تکرار/ در گفت‌و‌گوی سردار جعفری با دفاع پرس مطرح شد؛

استراتژی شهید حسن باقری؛ حفظ نیروهای عراقی برای آینده‌ «انقلاب اسلامی عراق»

حسن باقری مسئله‌ای در نظریه‌اش مطرح کرده که بسیار مهم است و در هیچ ارتشی مطرح نیست. او می‌گوید: ما هدفمان از عملیات، کشتار و انهدام دشمن نیست. باید تلاش کنیم از دو طرف کشته نشوند؛ چراکه نیروهای عراقی برای آینده‌ انقلاب اسلامی عراق مفیدند. این روزها که حوادث منطقه و عراق را می‌بینیم، تازه متوجه نگاه آینده‌نگر باقری می‌شویم.

کد خبر: ۲۲۳۸۹۲

تاریخ: ۰۹ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۵:۳۰

گروه حماسه و جهاد دفاع پرس: سردار فتح الله جعفری، رئیس مؤسسه شهید حسن باقری به تعبیر خودش در دو مقطع با این شهید ارتباط داشته است. مقطع اول در سال ۵۹ و در بحبوحه جنگ تحمیلی علیه ایران، و مقطع دوم از سال ۸۱ که مسئولیت ریاست بر مؤسسه شهید حسن باقری را عهده دار شده است.

در ادامه ماحصل گفت‌وگوی خبرنگار دفاع پرس با این سردار سپاه اسلام درباره خصوصیات فردی و مدیریتی شهید باقری را می‌خوانید.

دفاع پرس: در مورد نحوهی آشنایی‌تان با شهید باقری مقداری توضیح بفرمایید. در کدام عملیات و به چه شکلی با یکدیگر آشنا شدید؟ تاریخچه ای از فعالیتهای ایشان در قبل و حین انقلاب و همچنین نحوه ورود ایشان به جنگ بفرمایید.
نحوهی آشنایی ام با سردار باقری در دو مقطع بود. مقطع اول مربوط به سال ۵۹ می شود، که جنگ شروع شد. حدود یک ماه از جنگ گذشته بود که از کردستان به جنوب (قرارگاه گلف) آمدم و متوجه شدم که آقای داود کریمی مسئول عملیات است و آقای حسن باقری مسئول اطلاعات عملیات. پیش از آن هم می‌دانستم که این دو از مسئولین اداره جنگ هستند؛ ولی مستقیماً با آنها سروکار نداشتم. مقطع دوم آشنایی ام با شهید باقری، مربوط به این 10 سالی است که روی آثار و زندگی او کار می‌کنیم؛ تولد، جوانی، دبیرستان، دانشگاه، ورود به انقلاب، بعد از انقلاب و... تقریباً با زندگی او آشنا شده ایم. در این 10 سال، بیش از آن دو سال و نیم جنگ، از خلقیات، مشخصات و فعالیتهای ایشان مطلع شده ایم. حتی خیلی از مسائلی که در زمان جنگ نمی دانستیم، امروز برایمان آشکار شده است. از سال ۸۱ (بیستمین سالگرد شهادت شهید باقری) تا امروز، خیلی جامعتر و کاملتر با زندگی ایشان آشنا شده‌ایم؛ یک زندگی پربرکت، پرماجرا، پرحادثه و پرتنش از زمانی که به دنیا آمد.

دفاع پرس: لطفاً یک مقدار درباره مقطع اول آشنایی تان توضیح دهید.

وقتی آمدم گلف، ایشان را شناختم. گلف ستاد عملیات جنوب در جنگ بود. جنگ که شروع شد، آقای داود کریمی و آقای حسن باقری در آنجا مستقر شدند. اتاق جنگی درست کرده بودند و نقشه های منطقه را در آنجا جمع آوری و بررسی می کردند .در بالای اتاق جنگ، یک حسینیه بزرگ قرار داشت که محل برگزاری نماز و تجمع نیروهایی بود که می خواستند اعزام شوند. در آبان ۵۹، گروهی از نیروهای خراسان یا تهران می خواستند اعزام شوند که دیدم یک نفر آنها را توجیه می کند. من خودم قبل از اینکه به آنجا بیایم، در کردستان بودم و با جنگ آشنایی داشتم. از نحوه برخورد و طرز بیان او متوجه شدم آدم مطلعی است و تذکرهای بجایی می دهد. بعداً که پرسیدم، گفتند او حسن باقری است.

