چشم كه باز مي كنم؛ يا جبهه ام يا در حرم آقا امام رضا

کد خبر: ۲۰۱۵۶۶

تاریخ: ۲۵ دی ۱۳۹۱ - ۱۱:۲۹

ز
دوران راهنمائي را در مدرسه بابل گذراند. دوران دبيرستان را در بابلسر، دبيرستان عصرپهلوي، «عاشوراي» فعلي پشت سرگذاشت.
ميرهادي در رشته رياضي ميزيك ممتاز بود.
از طرف دبيرستان ما را خواستند و گفتند: ميرهادي پسر باهوش و زرنگي است، قابليت هاي زيادي دارد. بگذاريد در شيراز مركز دانش آموزان استثنائي«تيزهوشان» شركت كند. بهترين دانشگاه ها مي تواند ادامه تحصيل بدهد. ميرهادي بسيار باهوش و استثنائي است. فرصت هاي بزرگي هست كه بايد استفاده كند.
گفتم: ديگر نگو نه، بهانه نيار، داري به اقبال و پشيرفت خودت پشت پا مي زني پسرم.
گفت: مادرجان آنجا مراكز علمي و دانشگاهي شان در دست آمريكائي هاست. من از آنها متنفرم، آنها مي خواهند كه ما را براي خودشان تربيت كنند.
گفتم: خوب برو هندوستان، آنجا كه ديگر دست آمريكائي ها نيست. قبول نكرد. علاقه خاصي به امام خميني داشت، همراه چند تن از دوستانش اعلاميه و عكس امام خميني را در شهر پخش مي كردند. انقلاب كه پيروز شد. هر چه اصرار كرديم كه بيا درس بخوان، رفت كردستان، گفت: آنجا ضد انقلاب دارد عليه نظام توطئه مي كند. مدتي گذشت، عراق كه به ايران حمله كرد. ميرهادي هم رفت جبهه.
سال«1362» وقتي ميرهادي از جبهه به مرخصي آمد. خواهرش از او خواست كه بيا از فرصت خوبي كه برايت پيش آمده، تو كه به تكليف خودت عمل كردي، رفتي كردستان آنجا جنگيدي، رفتي جبهه، الان بيا با استفاده از سهميه رزمندگان، برو دانشگاه،مير هادي قبول نكرد. بدون استفاده از سهميه رزمندگان رفت دانشگاه«رشته مهندسي الكترونيك» دانشگاه فني بابل و رشته «دبيري فيزيك» مشهد قبول شد.
بخاطر ارادتي كه به امام رضا(ع) داشت، مشهد را قبول كرد. چند ماهي كه از اين ماجرا گذشت، من و آقا سيد محسن؛ پدر آقاسيد ميرهادي، خيال مان راحت شد كه ديگر رفته دانشگاه مشهد درس بخواند.
هر چند وقت يك بار تلفن مي زد،كه دارد آنجا درس مي خواند. به زيارت حرم آقا علي ابن موسي الرضا(ع) مي رود.
هر چه مي گفتيم: آقاميرهادي، يك شماره تلفني بده، يك آدرسي كه ما بيائيم آنجا پيشت، هم به پابوسي آقا امام رضا(ع) برويم.
مي گفت: براي شما زحمت مي شود. خودم يك روز مي آيم و شما را مي برم.
چند ماهي گذشت، مدتي هم بود كه ديگر زنگ نمي زد. خيلي دلواپس و نگران شديم. يك روز صبح با دست و صورت زخمي آمد. هر چه گفتيم: ميرهادي جان، مادر به فدايت، تصادف كردي، زمين خوردي؟
فقط مي گفت مهم نيست، اتفاق خاصي نيفتاده. نگران نباشيد، الان كه زنده و صحيح و سالم پيش شما هستم. چند وقتي گذشت، تا اينكه از دوستانش فهميدم، آقا ميرهادي ما اصلا دانشگاه نرفته، رفته مشهد چند روزي آنجا مانده، رفته زيارت، بعد از آنجا رفته جبهه. حالش كه بهتر شد، باز رفت مشهد، گفت: ديگر مي خواهم درس بخوانم. ما هم خيال مان راحت شد.
مدتي گذشت، از بيمارستان مشهد زنگ زدند كه ميرهادي توي جبهه زخمي شده در بيمارستان مشهد بستري است. در حالي كه ما فكر مي كرديم دارد در دانشگاه مشهد درس مي خواند.
وقتي آمد خنديدم و گفتم: پسرم از كي آدم توي دانشگاه تير و تركش مي خورد.
فقط مي خنديد و مي گفت، ما بايد به تكليف خودمان عمل كنيم. جبهه هم دانشگاست. اين بار ديگر از خانه يك راست به جبهه رفت. طولي نكشيد كه در عمليات «والفجر هشت» زخمي شد، باز فرستادنش به بيمارستان مشهد. از بيمارستان كه مرخص شد، به زيارت آقا علي ابن موسي الرضا(ع) رفت و برگشت خانه.
جبهه بود، زخمي مي شد، مي رفت مشهد. خودش مي گفت. مادر اصلا دست خودم نيست. چشم باز كه مي كنم، يا جبهه ام يا در حرم آقا امام رضايم.
تا اينكه پائيز سال 64 با اصرار پدرش به حج رفت. امام جمعه بابلسر مي گفت: در مكه يك روز به ميرهادي گفتم، بيا برويم بازار قدري خريد كنيم. قدري تفريح كنيم، تماشا كنيم.
ميرهادي گفت: چه چيزي را تماشا كنيم، كالاهاي آمريكائي را؟ ارز كشورمان را بدهيم، اين آمريكائي هاي جنايتكار بروند موشك بخرن، بدهند صدام و آن نامرد هم بزند فرق سر ملت خودمان، من براي زيارت آمدم.
ميرهادي وقتي از حج برگشت، ارزي كه در اختيار حجاج قرار مي دهند، به جبهه داد.
«تنها سوغاتي كه خريده بود – «يك تانك بود» – براي فرزند دوست شهيدش آورده بود.
آقا ميرهادي خط خوشي هم داشت، علاوه بر اينكه فرمانده بود، توي جبهه براي رزمندگان نامه مي نوشت، كلاس رياضي هم براي رزمندگان مي گذاشت و آنها را درس مي داد.
زندگي نامه آنها را مي نوشت. زندگي نامه شهيد محسن اسحاقي به قلم ميرهادي معروف است.
قبل از عمليات «كربلاي 5» خواهرش نامه ائي به او نوشت كه تو وظيفه ات را انجام دادي، سال هاي زبادي در جبهه بودي، چندين مرحله زخمي شدي، الان يك جانباز هستي. بهتر نيست به خانه و نزد ما برگردي، پدر و مادر به شما نياز داند. ما دلتنگت هستيم. برادر جان بيا ازدواج كن، زندگي كن، به تحصيلات عاليه خود فكر كنيد. به ما فكر كن. بيا دادش من. بيا....
آقاسيد ميرهادي در پاسخ به نامه خواهرش، يك نامه عرفاني نوشت كه بيان ديدگاه ها و باورهاي او نسبت به جهان هستي و جايگاه انسان است.

