اسطوره های صبر در ارتش

شهید فلاحی استادی عالم و عارف بود

هنگامی که شهید فلاحی لب به سخن می‌گشود، فضل و علمش آشکار می‌شد. در کارش استاد، ماهر، دقیق و مورد احترام همه همکارانش بود، علاوه بر آنکه یک نظامی آگاه و یک افسر با شخصیت، مطلع و منضبط بود، از نظر مذهبی و سلامت نفس و درستکاری هم جایگاه والایی داشت.

کد خبر: ۱۸۷۰۱

تاریخ: ۲۱ ارديبهشت ۱۳۹۳ - ۱۲:۵۴

به گزارش خبرگزاری دفاع مقدس، در تاریخ انقلاب اسلامی ایران به خصوص سال اول پیروزی انقلاب اسلامی و دوران دفاع مقدس یادآور بزرگ مردانی است که ایثار، اقتدار، و ولایتمداری را برای ما به جا گذاشته اند که باید با معرفی آن ها به نسلهای بعد نگذاریم  یاد وخاطرشان از تاریخ محو شود و راهشان بی رهرو بماند.

سرلشکر شهید  فلاحی از جمله افراد تأثیرگذار و ماندگاری بود که در یکی از مقاطعی که کشور به ایثارگری و رشادت افراد نیاز داشت خدمتگذار جمهوری اسلامی شد و به تمام معنا ولایت مداری خود را ثابت کرد.

ایشان در سال 1310در طالقان به دنیا آمد و در سال 1327 وارد ارتش شد و پس از اخذ لیسانس در سال 1333 از دانشکده افسری فارغ التحصیل شد و خدمت خود را از لشگر 92 زرهی اهواز آغاز کرد، در سال 1337 به تهران منتقل شد و در دانشگاه نظامی به تدریس پرداخت که  هشت سال مدیریت آموزش دانشکده فرماندهی و ستاد ارتش برعهده ی ایشان بود.

از سال 1351 تا 1353 با درجه سرهنگ دومی به همراه گروهی از افسران ایرانی به عنوان "ناظر صلح سازمان ملل" در آتش بس ویتنام، به آن کشور اعزام شد.

سرتیپ مسعود بختیاری نیز که از همراهان شهید فلاحی در ویتنام بوده، در مورد بینش مذهبی و سیاسی او میگوید: «جدیت، متانت و علاقه وی(شهید فلاحی) به انجام وظیفه و کار از ویژگیهایی بودند که در مرحله اول نظر مرا به خود جلب کرد و سپس پایبندیاش به ادای فرایض مذهبی، مانند نماز و روزه و دوری از منکرات، در یک کشور خارجی، از دیگر ویژگیهای مشخص ایشان بود.

در بازگشت از ویتنام، شهید فلاحی مجدداً به تدریس در دانشکده فرماندهی و ستاد پرداخت، زیرا از نظر ضد اطلاعات ارتش، او فردی دارای اعتقادات مذهبی، سیاسی و مظنون بود و به همین جهت مشاغل فرماندهی و نظامی به او داده نمیشد. در این زمان که تا مهرماه 1357 به طول انجامید، شهید فلاحی علاوه بر تدریس برای دانشجویان و مطرح کردن مسائل مذهبی و سیاسی برای آنان، به انجام فعالیتهای سیاسی و انقلابی در خارج از ارتش نیز میپرداخت و به همین دلیل به شدت تحت کنترل عناصر ضد اطلاعات ارتش و ساواک قرار داشت، به طوری که در مهرماه 1357، او را به مرکز پیاده شیراز منتقل کردند.

در این زمان شهید فلاحی به درجه سرتیپی ارتقاء یافت و این ارتقاء نیز به شرطی پذیرفته شد که مشاغل فرماندهی به او واگذار نشود و او فقط به مشاغل و مأموریتهای فرهنگی گمارده شود، زیرا همانطور که قبلاً گفته شد، از نظر ضد اطلاعات ارتش، شهید فلاحی فردی با اعتقادات مذهبی – سیاسی و مظنون بود.

