وصیت نامه شهید محمدحسین موحدین (جوکار)

مردان خدا دیگر طاقت ماندن را نداشتند و عشق حق وجودشان را آتش زد

شهید محمدحسین موحدین (جوکار) در سال 1365 به مکه مشرف شد و به عنوان مسئول یکی از بخشهای بعثه امام خمینی(ره) در رساندن پیام انقلاب اسلامی به مسلمانان و برگزاری تظاهرات برائت از مشرکین سهم موثری داشت.

کد خبر: ۲۲۲۴۷

تاریخ: ۰۳ تير ۱۳۹۳ - ۱۴:۵۶

به گزارش خبرگزاری دفاع مقدس از یزد، شهید محمد حسین موحدین(جوکار) در سال 1334 در محله خیرآباد یزد متولد شد.

او درسال 1362 به دعوت آیت الله خاتمی معاونت سیاسی استانداری را پذیرفت. در سال 1365 به مکه مشرف شد و به عنوان مسئول یکی از بخشهای بعثه امام خمینی(ره) در رساندن پیام انقلاب اسلامی به مسلمانان و برگزاری تظاهرات برائت از مشرکین که در آن سال به دست آل سعود به خاک و خون کشیده شد سهم موثری داشت.

او دراسفند 1366 در محور عملیاتی بیت المقدس بر اثر ترکش خمپاره مجروح شد و در راه انتقال به بیمارستان تبریز به مقام شهادت نائل آمد.

در وصیت نامه وی آمده است:

من المؤمنین رجال صدقوا ما عاهدوا... و منهم من قضی نحبه و منهم من ینتظروا و ما بدلوا تبدیلا » مردان حق و مردان راه خدا سلاح برگرفتند و راه حقیقت را پیمودند . مردان الهی پیام امام را لبیک گفتند و درجهت تحقق اهداف اسلام جان بر کف گرفتند و میدان رزم را بر آرمیدن در بسترها ترجیح دادند . آری مردان خدا دیگر طاقت ماندن را نداشتند و عشق حق وجودشان را آتش زد . آیا می شود روزی این مؤمنین دست عالمیان گنهکار را هم بگیرند ؟

آیا می شود ما هم روزی افتخار رزم را در کنار این عزیزان را داشته باشیم ؟ خدایا به حق مقربین درگاهت ما را جزء مخلصین و متقین درگاهت قرار ده . خداوندا ! به ما توفیق با ثبات ماندن در راهت عنایت فرما ، پرودگارا گناهان ما را ببخش و ما را بیامرز. برادران و خواهران ایمانیم در این دنیای وانفسا خیلی دام ها برای صید انسان گسترده شده است و راه حق با رهبریت امام کبیر انقلاب چون خورشید می درخشد . آیا هنوز وقت آن نرسیده است که زندگی مادی سراسر نکبت را وداع گفته و دست به دست یاران حق ، راه الله را پیمود ؟ آیا هنوز احساس وظیفه برای بعضی ها پیش نیامده است و آیا هنوز موقع حرکت و شرکت نیست ؟ فرصت را از دست ندهیم و سپاهیان را یاری کنیم . اما تو ای همسرم ! همسر خوب و مهربان و مظلومم .

می دانم که رنج دوران زندگی با من را تحمل کرده ای و از خانواده ای روحانی با تمام سجایا بلند شده ای بر توست که صبر زینب را پیشه نمایی و به تربیت فرزندان یاسر و روح الله همت گماری . دو فرزند خوبم را تربیت خوب نمائی . به آنها محبت کن ، مبادا رنجیده شوند و کمبود پدرشان را در زندگی احساس کنند. همسر عزیزم اگر چه در زندگی مشترک ده ساله امان جز رنج زندگی با من چیز دیگری ندیدی و علی الدوام مستأجر بوده ایم ولی شاید به لطف خدا بتوانی آینده خوبی برای خودت و فرزندانم داشته باشی . هر کس ادعا کرد از بنده طلبی دارد پرداخت شود و خودم اگر طلبی از کسی دارم حلالش نمودم.