به بهانه سالروز عملیات مرصاد:

زمردیان: فروغ جاویدان به غروب جاویدان مبدل گشت

پنجم مرداد سالروز عملیات مرصاد و نقطه طلایی پیروزی لشکر اسلام بر کفر و نفاق است که با وحدت و همدلی رزمندگان از جای جای ایران اسلامی، تحت امر امام (ره) صورت گرفت؛ در این بین نقش‌آفرینی رزمندگان همدانی در عملیات مرصاد مثال‌زدنی بوده است.

کد خبر: ۱۴۵۴

تاریخ: ۰۴ مرداد ۱۳۹۲ - ۰۹:۰۳

به گزارش روابط عمومی اداره کل حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس استان همدان، به بهانه فرا رسیدن 5 مرداد ماه سالروز عملیات مرصاد، مدیر کل حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس استان همدان در گفتگویی با خبرنگار ساجد بیان داشت: از سال 63 منافقین به مرور به عراق رفتند تا سبوعیت خود را به ملت بزرگ ایران با هدف همکاری با حزب بعث عراق بیش از پیش اعلام نمایند.

"محمد جواد زمردیان" افزود: منافقین با انجام عملیات های آفتاب و چلچراغ و حمله به خطوط مرزی و همکاری با صدام در کشتار، جهالت و نفاق خود را به حد اعلا رساندند.

وی در ادامه گفت: پس از اعلام پذیرش قطعنامه 598 از سوی جمهوری اسلامی ایران، منافقین در هماهنگی با رژیم صدام، اقدام به حملهای کور علیه ایران کردند.

اما عملیات مرصاد که منافقین از آن به عنوان فروغ جاویدان یاد می کنند عملیاتی آشکار از خیانت دیگری از رجوی و همدستانش علیه ملت ایران بود که با حضور به موقع رزمندگان به غروب جاویدان تبدیل شد.

روزهای پایانی جنگ که همه حامیان جهانی صدام به حمایت او پرداخته بودند منافقین نیز سعی بر نشان دادن خود به استکبار جهانی بودند از این رو طرحی را آماده نمودند تا با تشکیل گروه های چند نفره به تهران حمله ور شوند و از پتانسیل فرضی خود در کشور نیز بهره گیرند.

لذا پذیرش قطعنامه 598 توسط جمهوری اسلامی ایران این حرکت نا آگاهانه را به لشکر کشی با حمایت صدام و امریکا به داخل کشور تبدیل کرد.

به این ترتیب قرار شد ارتش عراق با هجوم سنگین به مناطق جنوبی ایران، رزمندگان اسلام را به خود مشغول کند تا نیروهای منافقین بتوانند به راحتی وارد ایران شده و تا تهران پیشروی کنند اما با زبده بودن نیروهای اطلاعاتی ایران و همچنین مقاومت و ایثار رزمندگان نتوانستند کاری از پیش ببرند.

ورود دقیقتر به کیفیت این عملیات و چگونگی شروع آن نیازمند بررسی هر چند اجمالی وضعیت جنگ در آن دوران دارد، در این میان نقش رزمندگان استان همدان بسیار بارز و برجسته بود به طوری که موجب تغییر سرنوشت جنگ شد، به همین منظور به گوشهای از این نقش سازنده اشارهای میشود.

پس از پذیرش قطعنامه 598 توسط جمهوری اسلامی ایران در سوم مردادماه سال 67 زمزمههایی از حرکت دشمن بعثی در جبهههای غرب به خصوص سرپل ذهاب و قصر شیرین به گوش میرسید،رزمندگان لشکر 32 انصارالحسین(ع) همدان در این هنگام در پادگان شهید شهبازی استقرار داشتند.

پس از غروب آفتاب خبر رسید که دشمن شهرهای قصر شیرین، سرپل ذهاب و کرند غرب را به تصرف درآورده و شهر اسلامآباد در معرض سقوط قرار گرفته است. بلافاصله جلسهای در ستاد لشکر با حضور فرماندهان گردانها برقرار شده و مقرر شد تا فرمانده اطلاعات یگان برای بررسی وضعیت منطقه راهی شهر اسلامآباد شود.

فرمانده اطلاعات یگان در ورودی شهر شاهد تراکم بیش از حد خودروهای مردم و حتی هزاران نفر از اهالی شهرهای کرند و اسلامآباد شد که به صورت پیاده در حال فرار از شهر بودند. وی کمی جلوتر با ستونی از دشمن که هنوز هویت آن معلوم نبود برخورد کرده و با شلیک به سمت خودروی وی که پلاک سپاه بر روی آن نصب بود، در حالی که مجروح شده بود مجبور به ترک منطقه میشود.