امیر سرتیپ عبدالله هادیان که از دانشجویان شهید فلاحی در آن زمان بوده، در این زمینه میگوید: هنگامی که شهید فلاحی لب به سخن میگشود، فضل و علمش آشکار میشد. در کارش استاد، ماهر، دقیق و مورد احترام همه همکارانش بود. او علاوه بر آنکه یک نظامی آگاه و یک افسر با شخصیت، مطلع و منضبط بود، از نظر مذهبی و سلامت نفس و درستکاری هم جایگاه والایی داشت و به این خصوصیات، شهره عام و خاص بود.

سرتیپ علی صدیقزاده نیز که از دانشجویان شهید فلاحی بوده میگوید: «از جمله خصوصیات استاد فلاحی، پایبندی و تعهد به فرامین دینی؛ مانند روزه و نماز اول وقت بود. از جنبه اخلاقی و تقوا نیز قابل احترام همه همکاران و حتی شاگردان خارجی بود. به علت رعایت جنبههای مذهبی و دینی، در آن سالها شغل فرماندهی به وی داده نشد،اما از دانش نظامی وی در بالاترین مراتب بهره برداری میشد.

شهید فلاحی فردی وطندوست بود و جمله «حُبُّ الْوَطَنِ مِنَالایمان» را تکرار و تأکید میکرد و همیشه میگفت خدمت به ملت و میهن،عبادت است. استاد فلاحی علاوه بر تدریس،با سخنرانی در مورد مسائل جهانی و منطقهای برای کلیه دانشجویان، آنان را نسبت به مسائل روز نظامی ارتشهای جهان آگاه میکرد. نه تنها همه افسرانی که طی سالهای 1350 تا 1357 دوره دانشگاه جنگ را میگذراندند، به شهید فلاحی مدیون هستند،بلکه کل ارتش به خدمات آموزشی ایشان مدیون است. او دانشجویانی را آموزش داد و هدایت کرد که سالهای بعد در دفاع هشت ساله، طراح عملیاتهای بزرگی شدند.

سرتیپ عبدالله هادیان در خصوص فعالیت های این شهید بزرگواردر زمان قبل از پیروزی انقلاب اسلامی میگوید: شهید فلاحی سعی میکرد تا دیگران را به طور غیرمحسوس با شرایط نامناسب حاکم آشنا کند و این نکته را در سخنرانیهایش برای افسران دوره مقدماتی و عالی نیز درمییافتیم. یکبار در مورد وضعیت جامعه که درحال دگرگونی و انقلاب بود، از وی سؤال کردم. متوجه شدم که شهید فلاحی نظر بسیار مساعدی نسبت به حوادث انقلاب دارد و شرایط موجود را با تحلیل علمی مورد ارزیابی قرار داد... بعدها، سال 1357 را با سالهای انقلاب مشروطه مقایسه میکرد و روند انقلاب را مثبت و با نتیجه میدانست.

با شروع جنگ تحمیلی، اکثر اوقات خویش را در جبهه های نبرد گذراند و در عملیات های نظامی از نزدیک نظارت داشت.

حضرت امام خمینی(ره)، بعد از عزل بنی صدر، اختیارات فرماندهی کل قوا را به شهید فلاحی تفویض کردند. در آن زمان ارتش و کشور با موانع و مشکلاتی از جمله تبلیغ و ترویج شعار انحلال ارتش، بدبینی توده های مردم به سران ارتش، عدم اجرای مقررات و انضباط در ارتش، ایجاد تردید و اغتشاش توسط عناصر گروهکی و وابستگان مستقیم و غیرمستقیم به آمریکا در صفوف و بدنه ارتش، طرح توطئه های مختلف همانند کودتای نوژه، اغتشاش و آشوب در کردستان و آذربایجان(همانند حمله و یورش به پادگان های سنندج ـ نقده ـ مریوان، پاوه) اغتشاش در گنبد و خوزستان روبه رو بود.

