشمت‌الله» را آوردند. چند نفر از همسایه‌ها و پاسدارها برای تشییع پیکرش آمده بودند. خداوند آرامش عجیبی به من داده بود. پیکرش را داخل قبر گذاشتم. یک­ دفعه متوجه شدم از مراسم فیلمبرداری می‌­کنند. گفتم: «فیلم نگیرید». گفتند: «مادر! اجازه بده فیلم بگیریم، این اولین باری است که می­‌بینیم مادری با دست‌­های خودش فرزندش را به خاک می­‌سپارد». گفتم: «در راه اسلام، راضی‌ام به رضای خدا».

درخت اسلام با خون پسرم آبیاری می ­شد، لذّت می­ بردم

مادر شهیدان «حشمت­‌الله و حمدالله جلیلیان» اظهار داشت: یک شب خواب دیدم حمدالله داخل قبر دراز کشیده است؛ امّا بدنش سالم بود. گفتم: «تو که بدنت تکه‌تکه شده بود؟». گفت: «ننه! امام حسین (ع) من را شفا داد». گفتم: «حشمت‌الله چی؟» گفت: «اونم خوبه؟». گفتم: «به آقا بگو ما را هم شفاعت کنه».

وی در پایان با بیان خاطره‌ای از همرزمان و دوستان فرزندان شهید خود، گفت: یک‌بار یکی از دوستان «حشمت‌الله» می‌گفت «خواب دیدم در بیابانی آقایی نشسته و مشغول قرائت قرآن است، پرسیدم این‌جا چه خبره؟ گفت: «سالگرد شهید حشمت‌الله جلیلیان است». با شنیدن آن خواب، فردای آن روز به دفتر امام جمعه (حاج آقا «نوری») در خرمشهر رفتم و گفتم «حاج آقا ۲۰۰ متر زمین دارم و می‌خواهم برای ساخت حسینیه از آن استفاده کنید.» هر سال ۱۰ روز اول محرم، مراسم عزاداری سالار شهیدان را در آن‌جا برگزار می‌کنم. سایر ایام نیز کاروان‌های راهیان‌نور از آن‌جا استفاده می‌کنند.

انتهای پیام/

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربیننده ها