بعداً که به آبادان رفتیم هم دیدم واقعاً به جنگ مسلط است و در اطلاعات و گفتار، یک سروگردن از همه بالاتر است. چند ماهی از جنگ گذشته بود که مسئولیت گرفتم و ارتباطمان برقرار شد. کمکم به ایشان نزدیک شدم و دیدم علاوه بر فرماندهی خوب، اخلاق و خصوصیتهای جالبی هم دارد. پرجاذبه بود .در برخوردها و معاشرتهای عمومی، خیلی مراقبت می کرد. صادق و راستگو بود. همین برخوردها برایم جالب بود و به بهانه های مختلف، با ایشان به مأموریت می رفتم. در مأموریتها، بیشتر با اخلاق و رفتار او آشنا شدم و پیش خودم می گفتم یک استاد اخلاق و احکام پیدا کرده ام. از ایشان سؤالاتم را می پرسیدم. خود او هم از امام (ره) تقلید می کرد و مسائل را کاملاً می دانست.

به سرعت افراد را می شناخت. مثلاً اگر یک بار اسم یک نفر را می شنید، در ذهنش می ماند و بعد کم کم با خصوصیات آن شخص، رفتارش و گفتارش آشنا می شد .برایم جالب بود که اینقدر در شناخت افراد استعداد دارد. در مناسبتهایی که پیش آمد، دیدم عراقیها را هم همینطور می شناسد. مثلاً صداهایشان را که در بی‌سیم‌ها گوش می کردیم، می فهمید صدای فلان فرمانده عراقی است. اطلاعات مربوط به آنها را به صورت کامل می دانست.

به کادرسازی به شدت اعتقاد داشت. مثلاً در ابتدای جنگ، در گلف جلسه تشکیل می شد، فرماندهان محورها و سپاه‌ها در اتاق جنگ گرد هم می آمدند و تازه واردهایی که در سطح مسئولیتِ محور قرار گرفته بودند هم حضور داشتند. حسن می رفت کنار آنها می نشست و توجیه‌شان می کرد. برای خود من هم این اتفاق افتاد. اولین باری که رفتم اتاق جنگ، من را توجیه کرد که در اتاق جنگ چه کار می کنیم.

در گفتار، سکنات و اخلاق و ارتباطات خود، خیلی مراقبت میکرد. در کارها مشورت می گرفت. با اینکه خودش همه چیز را می دانست، باز مشورت می گرفت و همه احساس می کردند سهیم هستند. همه می گفتند ما به حسن باقری پیشنهاد دادیم فلان کار را بکند، درحالی که خودش می دانست و می خواست دیگران را در کارها مشارکت بدهد و به نوعی باعث رشد اطرافیانش شود.

دو خصلت برجسته دیگر در ایشان واقعاً برایم جالب است؛ مسئله اول اینکه چیزی برای خودش نمی خواست. در واقع برای خودش مالکیت قائل نبود. حتی لباسی را که می پوشید، برای خودش نمی دانست. همه چیز را امانت می دانست و نمی خواست از این امانت برای خودش ابزار قدرت بسازد. می گفت آنچه در اختیار ماست، امانت است. مسئله دوم مردمداری او بود. توجه به دیگران و عشق خدمت به مردم برایش فوق العاده اهمیت داشت؛ یعنی مردم را پایه اصلی می دانست و می گفت ما باید فدای مردم بشویم.

روی فرمان حضرت امام (ره) فوق العاده حساس بود. سخنرانی‌های حضرت امام را به مثابه فرمان اجرایی می دانست. به شدت ولایتمدار بود. اصلاً اینکه مسئله تغییر استراتژی جنگ را مطرح کرد، براساس فرمان امام (ر) بود. آقای باقری این مطالب را تدوین و تبدیل به برنامه کرد. ایراد گرفتن خیلی راحت است؛ اما او اشکالات را می دید و برایشان راه حل پیدا می کرد.