تنها سه ماه پس از انتصاب به ریاست ستاد، یورش و تجاوز وحشیانه رژیم عراق به مرزهای کشور رخ داد که سرلشکر فلاحی با ایمان به انقلاب اسلامی و رهبری آن، با تلاشی شبانه روزی هر آنچه در توان داشت در طبق اخلاص نهاد و هر جا به وجودش نیازی بود، حضور یافت و آنگاه که در شرایط آن روز، نوعی حالت تردید و یأس در دل برخی فرماندهان رخنه کرده بود، با رهنمود رهبر کبیر انقلاب، گفتار و رفتارش امیدبخش و دلگرم کننده بود.

بعد از پایان موفقیت آمیز عملیات ثامن الائمه، پنج نفر از فرماندهان رده بالای ارتش و سپاه برای تقدیم گزارش به امام خمینی(ره) عازم تهران می شوند و به این منظور یک فروند هواپیمای سی - 130 در ساعت 18 و 43 دقیقه با 40 سرنشین، 27 مجروح و 32 شهید عملیات ثامن الائمه از فرودگاه اهواز به مقصد تهران به پرواز در می آید.

هواپیما ساعت 19 و 59 دقیقه هفتم مهر ماه در 17 مایلی فرودگاه مهرآباد تهران در جنوب غربی کهریزک دچار سانحه و به علتی نامشخص هر چهار موتور هواپیما همزمان خاموش می شود.

خلبان تلاش می کند، هواپیما را در همان منطقه به زمین بنشاند، چرخ های هواپیما به وسیله دستگیره دستی باز می شود و هواپیما در زمین ناهموار فرود می آید و پس از طی مسافتی نزدیک به 270 متر، در نقطه ای متوقف و بال چپ هواپیما به زمین اصابت می کند و هواپیما متلاشی و آتش می گیرد.

در نتیجه این حادثه، 49 نفر از سرنشینان هواپیما به همراه پنج شخصیت نظامی از جمله سرلشکر فلاحی، سرلشکر یوسف کلاهدوز قائم مقام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، سرلشکر سیدموسی نامجو وزیر دفاع، سرلشکر فکوری مشاور جانشین رییس ستاد مشترک ارتش و سرلشکر جهان آرا فرمانده سپاه پاسداران خرمشهر و آبادان جان خود را از دست می دهند.

فرازی از وصیتنامه شهید بزرگوار سرلشکر فلاحی

می خواهم به پروردگار جهانیان معتقد باشید. به رسالت محمد امین(ص) و پیغمبران سلف و روز رستاخیز مومن باشید. به پیشوایان دین و مذهب از طوایف مختلف احترام بگذارید. تمام انسان هایی را که در گذشته و حال و آینده به نحوی از انحا برای انسان های دیگر مفید بوده اند محترم بدانید.

از آغاز طلوع جنبش اسلامی ایران به رهبری حضرت امام خمینی(ره)، سرداران فداکار و ایثارگری در مسیر خونبار این معجزه بزرگ قرن چون آذرخشی در شب درخشیدند و بر سر پیمانی که با خدای خویش بسته بودند، در جهت تحکیم پایه های این قیام خونبار و دفاع از کیان انقلاب و پاسداری از سرزمین عشق و شهادت؛ جان بر کف، قدم در میدان مبارزه گذاشتند.

اینان ایثار را سرلوحه خویش قرار دادند، چرا که می دانستند شهادت در این راه، رستگاری برای آنها است. از ویژگی های این سلحشوران و سرداران انقلاب، پاکی نیت و عمق خلوص آنها و همچنین همسویی این دلیران با اندیشه های رهبر انقلاب است.

این همسویی و اطاعت آگاهانه که سبب تأثیرپذیری کامل می شود، تا جایی پیش می رود که عوامل تأثیرپذیرنده به عواملی کاملا تأثیرگذار تبدیل شوند و مانند اجزایی کارساز و فعال هم جهت با انقلاب و همسو با رهبری، تبدیل به یک جریان شده یا به جریان سازی در جامعه (به ویژه در نهادی که در آن خدمت می کنند) بپردازند.