نگاهی به زندگی فرمانده اطلاعات و عملیات تیپ 57 حضرت ابوالفضل(ع)؛

سرداری با بیشترین میزان حضور در جنگ

سردار شهید حاج رحیم دلفان از شهدای شاخص لشکر 57 لرستان است که سالها فرماندهی اطلاعات و عملیات این لشکر را در دوران دفاع مقدس برعهده داشت و در اکثر عملیاتها کارنامه‌ای کم نظیر از خود برجای گذاشت. وی در آخرین لحظات عمرش وصیت‌نامه‌ای را برای همرزمان و مردم نوشت، که در بخشی از آن آمده است: مبادا در نگهداری پرچم به اهتزاز درآمده ایران اسلامی تعلل و مسالحه بورزید، که در آن صورت به خون شهیدان خیانت ورزیده‌اید.

کد خبر: ۲۲۰۵۲۸

تاریخ: ۱۸ دی ۱۳۹۵ - ۰۹:۴۵

به گزارش دفاع پرس از خرم آباد، سحرگاه یکی از روزهای فروردین ماه سال 1339 ه ش در یکی از روستاهای بخش چغلوندی به نام «دره بسر علیا» در خانواده ای ساده و بی آلایش که زندگی عشایری و کوچ رو داشتند به دنیا آمد. خانواده اش بعد از تولد او روستانشین شدند و دیگر کوچ نکردند.

تولد رحیم و انتخاب اسمش

پدرش مختصری با تلاوت قرآن آشنایی داشت، او از اولین آیه قرآن کریم استفاده کرد و اسم او را رحیم گذاشت .

تولد رحیم زیبایی بهاری را در خانواده دلفان چند برابر کرد، طبیعت مسیر خود را ادامه می داد و رحیم رشد می کرد، فعالیتها و شانه های قوی و بازوان ستبرش در کودکی بشارت مردی را می داد.

در همان سن کودکی مرد بودنش را با کمک به مخارج خانواده ثابت نمود.

در 6 سالگی وارد مدرسه ی روستا شد و دوران ابتدایی را طی نمود اما نبود مدرسه راهنمایی او را به شهر کشاند، او در شهر نتوانست ادامه تحصیل دهد و برای کمک به خانواده وارد بازار کار شد. سختی زندگی و کم بودن درآمد خانواده او را در سن کودکی به کار وادار کرد، مدتی به کار باطری سازی مشغول بود .

بعد از مدتی در کار خود خبره شد؛ ولی نتوانست محل کسبی پیدا کند. ناچار شغل خود را تغییر داد و با توجه به این که از استعداد و پشت کار خوبی برخوردار بود خیلی زود کارگاه جوشکاری راه اندازی کرد،کم کم کار او رونق گرفت. صادق بود و همین خصوصیتش مشتریان زیادی را دور او جمع کرد.

روح ناآرام او هوای دیگری داشت

رحیم به ظاهر آرامش داشت، کار مورد علاقه و درآمد خوب در جامعه ای که اکثر مردم در شرایط بد اقتصادی قرار داشتند بی قراری روحی را از وی نگرفت، زمزمه مخالفت مردم ایران با حکومت طاغوت به گوش می رسید و نام مقدس امام خمینی خیلی از بچه مسلمان ها از جمله رحیم را شیدای خود کرده بود.

الله اکبر، خمینی رهبر، مرگ بر شاه، زنده باد خمینی/دستگیری و حبس رحیم و یارانش

رحیم عاشقانه به صفوف مبارزین انقلاب پیوست، اویکی از استوانه های حرکت مردمی و انقلاب اسلامی در استان لرستان بود.

در دوران سخت مبارزات شهادت فرزند برومند امام ,آیت الله مصطفی خمینی پیش آمد و در شهرستان قم و تبریز مراسمی برگزار شد. در تبریز مراسم بزرگداشت شهید مصطفی خمینی به خاک و خون کشیده شد.

چهل روز بعد در خرم آباد مراسمی برای چهلم شهدای تبریز در حوزه علمیه کمالیه برگزار شد که رحیم همراه با پدر و چند تن از اقوام در آن شرکت کرد. در پایان مراسم در حالی که نیروهای مسلح در 2 صف جلوی مسجد ایستاده بودند برای اولین بار رحیم و یاران او که چند نفری بیشتر نبودند فریاد زدند :

الله اکبر، خمینی رهبر، مرگ بر شاه، زنده باد خمینی .

مامورین سراسیمه به آنان هجوم بردند و بعد از چند دقیقه مقاومت او و چند نفر همراه او را دستگیر و روانه زندان کردند.