با مراجعت وی به پادگان، 60 نفر از نیروهای واحد اطلاعات عملیات سازماندهی میشوند که البته یک سری از نیروهای معارض عراقی که از غرب راهی جنوب بودند نیز به جمع آنها پیوسته و درگیری تا اوایل بامداد روز چهارم مرداد ماه ادامه پیدا میکند که البته به دلیل اتمام مهمات و کمی نیروهای خودی و همچنین کثرت نیروهای دشمن مجبور به عقبنشینی میشوند. در این زمان نیروهای گردان 155 حضرت علیاصغر(ع) و گردان 154 حضرت علیاکبر(ع) در تنگه اول چهارزبر استقرار یافتند و حماسه مرصاد با این استقرار آغاز شد.

دشمن که هنور هویتاش معلوم نبود با ترس از اینکه مبادا بر سر راهش کمینی باشد تا طلوع صبح جرأت حرکت را به خود نداد. ساعت پنج بامداد روز چهارم مرداد ماه صدای حرکت تعداد بیشماری از خودروهای عادی، مکانیزه و زرهی به گوش میرسید و رزمندگان اسلام به ناگاه مشاهده کردند که صدها دستگاه خودرو از گردنه حسنآباد سرازیر شده و مانند ماری زهرآگین به سمت تنگه در حال حرکت هستند.

وقتی رزمندگان گردان 155 حضرت علیاصغر(ع) از لشگر انصارالحسین(ع) همدان به نخستین خودروی دشمن خیره شدند بر روی پرده سفیدی آرم منحوس سازمان منافقین را دیدند و در آن هنگام بود که با ورود نخستین خودرو داخل تنگه، رزمندگان در حالی که با فریاد اللهاکبر فضای منطقه را عطرآگین کرده بودند دندانها را به هم فشرده و آن چنان بر سر دشمن آتش ریختند که گویا قهر الهی توسط ملائکةالله بر سرشان باریدن گرفته و ظرف مدت کوتاهی تعداد زیادی از خودروهای منافقین منهدم شده و کوهی از دود و آتش آسمان منطقه را فرا گرفت. منافقین که با این مقاومت جانانه، شوکزده و سردرگم به اطراف فرار میکردند شیرازه کار از دستشان خارج شد.

پس از مدتی منافقین با جمعآوری نیروهای مستأصل خود چندین بار اقدام به پاتک پیاده و زرهی کردند که هر بار با اضمحلال و فلاکت مجبور به عقبنشینی شدند. آری؛ با مقاومت نیروهای گردان 155 و 154 از لشکر 32 انصارالحسین(ع) همدان تنگه مرصاد که به منزله تنگه احد جمهوری اسلامی ایران در آن مقطع محسوب میشد، حفظ شد و تا رسیدن سایر گردانهای لشکر شامل 151، 153، 159، 157 و 156 و نیز سایر یگانهای سپاه و بسیج، حماسه بیبدیل مرصاد رقم خورده و کرمانشاه از سقوط حتمی رهایی یافت.

در روز ششم مرداد نیز رزمندگان لشکر 32 انصارالحسین(ع) همدان با هجوم به مواضع منافقین در تنگه اول، آنان را مجبور به عقبنشینی کرد.

امیرسپهبد شهیدصیاد شیرازی طی سخنانی در سال 77 در خصوص نقش نیروهای همدان در تنگه مرصاد میگوید: «وقتی با هلیکوپتر داخل تنگه رسیدیم؛ دیدیم خاکریز زده شده و یک عده پشت سنگر دارند میجنگند، من اسم اینها را میگذارم ملائک، اینها از کجا آمدند؟ از کی دستور گرفتند؟ گردانی بوده از تیپ 32 انصارالحسین(ع) همدان، توی مسیر با منافقین مقابل میشوند و سریع خاکریز میزنند و میروند پشت خاکریز، 50 درصد این گردان شهید میشوند ولی کسی راه به اینها نداد».

همچنین فرمانده وقت سپاه نیز در این خصوص گفت: «مهمترین یگانی که توانست تأخیر لازم را به وجود آورد تا نیروهای لشگرهای دیگر برسند و کار منافقین را تمام کنند، لشکر 32 انصارالحسین(ع) همدان بود».

محسن رضایی در خصوص 120 نفر شهید همدانی عملیات مرصاد نیز ابراز داشت: «این 120 نفر شهید استان همدان در عملیات مرصاد باید در حقیقیت شهدای پیروزی نامگذاری شوند، 120 شهید پیروزی، ایران در این هفته آخر جنگ پیروز شد و اینها شهدای پیروزی ایران هستند».

فرمانده وقت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز در بخشی از پیام قدردانی خود از ایثارگری های مردم همدان در عملیات مرصاد نوشته است : برادران رزمنده لشگر پیروز 32 انصارالحسین(ع) همانند قهرمانان عاشورا با آنچنان قدرتی در مقابل نیروهای بعثی و منافق می جنگیدند و دشمن را تارومار می کردند که گویا قدرت الهی به دست مردانی پاک بر سر جنایت کاران باریدن گرفته است.