نوشت: خواهر جان انسان در درون خويش داراي فكر و عقيده اي است و مدام در زندگي با خود در حال صحبت كرزدن كردن و تصميم گيري مي باشد. حال اين نداي دروني چگونه و چيست، و اين گفتگو چگونه است، نمي توان در اين گفتار به گفتگو پرداخت. اما در اين حيات ارزش ها به اين است كه در تصميم گيري ها، درست ترين مقصد و تصميم به مورد اجرا گذاشته شود. همان طور كه يك مادر به فرزند خود تجارب مي آموزد ما بايد تحت توجه عالمي مطلق قرار گرفته باشيم كه عليم باشد. يعني به تمام نهان و آشكار ما آگاه باشد و او كسي نيست جز آن كه ما را خلق كرده و خالق بي نظير است . . .
اكنون در مقابل اين حقيقت قرار گرفته ام و لطف او را درك نمودم كه از كجا آمديم و بايد به كجا برويم.
خواهر گرامي! آن چيز كه ما همواره مظلوم كرده و آنچه كه موجب شده طناب به گردن امام اول شيعيان حضرت علي ابن ابي طالب(ع) بيندازند و آنچه كه موجب شد پهلوي مادرمان فاطمه زهرا (س) را بشكنند و آنچه كه موجب شد امام حسن(ع9 را به صلحي تحميلي وادارند و آنچه كه باعث شد امام حسين (ع) با اصحابش در سرزمين كربلا شهيد شوند و اهل بيت او را به اسارت برند و همه اينها دليل بر اين است كه مردم در اطاعت از امامشان استوار نبودند و اساساً برتري را به پاكي و تقوا ندانند و تكبر كردند و حسد ورزيدند و حرص و طمع به دنيا آنها را كور و كر نمود . . .

ميرهادي در طول تمام سال هاي جنگ، مسئوليت هاي زيادي را تجربه كرد، از جمله، فرمانده ستاد تيپ سوم از لشكر 25 كربلا و در عمليات هاي چون: كربلاي يك، والفجر هشت، كربلاي 5، كه در مرحله دوم عمليات كربلاي 5 از طرف فرمانده لشكر به كردستان فراخوانده شد، مدتي بعد آنجا با مسئوليت فرماندهي گردان؛ در عمليات كربلاي 10 شركت كرد، و عاقبت بر اثر تير مستقيم به فيض عظمي شهادت نائل و رستگار شد و در مزار شهداي بابلسر در جوار امام زاده ابراهيم. به يادگادر سپرده شد. يادش گرامي..