مجموعه این خصلتها از حسن باقری برای ما چهره یک فرمانده را ساخته بود که اقتدار فرماندهی داشت. اینکه مقام معظم رهبری در مورد ایشان چنین صحبتی می کنند، به عنوان یک طراح، به واقع شناخت عمیق ایشان از حسن باقری را نشان می دهد. سخن بسیار بجایی است: هرکدام از فرماندهان خصلتهای خوبی داشتند، حسن باقری جمیع خصلتهای خوب بود.

دفاع پرس: در شش ماه ابتدایی جنگ، ایشان نقش بسزایی در تغییر و تحولات داشت و لقب بن بست شکن را هم در همین دوران از سوی بسیجیان گرفت. مقداری در مورد این موضوع صحبت بفرمایید و اینکه در همان دوران در جمع فرماندهان سخنرانی کرد و با اعتمادبه نفس ستودنی گفت باید سیر جنگ عوض شود. این اعتمادبه نفس در یک جوان ۲۶ساله چطور به وجود آمده بود؟

همه تصور می کردند که ما در مرزها درگیر می شویم؛ اما عراق با سیاست و برنامه آمد و جنگ را به داخل شهرهای ما کشاند. این برای ما یک غافلگیری بود. بنی صدر در جلسه ای از شورای عالی دفاع و حتی نامه ای که به حضرت امام می نویسد، می گوید این جنگ طولانی ترین جنگ بعد از جنگ جهانی دوم است. تازه چهار ماه از جنگ گذشته بود. عراق در عمق قرار گرفته و آبادان را محاصره کرده بود. خرمشهر و بستان را اشغال کرده و در دروازه سوسنگرد بود. شهر اهواز زیر آتش قرار داشت و دشمن در دروازه‌ های دزفول بود. یا باید با آنها جنگید یا باید راه دیگری پیدا کرد.

بعد از عملیات هویزه، صدام سخنرانی می کند و می گوید ما تا این زمان نسبت به ایران ملاحظه کردیم و ایران را در عملیات هویزه شکست دادیم. اگر ایران اروندرود و جزایر سه گانه را واگذار نکند، جنگ را ادامه می دهیم. بعد از شکست هویزه، بنی صدر بسیار ناامید و مأیوس شد و حتی با روزنامه «انقلاب اسلامی» مصاحبه کرد که ما باید فعلاً از سرزمینمان دفاع کنیم. حسن باقری طی نامه ای به شدت به او اعتراض می کند که چرا این حرف را در مصاحبه گفته است؛ دشمن می فهمد که استراتژی ما در دفاع است و حمله نخواهیم کرد و از این به بعد با خیال راحت حمله می کند.

بنی صدر به عنوان رئیس جمهور و فرماندهی کل قوا، به امام نامه می نویسد که ما یک ماه بیشتر مهمات نداریم. مسئله دیگری که او عنوان می کند این است که گروگانهای آمریکایی را آزاد کنیم، تا راهی به بازار اسلحه دنیا پیدا کنیم. اگر جنگ طولانی را بخواهیم بپذیریم، باید ارتباط برقرار کنیم .این نامه را بنی صدر هجدهم دی ماه می نویسد. امام در بیستم دی ماه، با فرهنگیان تهران دیدار داشتند. در آنجا می فرمایند که یأس و ناامیدی از جمله مکرهای ابلیس است. شیطانها انسانها را به ناامیدی وادار می کنند .میخواهند ما وابسته باشیم. نمی خواهند روی پای خود بایستیم. آنها وادار می کنند که وابستگی ادامه پیدا کند. این در اصل، در جواب نامه بنی صدر بود؛ ولی مردم نمی دانستند امام چرا این حرفها را می زنند. افرادی مثل حسن باقری می فهمیدند که امام نظرش این است که جنگ ادامه پیدا کند، متکی به خودمان باشیم و مهمات تولید کنیم.