بعد از شش ماه حبس و شکنجه و زمانی که قیام به سراسر کشور سرایت نموده بود و زندانی نمودن عده ای دیگر برای رژیم ثمربخش نبود ناچار همراه زندانیان سیاسی از زندان آزاد شد.

رحیم از زندان آزاد گردید و پس از آن خروشان تر و مصمم تر شده بود و تا پیروزی انقلاب لحظه ای ساکت ننشست.

جواب کوبنده به تحرکات منافقین

انقلاب اسلامی پیروز شد اما پیروزی آن با موانعی از جمله حرکات مذبوحانه گروهکهای ضد خدا و ضد مردم روبرو شد. همیشه حفظ انقلاب به عهده انقلابیون بوده است و رحیم که خود برای پیروزی این انقلاب مزه تلخ شکنجه و زندان را چشیده بود و رنج زیادی برده بود، نمی توانست بی تفاوت بماند. او اسلحه به دست گرفت تا از ارزش های انقلاب اسلامی پاسداری نماید .

زمانی که در خوزستان ضدانقلاب با عنوان دروغین، حزب خلق عرب شورش راه انداخته بود، همراه با عده ای از دوستان وارد آن دیار شد و تا خفه شدن آن توطئه در آنجا ماند سپس برای سرکوب ضد انقلاب وابسته به شرق به گنبد شتافت. او در کردستان مردانه با ضد انقلابیونی که عقاید انحرافی ضد دینی و ضد مردمی داشتند جنگید .

مبارزه در کنار شهید چمران

جنگ تحمیلی شروع شد و رحیم دوباره همراه با یارانی که تک تک آنها بعدها شربت شیرین شهادت را نوشیدند، وارد حساس ترین نقطه ای شد که دشمن از آنجا قصد نابودی ایران را داشت. او به هویزه رفت و در آنجا با اتکا به خدا و بدون دیدن آموزش های لازم دست در دست سردار شهید دکتر چمران گذاشت و مردانه به جنگ با دشمنان خارجی رفت. درآن جا بود که دشمن برای اولین بار سیلی محکمی از دست فرزندان اسلام خورد و زمین گیر شد .

ازدواج رحیم

در سال 1360 با دختر یکی از همرزمان خود ازدواج کرد که حاصل این پیوند 2 پسر و 1 دختر بود. رحیم هر چند ماهی و چند صباحی به آنها سر می زد و مجدداً به جبهه بر می گشت.

حضور در تیپ و لشکرهای تاثیرگذار

یگان های رزم سپاه پاسداران مثل تیپ امام حسین(ع) و تیپ ولی عصر(عج) که بعد ها به لشکرهای تاثیر گذار در عرصه دفاع مقدس تبدیل شدند، به وجود رحیم افتخار می کردند. رحیم از اعضای اولیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی خرم آباد بود و به قول یکی از فرماندهان وقت رحیم گوهری درخشان بود در میان سپاه خرم آباد. ایشان کسی نبود که فقط خود را به جبهه رفتن قانع نماید و در حساس ترین و پر مخاطره ترین یگان های رزم خدمت می کرد .

مسولیت رحیم و حضور در عملیاتها

آخرین مسئولیت رحیم فرماندهی اطلاعات و عملیات تیپ 57 حضرت ابوالفضل (ع) بود. او در بیشتر عملیات ها از جمله هویزه تا آزادی تپه های الله اکبر و طریق القدس ـ فتح المبین ـ بیت المقدس ـ خیبر ـ والفجرها ـ کربلاها و نصرها شرکت کرد و کارنامه درخشانی را در طی دوران مسولیت خود برجای گذاشت.

خستگی ناپذیری حاج رحیم دلفان در سفر حج خونین

در زندگی رحیم زیبایی هایی است و خاطره هایی که هر کدام به جای خود شنیدنی است هنگامی که در دل تاریکی های شب رحیم میدان های مین را پشت سر می گذاشت و از خاکریزها عبور می کرد و سنگر و امکانات و توان دشمن و مواضع او را شناسایی می کرد؛ زحماتش کلید پیروزی ها بود .

او یکی از بهترین نیروهایی بود که رکورد مقاومت و ماندن در جبهه را شکسته بود. بارها او را تشویق می کردند اما او بی اعتنا به ظواهر دنیا بود.

