حماسه خرمشهر/ امیر ولی‌وند در گفت‌وگو با دفاع مقدس:

شیوه انجام عملیات بیت‌المقدس باید در تاریخ ثبت شود

فرمانده دافوس آجا گفت: نوع فرماندهی عملیات‌ها، به خصوص عملیات بیت‌المقدس باید در تاریخ ثبت شود که چه‌طور ۲ نیروی نامتجانس در کنار هم توانستند کاری عظیم را انجام دهند.

کد خبر: ۱۹۱۴۹

تاریخ: ۲۷ ارديبهشت ۱۳۹۳ - ۱۰:۴۶

امیر "حسین ولیوند" فرمانده دانشگاه فرماندهی و ستاد ارتش (دافوس) در گفتوگو با خبرگزاری دفاع مقدس، در خصوص عملیات بیتالمقدس و دلایل موفقیت چشمگیر این عملیات در خلق حماسه آزادسازی خرمشهر اظهار کرد: برای بررسی عملیات بیتالمقدس باید به حوادثی که منجر به آغاز عملیات در دهم اردیبهشت سال ۱۳۶۱ اشاره کرد. در واقع فرماندهی شهید صیاد شیرازی بر نیروی زمینی ارتش طلیعهای بر انجام عملیاتهای بزرگ با هماهنگی عزیزان سپاه پاسداران بود.

وی افزود: انجام عملیاتهای مشترک از عملیات طریقالقدس آغاز شد و عملیات بزرگ فتحالمبین، زمینه را برای آزادی خرمشهر فراهم کرد.

ولیوند تصریح کرد: در طراحی عملیات آزادسازی خرمشهر قرار شد بلافاصله پس از عملیات فتحالمبین، این عملیات آغاز شود؛ ولی بهدلیل شرایط لجستیکی ـ که همیشه جنگها را تحتالشعاع قرار میدهد ـ به ۱۰ اردیبهشت موکول شد. در این مدت ارتش بعث عراق هم خودش را بازسازی کرده بود و برای پدافند آمادگی بیشتری داشت.

وی ادامه داد: آن زمان با هماهنگی بین قرارگاههای مشترکی که بین ارتش و سپاه شکل گرفته بود و فرماندهی بسیار خوب فرماندهان ارتشی و سپاهی در این قرارگاهها، این حماسه خلق شد. نوع فرماندهی عملیاتها، به خصوص عملیات بیتالمقدس باید در تاریخ ثبت شود که چهطور ۲ نیروی نامتجانس در کنار هم توانستند کاری عظیم را انجام دهند که به آزادسازی خرمشهر منجر شود.

فرمانده دافوس آجا تاکید کرد: فرماندهیها در دوران دفاع مقدس به دور از منیّت بود.

ولیوند با بیان اینکه پیوند نیروهای مسلح در آن مقطع مهمتر از خود پیروزی بود، اذعان کرد: پیروزی در این عملیات و آزادسازی خرمشهر هم اهمیت داشت و امام خمینی(ره) نیز فرمودند "خرمشهر را خدا آزاد کرد"؛ اما در واقع تنها یکی از نتایج خوب عملیات بیتالمقدس فتح خرمشهر بود؛ این عملیات نتایج خوبی بههمراه داشت که هماهنگی بین ارتش و سپاه یکی از آنهاست.

وی با بیان اینکه خدا به وسیله بندگان صالح خودش خرمشهر را آزاد کرد، گفت: یکی از آن بندگان صالح شهید بزرگوار علی صیادشیرازی بود. این را به جرات میگویم؛ چون بنده با شهید صیاد خدمت کردهام و افتخار داشتم که وی فرماندهام باشد؛ وی هیچ چیزی را برای انجام مطلوب عملیات کم نگذاشت و حتی جان خودش را در طبق اخلاص گذاشته بود. اما قسمتش نبود که در سال ۶۱ به شهادت برسد و در سال ۷۸ به دوستان شهیدش پیوست.