در گلف، آقای حسن باقری متوجه این موضوع می شود که نظر امام ادامه جنگ است. سپاه آن موقع تنها کاری که توانست انجام دهد شناسایی بود؛ منطقه را خوب شناسایی کند، بداند دشمن در کجا مستقر است، چه استعدادی دارد، فرماندهانشان چه کسانی هستند و... در این مقطع چهارماهه، براساس سندهایی که ما داریم، دشمن برای حسن باقری کاملاً شناخته شده بود. او می دانست دشمن چند لشکر دارد. فرماندهان لشکرها چه کسانی هستند، چه روحیاتی دارند، با چه استعدادی در کجا مستقر هستند. شهید باقری همه اطلاعات را داشت، دشمن را خوب می شناخت و به توان جبهه خودی هم آگاه بود. این دو توان را سنجید و تصمیم گرفت و در گلف با حضور فرماندهان، جلسه برگزار کرد. در آن جلسه می گوید ما می توانیم بجنگیم، ناامید نیستیم، منتها لزوم ندارد با عملیات بزرگ شروع کنیم. از عملیات محدود شروع می کنیم. حالا چطور این حرف را به امام برسانیم؟ از طریق بنی صدر که نمی‌شد، چون او خودش مأیوس بود. از طریق شورای عالی دفاع هم امکان‌پذیر نبود. شهید باقری تنها روزنه ای که برای رساندن این پیام به امام پیدا می کند، حضور مقام معظم رهبری در شورای عالی دفاع به عنوان نماینده امام در جنگ است. شهید باقری ایشان را از قبل سال ۵۸ در روزنامه «جمهوری اسلامی» می شناخت و حتی حسن باقری را خود مقام معظم رهبری به سپاه معرفی کرده بودند.

روز بیست و سوم دی، سه روز بعد از پیام امام، مقام معظم رهبری به گلف دعوت شدند. شورای عالی دفاع هم بودند: آقایان رضایی، رفیقدوست، حاج عبدالله محمودزاده و ابراهیم سنجقی. آن جلسه گلف، برای جنگ بسیار سرنوشت ساز بود .حسن باقری در آن جلسه، گزارشی براساس نقشه به مقام معظم رهبری و فرماندهان ارائه می دهد و میگوید درست است که دشمن قوی است، ولی ما هم می توانیم مقابله کنیم. ما هم راهکار داریم و راهکار ما این است که از تفکر تجهیزات محوری که نظر بنی صدر است، به ایمان محوری روی بیاوریم؛ چراکه ما مسلمانیم و خداوند در آیه ۱۴۹ سوره بقره به ما وعده پیروزی داده است. در آنجا به ما قول داده است که یک نفر با ایمان، مساوی با 10 دشمن است. در آنجاست که حسن باقری تغییر استراتژی جنگ را مطرح می کند که ما با رویکردی ایمانی و فرهنگ عاشورایی و حضور مردمی در جنگ، می توانیم جنگ را ادامه بدهیم. جلسه صبح تا ظهر طول کشید. شهید باقری تمام تلاشش این بود که سخن امام (ره) تحقق پیدا کند و جسارت بیان این حرفها را داشت. کسی می تواند به نقاط ضعف دشمن حمله کند که دشمن را خوب بشناسد. بعد از آن شروع کرد به طراحی و برنامه ریزی برای چند عملیات محدود.

مقام معظم رهبری در آن جلسه، که ۲۳ دی ماه برگزار شد، فرمودند بروید برنامه ریزی کنید برای یک طرح کوتاه مدت و یک طرح بلندمدت. چون ایشان حضور و نقش مؤثری داشتند، این حرف به همه جا رسید. فرمودند در طرح کوتاه مدت، خودتان را پیدا کنید، ساختار و سازمان درست کنید و شروع کنید به کار کردن و در طرح طولانی مدت هم برای آزادی مناطق اشغالی برنامه ریزی کنید. همین برنامه را حسن باقری شروع کرد.

