روایت یک شهید از حال و هوای کارون در نهم اردیبهشت ۶۱

احساس سرما می‌کنم. از بچه‌ها دور می‌شوم و در گوشه‌ای می‌نشینم. چشم‌هایم را می‌بندم تا خود را و آنچه را در پیش داریم، بهتر احساس کنم. آنچه مرا می‌لرزاند، سرما نیست، علاقه‌ای است که آزادسازی خرمشهر در من ایجاد کرده است.

کد خبر: ۱۷۵۶۰

تاریخ: ۰۹ ارديبهشت ۱۳۹۳ - ۱۵:۳۴

به گزارش خبرگزاری دفاع مقدس به نقل از فارس، بعد از عملیاتهای طریقالقدس و فتح مبین رزمندهها خود را برای آزادسازی خرمشهر آماده میکردند و بعد هم راهی میشدند برای آزادی قدس. حوالی ظهر روز پنجشنبه نهم اردیبهشت ۶۱، در حالی که همهٔ نیروها آماده میشدند تا برای شروع عملیات «کربلا ـ ۳» حرکت خود را آغاز کنند، محمود نیکومنظر؛ مسئول واحد پشتیبانی تیپ ۲۷ ضمن مراجعه به فرماندهی تیپ ۲۷ با حالتی سراسیمه به او خبر داد که واحد تحت مسئولیت وی به مشکل برخورده است و با وضع فعلی محال است بتوان ملزومات مورد نیاز گردانهای خطشکن را تأمین کرد. عمدهٔ نگرانی وی متوجه عدم دریافت سهمیهٔ مهمات این گردانها از ردههای ارشد لجستیکی سپاه بود.

این در حالی بود که به زمان شروع حرکت نیروها کمتر از چند ساعت فاصله وجود داشت و نفرات گردانهای خطشکن محور عملیاتی سلمان، در محوطهٔ وسیع تأسیسات انرژی اتمی در بین کانکسها پراکنده شده بودند و هر یک در آستانهٔ حرکت از عرض کارون آمادگی آن را داشتند تا به محض دریافت دستور، به کرانهٔ غربی کارون حرکت کنند.

احمد متوسلیان به محض دریافت گزارش نیکومنظر، شتابزده سوار بر جیپ فرماندهی به سلمانیه رفت و در قرارگاه عملیاتی نصر، این مطلب را با حسن باقری در میان گذاشت. فرمانده قرارگاه عملیاتی نصر به متوسلیان قول داد که تا قبل از حرکت گردانها، مهمات سهمیهٔ تیپ ۲۷ تأمین خواهد شد.

بر همین اساس متوسلیان در مراجعت به انرژی اتمی به نیکومنظر و فرماندهان گردانهای خطشکن که نگران این موضوع بودند، اطمینان داد که مشکل ناشی از نبود مهمات به زودی حل خواهد شد. پس از آن آماده شد تا برای انجام آخرین هماهنگی به نزد فرماندهان تیپ ۲ لشکر ۲۱ ارتش برود. وی قبل از حرکت به فرماندهان گردانها توصیه کرد تا آمادگی داشته باشند به محض ابلاغ دستور، گردانها را به سمت کارون حرکت دهند. در فرصت باقیمانده، هریک از رزمندگان به کاری مشغول شدند. بعضی مشغول نوشتن وصیتنامه و بعضی دیگر درصدد ثبت وقایع.

یکی از رزمندگانی که در عملیات «الی بیتالمقدس» حضوری میدانی داشت و لحظه به لحظه رخدادهای آن عملیات بزرگ را ثبت کرد، عبدالرضا سوری؛ درجهداری از اهالی دیار الوند (روستای فهرومند شهرستان نهاوند) بود که مجموعه خاطرات وی پس از شهادتاش به چاپ رسید. شهید سوری حال و هوای خود و دیگر همرزمانش در روز پنجشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۶۱ را این گونه توصیف کرده است:

«شب هنگام درمییابیم که عملیات اخیر هم مانند دو عملیات مهم و موفقیتآمیز گذشته؛ طریقالقدس و فتحمبین، از نخستین دقایق بامداد فردا و به عبارت دیگر چند دقیقه بعد از نیمهشب امشب آغاز خواهد شد و گروههای مهندسی احداث پل موقت بر روی کارون را آغاز کردهاند. نام عملیات «الی بیتالمقدس» است که به نوبهٔ خود این نامگذاری میتواند اشتیاق و علاقهٔ زایدالوصف رزمندگان اسلام را برای آزادسازی قدس، از لوث وجود صهیونیزم بیان نماید.

ساعتی بعد اطلاع میدهند که تیپ ما (تیپ ۲ زرهی دزفول از لشکر ۹۲ ارتش) در احتیاط نیروهای شرکتکننده در مرحلهٔ اول عملیات قرار دارد و باید خود را برای حرکت آماده نماییم. بچهها از «در احتیاط بودن» دلخورند و ابتدا با ناراحتی از این موضوع استقبال میکنند، ولی توضیحات فرمانده گردان در مورد نحوهٔ عملیات و نقشی که همهٔ نیروها در پیروزی آن میتوانند داشته باشند، ناراحتی دوستان را برطرف میکند و با اشتیاق تمام به حرفهای فرمانده، که از گستردگی و وسعت دامنهٔ عملیات «الی بیتالمقدس» حکایت دارد، گوش فرا میدهند.

