بررسی نقش پادگان دوکوهه در جنگ؛

علت انتقال پادگان دوکوهه به نزدیکی سد دز/ حمله ارتش عراق به پادگان دوکوهه

40 هواپیمای عراقی به دزفول، پادگان نیروی هوایی اندیمشک و در نهایت به پادگان دوکوهه حمله ور شدند. نزدیک نماز ظهر بود و درحال گرفتن وضو در کنار حوض نزدیک به حسینیه شهید همت بودیم که ناگهان دیدیم هواپیماهای های عراقی درحال بمب باران اندیمشک هستند.

کد خبر: ۱۷۴۸

تاریخ: ۱۴ مرداد ۱۳۹۲ - ۰۸:۵۱

خبرگزاری دفاع مقدس: پادگان دوکوهه از جمله مناطقی است که منبع خاطرات رزمندگان حاضر در این پادگان می باشد. این پادگان که محل رفت و آمد بسیاری از شهدا بود، از فضای معنوی و روحانی خاصی برخوردار است و یادآور روزهای خاطره انگیز هشت سال دفاع مقدس. به همین مناسبت برآن شدیم که با جواد خصالی، یکی از رزمندگان حاضر در این پادگان گفت و گویی انجام دهیم.

جواد خصالی از یگان های حاضر در پادگان دوکوهه گفت و افزود: دوکوهه محل استقرار لشگر 27 حضرت رسول(ص) و قسمتی از یگان زرهی ارتش بود. مدتی هم تیپ مستقل مکانیزه رمضان در کوهه مستقر بود. گردان تخریب هم در بیابان های پادگان حضور داشتند.

وی ادامه داد: چندین گردان شامل انصار، حبیب، کمیل و چند گردان دیگرهم درخود پادگان قرار داشت. دو ساختمان نیز در پادگان دوکوهه متعلق به تیپ ذوالفقار و گردان توپ خانه ای حضرت رسول(ص) بود. در قسمت شمالی پادگان ستاد فرماندهی، واحد خدمات و انبار وجود داشت. مدتی هم در کنار درب خروجی پادگان، انبار اسلحه قرار داشت که تسلیحات مورد نیاز نیروها برای انجام عملیات ها از این مکان تأمین می شد. همچنین پمپ بنزین و واحد ترابری نیز در کنار درب خروجی قرار داده شده بود.

این رزمنده جنگ تحمیلی از نحوه اعزام رزمندگان به پادگان دوکوهه گفت و اضافه کرد: هنگامی که موعد اعزام نیروها به منطقه فرا می رسید، رزمندگان را از مناطق مختلف به ویژه تهران، با قطار به این پادگان منتقل می کردند. قطاری که حامل رزمندگان بود دیگر در اندیمشک توقف نمی کرد و جلوی درب پادگان، زیر پل توقف می کرد و بچه ها از قطار برای ورود به پادگان، پیاده می شدند.

خصالی تاکید کرد: در این مدت که ارتش عراق از این موضوع باخبر شده و مطلع شد که رزمندگان در این مکان از قطار پیاده می شوند، گاهاً این مسیر را بمب باران می کرد. ایستگاه حسینی، پل "تله زند" و حتی اندیمشک از جمله مناطقی بودند که توسط ارتش عراق برای جلوگیری از رسیدن رزمندگان به پادگان دوکوهه بمب باران شدند.

وی افزود: زمانی که نیروها از مناطق خود برای عملیات ها اعزام می شدند، در پادگان دوکوهه تقسیم و وارد گردان ها می شدند. افرادی هم که در کارهای تخصصی صاحب مهارت و تجربه بودند نیز در گردان های مخصوص به مهارت خود مشغول می شدند و آمادگی لازم برای انجام عملیات را پیدا می کردند. ما در پادگان دوکوهه، بعضی مواقع به عنوان لشگر پیشرو و برخی اوقات به عنوان لشگر پشتیبانی به مناطق عملیاتی اعزام می شدیم.

این جانباز هشت سال دفاع مقدس ضمن بیان انتقال پادگان دوکوهه به منطقه ای دیگر به دلیل ناامن بودن این پادگان گفت: حدود سال 64 بعد از بمب باران دوکوهه، تصمیم گرفته شد که پادگان دوکوهه به یک منطقه امن و بیابانی در نزدیکی سد دز منتقل گردد و در آنجا نیز نیروها به صورت پراکنده باشند. این منطقه حدود 6-5 کیلومتر از جاده اصلی فاصله داشت. این منطقه از بمب باران ها ایمن بود و تقریباً تمام نیروها را به این منطقه منتقل کردند ولی تجهیزات و تسلیحات نظامی همچنان در پادگان دوکوهه ماند.