بعد از شکست هویزه، اولین حرکت موفق در ۲۶ اسفند ۱۳۵۹ در سوسنگرد به نام عملیات امام مهدی (عج) با رمز «یا مهدی ادرکنی» انجام شد و مسئول آن عملیات، آقای اسحاق عزیزی، به شهادت رسید. نیروها در عملیات خیلی خوب و موفق ظاهر شدند و شصت هفتاد نفر را اسیر کردند. همان حرفهایی که در گلف زده شد، آنجا به اجرا درآمد و باعث موفقیت ما شد. چون برای خدا بود و خالصانه مطرح شده بود، خدا هم نصرتش را داد. با اینکه کار مال خودش بود، به دنبال این بود که دیگران هم در این تدبیر بیایند تا یاد بگیرند. به دنبال این بود که فکرش را گسترش دهد و همه بتوانند کار کنند. می گفت طرح بنویس بیاور، ممکن بود کل طرح تغییر کند، ولی امضای همان شخص زیرش بود. می خواست دیگران یاد بگیرند کار کنند. شدیداً بر کادرسازی تأکید داشت و در این چند عملیات محدود، یکی از دستاوردهای بسیار مهمش کادرسازی بود. همه کسانی که بعداً فرمانده لشکر و قرارگاه شدند و بسیاری از شهدایی که امروز می بینید، مثل مصطفی ردانی‌پور، احمد فروغی، خرازی و... همه دست پرورده حسن باقری بودند. کادرسازی خیلی مهم است. جبهه ها براساس همین تفکر ساخته شدند، نگفتند غربی‌ها بیایند آموزش بدهند. ما وابسته به غرب و شرق نبودیم، صحنهی جنگ آدمها را ساخت.

حسن باقری مسئله ای در نظریه اش مطرح کرده که بسیار مهم است و در هیچ ارتشی مطرح نیست. او می گوید: «ما هدفمان از عملیات، کشتار و انهدام دشمن نیست. باید تلاش کنیم از دو طرف کشته نشوند؛ چراکه نیروهای عراقی برای آینده انقلاب اسلامی عراق مفیدند.» این روزها که حوادث منطقه و عراق را می بینیم، تازه متوجه نگاه آیندهنگر باقری میشویم.

شهید باقری تلاش می کرد نیروهای پناهنده یا اسیر دشمن را در جبههی خودمان فعال کند. ما فقط در زرهی 200 نفر عراقی داشتیم، که یا پناهنده بودند یا اسیر. در تعمیرگاه و پشتیبانی به ما کمک می کردند و حتی در عملیات حضور داشتند. شما اگر مکالمات شهید باقری را گوش کنید، می بینید مرتب در بیسیم می گوید مواظب باشید اسرا اذیت نشوند. چرا این حرف را میزند؟ برای اینکه هدف او در جنگ، انسان سازی و انجام تکلیف بود. هدفش کشتار نبود. قبل از عملیات به ما یک لیست از تجهیزات دشمن می داد و می گفت مواظب باشید در این منطقه، این تجهیزات و امکانات منهدم نشود.

به هر ترتیب، آن جلسه گلف نتیجه مطلوبی داشت و راه برای حل بحران باز شد. کسی حتی فکرش را هم نمی کرد که بتوانیم بر این بحران چیره شویم. عراقیها می گفتند در جبهه ایران، پدیده های به وجود آمده که برای ما ناشناخته است. همه عملیاتهای ما را دادند دانشگاه البکر بغداد بررسی کند. یادم هست حسن باقری از آنها می پرسید فکر می کنید عملیات ما را چه کسی طراحی می کند؟ می گفتند شما از کره، سوریه، پاکستان، هندوستان و... مشاوره می گیرید. بعداً خودشان اعتراف کردند که عملیاتهای ایران با هیچ نظامی همخوانی ندارد. چون نظامی بودند، می فهمیدند که این نوع حمله به هیچ عنوان با قواره نظامی تطبیق ندارد و حاصل یک تفکر جدید است. تفکر حسن باقری در جبهه ها جواب داد. واقعاً فکر طراحی داشت. طراحی نیازمند شناخت دقیق دشمن، زمین، نیروی خودی، توازن قوا و... است. توازن قوا خیلی مهم است و شهید باقری در این کار تبحر داشت.