از قرار معلوم، عملیات در منطقهای به وسعت ۶ هزار کیلومتر مربع و از غرب کارون به اجرا گذاشته خواهد شد و از کرخه نور در شمال تا شط العرب و خونینشهر در جنوب گسترده شده است. حد غربی منطقهٔ عملیاتی الیبیت المقدس، «هورالعظیم» و نوار مرز بینالمللی است و قریب یازده لشکر پیاده و زرهی و مکانیزه و تعدادی نیز تیپ مستقل از اشغالگران بعثی، در این منطقه استقرار دارند و از آنجا که ۹۰ درصد این مناطق از آغاز جنگ تحمیلی در اشغال نیروهای متجاوز دشمن بوده است، به طور قطع نیروهای خصم از مواضع مستحکم و نفوذناپذیر و قابل اطمینانی در این محدوده برخوردارند که به نوبهٔ خود میتواند مسألهساز باشد.

بنا به گفتهٔ فرمانده گردان، نیروهای ایرانی، متشکل از ارتش، سپاه و بسیج مطابق عملیات ظفرمندانهٔ قبلی با هماهنگی کامل از ۶ محور که شمالیترین آن منطقهٔ هویزه و کرخه نور و جنوبیترین محور، شطالعرب و منطقهٔ خونینشهر خواهد بود، یورش به نیروهای دشمن متجاوز را آغاز خواهند کرد و برای اجرای عملیات در دو محور، ناچار به احداث پل بر روی کارون خواهند بود. ما هم میبایست از یکی از این پلها، یعنی از منطقهٔ دارخوین، از کارون بگذریم و به نیروهایی که قبل از ما از پل عبور خواهند کرد، بپیوندیم.

فرمانده همچنین توضیح میدهد که برای جلوگیری از حملات دشمن و از کار انداختن نیروهای مستقر در آن سوی کارون، ابتدا نیروهای پیشقراول برای گرفتن «سرپل» یعنی ایجاد یک خط دفاعی در مقابل دشمن و به منظور تأمین منطقهٔ نبرد، به سرعت از پل خواهند گذشت و آنگاه بقیهٔ نیروها با حفظ نظم، تدریجاً از پل عبور خواهند کرد و طبق برنامهٔ تنظیم، با روشن شدن هوا، نوبت به ما خواهد رسید.

در این لحظات که دارم این مطالب را مینویسم، دل توی دل بچهها نیست و همه برای رسیدن ساعت آغاز عملیات و لحظهٔ عبور از پل ثانیهشماری میکنند. هدف نهایی عملیات، آزادسازی «خونینشهر» عزیز است که بیش از ۴۵ روز مظلومانه در مقابل سیل تهاجم نیروهای ارتش بعث، با تمام وجود مقاومت کرده بود و اینک میرود تا به یاری خدا و با همت فرزندان این آب و خاک، از یوغ اسارت و تجاوز دژخیمان بعثی رهایی یابد. در پایان حرفهای فرمانده، بچهها هر یک احساسات و آمادگی رزمی خود را به نوعی نشان میدهند. یکی از برادران سپاه با صدایی تکاندهنده فریاد برمیدارد که:

ما با تکیه بر «الله» خونینشهر را دوباره «خرمشهر» خواهیم کرد.

نکتهٔ تکاندهندهای است و فریاد تکبیر بچهها با طنینی محکم، حرفهای او را تأیید میکند. اشک در چشمان همهٔ ما حلقه زده و آرزو میکنیم بتوانیم افتخار آزادسازی «خونینشهر» و خرمی بخشیدن به آن را داشته باشیم.

فرمانده نیز که سخت تحت تأثیر ایمان و ارادهٔ محکم بچهها قرار گرفته با صدایی گرفته که هیجان او را نشان میدهد از ما خداحافظی میکند و بچهها را به حال خود میگذارد و میرود.

احساس سرما میکنم. از بچهها دور میشوم و در گوشهای مینشینم. چشمهایم را میبندم تا خود را و آنچه را که در پیش داریم، بهتر احساس کنم. آنچه مرا میلرزاند، سرما نیست، شوق و اشتیاق و علاقهای است که آزادسازی خرمشهر در من ایجاد کرده است.

خرمشهر، خرمشهر، خرمشهر... دلم میخواهد این اسم را فریاد بزنم. او باید خرمی را آغاز کرده باشد. حتماً خبردار شده که ما داریم میرویم، بچهها دارند میروند، همه داریم میرویم تا آزادیش را به او بازگردانیم. بوی ماهی و هرم شط در مشامم میپیچد. بوی آشنای خرمشهر و آن هیاهوی جاری در اطراف شط و آن هوای خاص».