خصالی در مورد چگونگی این بمب باران گفت: 40 هواپیمای عراقی به دزفول، پادگان نیروی هوایی اندیمشک و در نهایت به پادگان دوکوهه حمله ور شدند. نزدیک نماز ظهر بود و درحال گرفتن وضو در کنار حوض نزدیک به حسینیه شهید همت بودیم که ناگهان دیدیم هواپیماهای های عراقی درحال بمب باران اندیمشک هستند.

وی ادامه داد: اما بچه ها به خیال اینکه آنقدر نیرو و تجهیزات در مسیر بین اندیمشک و پادگان دوکوهه قرار دارد که دشمن جرأت حمله کردن به پادگان را ندارد، با کمال آرامش مشغول وضو گرفتن شدند. ناگهان دیدیم که یک هواپیما به سمت پادگان شیرجه رفت.

این دیده بان لشکر27 محمدرسول الله از حملات متعدد هواپیماهای عراقی به مناطق مختلف در پادگان دوکوهه گفت و افزود: در این هنگام، بچه هایی که پشت ضدهوایی ها بودند فعال شدند. ناگهان 8-7 هواپیمای دیگر نیز به سمت پادگان حمله ور و به اهداف مورد نظر شلیک و آن منطقه را موشک باران کردند.

وی با بیان فرار کردن برخی از افرادی که در پشت ضدهوایی ها بودند به دلیل ترس از دست دادن جانشان، این اتفاق را طبیعی دانست و ادامه داد: البته تعدادی نیز تا آخر ماندند و یکی از هواپیماها را زدند ولی برخی از آنها در نهایت به شهادت رسیدند.

وی افزود: یکی از شانس هایی که آوردیم این بود که موشک ها به ساختمان ها برخورد نکرده و به کف پادگان اصابت می کرد. در این بین، متأسفانه تعدادی از بچه هایی که در فضای باز پادگان قرار داشتند و افرادی که در کنار حوض نزدیک به حسینیه شهید همت بودند، یا به شهادت رسیدند یا اینکه مجروح شدند.

خصالی تصریح کرد: یکی از همین افراد که پا از بدنش جدا شده بود را خودم سوار ماشین آمبولانس کردم. من نیز کنار حوض آب خوابیده بودم و حدود یک متر با حسینیه فاصله داشتم و ترکش هایی که توسط هواپیماهای ارتش عراق به ما شلیک می شد به دیواره حسینیه و آب حوض و لبه های حوض برخورد می کرد ولی تیری به بنده اصابت نکرد.

وی گفت: بعد از این اتفاق که تعداد زیادی نیز شهید و زخمی برجای ماند تصمیم گرفته شد که نیروهای پادگان دوکوهه به منطقه دیگری منتقل گردند.

جواد خصالی از چگونگی ساخت حسینیه شهید همت گفت و افزود: سال 62 که اولین اعزام من به پادگان دوکوهه بود، مکانی برای نماز در این پادگان وجود نداشت لذا بچه ها در میدان صبحگاه حاضر به نماز جماعت می شدند. بعد از مدتی، یک سوله موقتی تعبیه و سپس یک سالن خیلی بزرگ بین ساختمان گردان ها و ساختمان ذوالفقار ایجاد کردند و آنجا به عنوان حسینیه، محل برگزاری نمازهای جماعت و دعا و راز و نیاز رزمندگان شد. یکی از لحظه های لذت بخش پادگان دوکوهه برگزاری همین نمازهای جماعت چندهزارنفره در این حسینیه بود. این حسینیه بعد از شهادت شهید همت و به نام ایشان ساخته شد.

این رزمنده هشت سال دفاع مقدس از تعبیه تعداد زیادی حمام و سرویس بهداشتی بعد از ساخت حسنیه شهید همت در کنار آن گفت و اضافه کرد: از آن موقع به بعد، بچه ها در این حمام ها با خیال راحت دوش می گرفتند. چراکه قبل از این، 15-10 اتاقک تعبیه شده بود که بچه ها در این اتاقک ها دوش می گرفتند و در یک وضعیت سختی بودند چون تعداد حمام ها به نسبت رزمندگان حاضر در پادگان دوکوهه خیلی کم بود.

وی در ادامه از تفریح رزمندگان گفت و اضافه کرد: کنار دوکوهه یک رودخانه عبور می کرد که به سد دز سرریز می شد. گاهی اوقات رزمندگان برای تفریح و سرگرمی، در داخل این رودخانه مشغول شنا و ماهیگیری می شدند. در سال های 63-62 هم یک زورخانه در پادگان دوکوهه، پشت واحد ستاد فرماندهی لشکر که در ضلع شمالی پادگان بود تعبیه کردند. این زورخانه با استقبال زیادی مواجه شد و مورد علاقه رزمندگان قرار گرفت.