دفاع پرس: دو طرح عملیاتی برای آزادسازی خرمشهر وجود داشت؛ یکی از سوی ارتش ارائه شده بود و دیگری از سپاه. طرح سپاه در واقع طرح حسن باقری بود و از قضا همین طرح تصویب شد و براساس آن ایران عمل کرد. از طرفی شهید حسن باقری در یادداشتهای شخصی اش می گوید مرحله اول آزادسازی خرمشهر یعنی محاصره شهر، یک تصمیم عینی نبود و تصمیمی ذهنی بود. او این حرکت را اشتباه می دانست که در مرحله اول، محاصره انجام شود. لطفاً در این مورد کمی توضیح دهید.

حصر آبادان طرح عملیات حمزه بود، که آن را حسن باقری نوشته بود. با رحیم صفوی روی آن کار کردند و در شورای عالی دفاع ارائه دادند. در شورای عالی دفاع، مقام معظم رهبری فرمودند ارتش را هم توجیه کنید. لشکر ۷۷ توجیه شد. چیزی که حسن باقری در طرح خودش پیش بینی کرده بود، این بود که لشکر ۳ عراق متکی به دو پل است و ما اگر این پلها را منهدم کنیم، لشکر ۳ در محاصره قرار می گیرد و این برگ برنده ما بود؛ ولی عراق تصور نمی کرد ما توان رسیدن به پلها را داشته باشیم.

باقری برای رسیدن به عقبه های دشمن، باید هشت رده دفاعی را می شکست. ۲۴ ساعت قبل از عملیات، یکی از نیروهای اطلاعات ما با نقشه و کالک اسیر شد و همه فکر کردند حسن باقری عملیات را عقب می اندازد؛ ولی هیچ تغییری در طرح خودش نداد. از نهر شادگان که 10 متر طول و یک متر عمق داشت، تعدادی نیرو را با مسئولیت شهید مصطفی ردانی‌پور از داخل کانال، به عقبه دشمن در قرارگاه تیپ ۶ زرهی، که فرماندهی کل این جبهه را به عهده داشت، فرستاد. فرمانده تیپ ۶ زرهی مرخصی بود. اگر عملیات عقب می افتاد، فرمانده از مرخصی برمی گشت و آنها باید از کانال شادگان می آمدند و ۶ کیلومتر در آب پیاده روی می کردند تا به قرارگاه برسند. بچه ها می گویند ساعت 2 و نیم ما رسیدیم. با گرفتن پل و قرارگاه دشمن، همه رده‌های دفاعی سقوط کرد، تعداد زیادی از نیروهای دشمن اسیر شدند و تمام تجهیزاتشان به غنیمت گرفته شد. بنابراین هم طرح و هم اجرا دقیق بود.

در عملیات بیت المقدس، دو تفکر وجود داشت. یکی اینکه از جاده اهواز، منطقه نصر را متکی به جاده بیایند و طرح دیگر، عبور از کارون بود. طرح ارتش عبور از جاده بود و طرح سپاه عبور از کارون. حسن می گفت ما نمی توانیم دو هدف را همزمان به یک تیپ بدهیم؛ چون انعطاف‌پذیری و توان لازم را ندارند. همین که به جاده اهواز-خرمشهر رسیدند، خودش کار مهمی بود. خیلی‌ها معتقد بودند عبور از کارون، یک مرحله از عملیات است. نمی توان گفت شهید باقری نظرش این بوده که نیروهای ما از کارون عبور کنند و به جاده اهواز-خرمشهر بروند. رفتن ما به جاده اهواز-خرمشهر دشمن را به واکنش وادار کرد و این عکس العمل تا آخر عملیات ادامه داشت. تا آمدند خودشان را در جادهی اهواز-خرمشهر جمع و جور کنند، نیروهای ما به شلمچه رفتند و مرز و ابتکار عمل از دست ما درنیامد. تا آمدند برای آنجا فکر کنند، نیروهای ما خرمشهر را محاصره کردند. در بیت المقدس 20 هزار اسیر گرفتیم و 10 هزار تانک دشمن در خرمشهر بود. نصرت خداوند در درجه اول قرار داشت؛ ولی طراحی دقیق هم دخیل بود.

