یادداشت اختصاصی/ سرهنگ رسول جلائی

ضرورت ایجاد حلقه‌های گفت‌وگو در موضوع دفاع مقدس

کد خبر: ۱۰۵۷۳۹

تاریخ: ۰۵ مهر ۱۳۹۵ - ۱۶:۲۵

به گزارش دفاع پرس از گیلان، رسول جلایی مدیر کل بنیادحفظ آثارو نشر ارزش های دفاع مقدس گیلان در یادداشتی اختصاصی که در اختیار دفاع پرس قرار داده است با اشاره به سخنان رهبری در مورد ضرورت های زنده ماندن یاد شهدا و ثبت وقایع جنگ آورده است:

بی شک برای یافتن مرواریدهای درخشان اقیانوس دفاع مقدس نیاز مبرم به پیگیری و اطاعت از فرامین کشتی بانی چون رهبری عزیزمان داریم.

« یاد دفاع مقدس، یاد شهیدان، باید همیشه بین ملت ما وجامعه زنده بماند. هنوز خیلی حرفها گفته نشده است. خیلی از خاطرات جوانان شما، فرزندان شما هنوز ثبت نشده و همان تعدادی که بیان شده، نشان دهنده ی یک عظمت غیر قابل اندازه گیری با اذهان معمولی انسان است »

این گفتار، دغدغه ی هوشمندانه ی فرمانده ای است که نگران از دست رفتن گنج پنهان است! زنده بودن یاد شهیدان در بین ملت و جامعه به چه چیزی نیاز دارد؟ آیا برگزاری یادواره ها کفایت می کند؟ حرفهای ناگفته و ناگفته های گفتنی تا چه وقت باید منتظر ثبت ما بمانند؟ ظاهراً ما هنوز متحیر حادثه بزرگی به نام دفاع مقدس هستیم که پا پیش نمی گذاریم. ما می توانیم برای ماندگاری یاد شهیدان همیشه مجلس بزرگداشت و یادمانهای مستمر داشته باشیم ما اگر بتوانیم کاری کنیم که همیشه بماند بهتر است تا اینکه همیشه کار کنیم .

جنگ تحمیلی پایانه ندارد. همانطور که سخنگو ندارد. هر جا که رد پایی از یک رزمنده وجود دارد، می تواند حرفی داشته باشد و هر کسی که جبهه ها را درک کرده و نشانی از خود بر جای گذاشته، می تواند سخن بگوید ، اگر قرار باشد فقط تعداد محدودی در مورد آن هشت سال حرف بزنند، آنوقت باید شاهد آن باشیم که اگر کف گیر به ته دیگ خورد، بعضاً غلو، تحریف و تحدید نیز به آن اضافه شود .

برای اینکه یاد شهیدان زنده بماند باید راه آنان رهرو داشته باشد بنابراین :شهیدان برای انجام تکلیف تردید نکردند ما هم برای خدمت به مردم و کشور تعلل نکنیم.

وقتی شهیدان کوله پشتی خدمت به خدا را برداشتند، چمدان های تعلق به دنیا، فرزند، پول، اهل و عیال و پست و مقام در دسترس شان را زمین گذاشتند. اگر امروز همه آن چمدان ها را برداشته ایم، از کوله پشتی هم غفلت نکنیم .

حرفی که گفته نشود، چگونه شنیده می شود و کی ثبت خواهد شد؟! حلقه های گفتگو را ایجاد کنیم. فرصت گفتن را فراهم کنیم و آنوقت بگوئیم و بشنویم و بنویسیم.

انتهای پیام/