در سال 1366 دوباره تشویق شد که به حج مشرف شود، پذیرفت و رفت تا با حضور در سرزمین وحی، خستگی های عمری مبارزه را از تن بیرون کند، اما این بار مصادف شده بود با حج خونین که حجاج ایرانی شعارهای سیاسی موسوم به اعلان برائت از مشرکین سر دادند، او دید خانه خدا هم در دست دشمنان خداست؛ ساکت ننشست و آنجا نیز پهلویش شکست.

اگر چه او 6 بار در جبهه مجروح شده بود و پوست بدنش ترکش خمپاره ها را و رگهایش گلوله های سرخ را و استخوانش تیر کین را لمس کرده بود، در کنار خانه خدا باز پهلویش به دست پلیس سعودی شکست و به ناچار برای حفظ جان زنان و پیر مردان زائر به پلیس حمله ور شد و سلاح از دست آنها گرفت و با شلیک تیر هوایی رعبی در دل آنان انداخت .

شهادت رحیم

سرانجام بعد از سالها مبارزه و مقاومت و شکستن خطوط دشمن در جبهه های مختلف و بارها مجروحیت در صبح چهار شنبه ساعت 10 صبح روز 16 / 10 / 1366 در حالی که فقط مدت 2 ماه از شهادت برادرش، معلم شهید عزت اله دلفان نگذشته بود به درجه رفیع شهادت نائل آمد .

وصیت نامه

به نام خدا و استعداد و یاری از او که یار و یاور ستمدیدگان و مظلومان است.

وصیت نامه خود را آغاز می کنم

ابتدا به حقانیت دین مبین اسلام و پیامبر گرانقدرش حضرت محمد بن عبدالله (ص) شهادت می دهم و بر علی و یازده فرزندش که راهنمایان طریق الهی و امام و پیشوای ما شیعیان هستند گواهی می دهم ,سپس بر آخرین آنان مهدی صاحب الزمان (عج) و نایب بر حقش درود می فرستم.

خوشا به حال آنان که شوق دیدار حسین(ع) و زیارت مزار مطهرش را دارند و شب ها از شوق او در خلوتگاه عشق با چشم گریان و دل سوزان، او را صدا می زنند و سرودی را زمزمه می کنند که تا ابد در این شب ها و همه شب های بعد از این در سکوت بیابان طنین خواهد داشت.

ای منتظران مهدی و ای عاشقان حسین(ع) و کربلای حسین با نیتی پاک و دلی شکسته از خدای حسین بخواهید که رزمندگان ما را پیروز فرماید و راه کربلای حسین را به روی عاشقان حسین بگشاید.

ای دلباختگان حق و ای رزمندگان جبهه ی حق ,بدانید که پیش قراولان و پرچمداران لشکر اسلام می روند و مبادا در نگهداری پرچم به اهتزاز درآمده ایران اسلامی تعلل و مسالحه بورزید که در آن صورت به خون شهیدان خیانت ورزیده اید.

ای خواهران و برادران و ای جوانمردان و پیرمردان هیچ وقت و در هیچ حال امام را تنها نگذارید و همواره پشتیبان ولی فقیه و روحانیت اصیل باشید و از حمایت خود نسبت به آنان دریغ نورزید و راه شهدا و هدف آنان را هیچ گاه از یاد مبرید که راه و هدف اینان همان راه و هدف حسین(ع) و اولیای خداست.

ای پدر و مادر عزیزم ,نمی دانم که با کدام قلم و با کدامین گفتار از زحماتی که برای من متحمل شده اید سپاس گزاری کنم جز اینکه از خدای مهربان بخواهم که اجری فراوان و پاداشش نیکو به شما عنایت فرماید.

برادران و خواهران عزیز و مهربانم شما هم که الحمدالله وظیفه خود را می دانید که باید چه کار کنید, امیدوارم که مرا حلال کنید.

و اما همسر گرامیم؛ شاید شوهر خوبی برایت نبودم اما از خدا می خواهم که تورا در زندگی یاری دهد و اگر بیشتر وقت ها به فکر جبهه رفتن بودم، چون که می دیدم که برادرانم در جبهه می جنگند و شهید می شوند و خون می دهند. دلم راضی نمی شد که بیایم در منزل و درکنار فرزندانم باشم زیرا فرزندانی بودند که شب ها به بهانه پدر که در جبهه بود و یا شهید شده بود گریه می کردند و پدر پدر می گفتند.

از خدا می خواهم که اسلام را به پیروزی نهایی برساند و پرچم اسلام را در تمام اقصی نقاط جهان به اهتزاز در آورد.

در پایان از همه عزیزان و دوستان و آشنایان می خواهم که به خاطر خدا مرا حلال کنند. والسلام خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار.

انتهای پیام/