من فکر می کنم حسن باقری در اتاق گلف در ۲۳ دی ماه سال ۵۹، خرمشهر را دید و برای آزادی آن برنامه ریزی کرد. وقتی به طرحهایش نگاه می کنیم، می بینیم همیشه شش ماه جلوتر بود. طرح عملیات حمزه برای شکستن حصر آبادان، از اسفندماه سال ۵۹ شروع شده و طرح عملیات فتح المبین ۲۱ مهر سال ۶۰ نوشته شده است؛ یعنی شش ماه قبل از عملیات. بیت المقدس هم همینطور بود.

دفاع پرس: رهبر انقلاب جمله ای دارند که می فرمایند: فتح الفتوح امام، ساختن جوانان مؤمن، مخلص، سالم و صادق بوده است؛ مانند شهید حسن باقری. به نظر شما چرا حضرت آقا از بین همه دستاوردهای انقلاب اسلامی، از این دستاورد به عنوان فتح الفتوح نام می برند؟

انسان و فکر اوست که کار می کند، نه ابزار. فکر حسن باقری مبتنی بر روش تربیتی امام (ره) بود. امام به این نسل میدان داد و آنها رشد کردند، بالا آمدند و توانستند جنگ را اداره کنند. امروز نه سپاه و نه ارتش، منکر این نیست که حسن باقری طراح عملیاتها بوده است. هرکسی هم منکر باشد، اسنادش موجود است. کسی نمی تواند منکر دست‌خط حسن باقری شود. ما دست‌خط‌ها را حفظ کرده ایم. در ۲۲ آبان سال ۶۰ او می گوید طرح عملیات بستان را نوشتم. آنجا می گوید ما طرح عملیات آزادسازی خرمشهر را آماده کرده ایم. اینکه یک جوان بتواند طراحی و برنامه ریزی کند، آن طرحها را به اجرا درآورد و با فکر و روحیه شهادت‌طلبی و فرهنگ عاشورایی، به موفقیت برسد، فتح الفتوح است. به نظر من، امروز این فتح الفتوح از مرزهای جغرافیایی ایران خارج شده است. فتح الفتوح امام سید حسن نصرالله و حزب الله لبنان است. این حاصل فکر امام و مقام معظم رهبری است؛ چرا که این انسان سازی بعد از امام هم ادامه دارد .این تفکر، تفکر انقلابی است. فرهنگ عاشورایی موجب تقویت روحیه ازخودگذشتگی در انسانها می شود و این فتح بسیار بزرگی است.

دفاع پرس: با توجه به اینکه حضرتعالی بعداً به عنوان یکی از سرداران ارشد سپاه در جریان امور مختلف قرار گرفتید، نظرتان در مورد عملکرد شهید باقری، نحوه مدیریت و کارهای ایجابی او و تأثیری که ایشان بعد از شهادت نیز بر ادامه جنگ داشتند، چیست؟

به نظر من، شهادت شهید باقری، ابتدای رشد او بود و در آینده خواهیم دید که این رشد به کجا خواهد رسید. ما اگر از این تفکر نتوانیم برای نسل آینده بهره برداری کنیم، هرگز نخواهیم توانست به سرمنزل مقصود برسیم. حسن باقری از ۲۳ سالگی وارد جنگ شد و در ۲۶ سالگی هم به شهادت رسید. او فقط ۲۸ ماه در جنگ بود؛ ولی تفکرش ماندگار شد؛ تفکری که در آینده به بهره برداری می رسد. حسن باقری برای نسل آینده الگوست. امروز می بینیم با انتشار همین آثاری که از شهید باقری مانده، چقدر مدیریت او در دانشگاه تأثیرگذار بوده است. شهید باقری برای کار اجرایی خودش، برنامه داشت؛ برنامه ای که مرتب در حال نوسازی بود و توقف نداشت. مصداق همان کلام حضرت امیر علیه السلام که می گوید امروز ناامید به فردا باشید. تیزهوشی، توجه و استقامت در مسیر، از خصوصیات بارز او بود. خط عوض نمی کرد و دست در جایی قرار گرفته بود که باید قرار می گرفت. یک ویژگی بسیار مهم او این بود که نسبت به مسائل، واکنشی عمل نمی کرد. او خودش ابتکار عمل را به دست می گرفت و کنش او، دشمن را به واکنش وادار می کرد.
انتهای پیام/