گردشگری جنگ-3/

یادمان لشکر امیرالمومنین(ع) قدم‌گاه سربازان خمینی(ره)

یکی از مکان‌های مقدسی که رد پای فرزندان خمینی را در خود دارد، قرارگاه لشکر امیرالمومنین (ع) است که با وجود گذشت زمان از روزهای عشق و وحدت، آثار جنگ را می‌توان در این قطعه از بهشت مشاهده کرد.

کد خبر: ۲۳۰۶۹۹

تاریخ: ۳۰ اسفند ۱۳۹۵ - ۰۸:۰۰

به گزارش خبرنگار دفاع پرس از ایلام، بعد از اتمام جنگ تحمیلی تعدادی از گروه های مردمی به صورت خودجوش به مناطق عملیاتی اعزام شدند تا بتوانند ضمن بازسازی و رسیدگی به مناطق، بازدیدی هم از خاطرات مربوط به رشادت های رزمندگان داشته باشند.

در سال 78 مقام معظم رهبری با سفر به مناطق عملیاتی شلمچه در میان زائران قرار گرفتند و با تاکید خود بر استفاده و بهره مندی از ظرفیت های این سفر معنوی گسترش آن را امری ضروری به منظور ترویج فرهنگ دفاع مقدس و همینطور حفظ و حراست از آرمان ها و دستاوردهای شهداء دانستند.

در تاریخ ۱۳۷۸/۱۲/۱۲ دستورالعملی مبنی بر تشکیل ستاد هماهنگی راهیان نور با مسئولیت و ریاست بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس از سوی ستاد کل نیروهای مسلح ابلاغ گردید که در این دستور العمل به ۲۱ محل جهت بازدید کاروان‌های راهیان نور اشاره شده است.

در سال ۱۳۸۴ و با ابلاغ فرمانده کل قوا، ستاد مرکزی راهیان نور در قالب اساسنامه بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس مأموریت خود را از سر گرفت. به همین منظور ستاد مرکزی راهیان نور با هدف ساماندهی به وضعیت راهیان نور در سال ۱۳۸۳ ذیل ساختار بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس تعریف و در سال ۱۳۸۴ ستاد مرکزی راهیان نور تأسیس شد.

در حال حاضر نیز ایام تعطلات عید یکی از بهترین فرصت هایی است که می توان در مناطق عملیاتی حضور یافت و از نزدیک با رشادت های رزمندگان هشت سال جنگ تحمیلی آشنا شد.

هم اکنون در سه نقطه غرب، جنوب غربی و شمال غرب مناطق عملیاتی وجود دارد که هر کدام در قالب یادمان شهید همه ساله مورد بازدید تعداد زیادی از گردشگران قرار می گیرد

گردشگری جنگ را می توان آیینه ای برای انعکاس تاریخ پرافتخار جنگ و دفاع مقدس دانست که امروزه علاوه بر گردشگران داخلی توجه بسیاری از گردشگران خارجی را نیز جلب کرده است و همه ساله در ایام مختلف سال تعداد زیادی از آنها در قالب اردوهای مختلف از کشورهای گوناگون به ایران سفر می کنند و این مناطق را مورد بازدید خود قرار می دهند.

بر همین اساس به منظور آشنایی بیشتر مردم و گردشگران با یادمان های دفاع مقدس در این شماره به سراغ یادمان یادمان قرارگاه لشکر امیرالمومنین(ع) رفتیم.
قدمگاه سربازان خمینی(ره)

هشت سال جنگ تحمیلی، دوران خلق حماسه‌های غرورآفرین رزمندگان و دلاورمردانی بود که با ایمان قلبی به حقانیت خدا و پیروی از مکتب عاشورایی حضرت سیدالشهدا (ع)، با تمام قوا، عزمی راسخ در برابر اهداف آسمانی‌شان پا به عرصه‌ی نبرد علیه ظلم و کفر نهادند تا همچون یاران با وفای امام حسین (ع) که با تعدادی اندک، اما همت و غیرتی وصف‌ناپذیر در برابر سپاه ظلم و جور، دوشادوش مولایشان شمشیر کشیدند تا به جهانیان پند ایثار، رشادت، شهامت و شهادت را دهند، فرزندان خمینی کبیر نیز با الگو برداری از درس‌های عاشورا در شتافتن به جبهه‌ها سر از پا نمی‌شناختند و اینگونه شد که رفتند تا پیر جماران، آن امام خوبی‌ها، پیام‌آور آزادی و دلدادگی را با تمام وجود یاری رسانند.

دوران دفاع مقدس، سراسر خاطرات تلخ و شیرین رزمندگانی است که در وجب به وجب این خاک پاک میهن، برای نسل‌های امروز و فردای این مرز و بوم به یادگار مانده است، تا سینه به سینه به آیندگان منتقل شود تا در ذهن همگان تداعی شود که ایرانی هیچگاه زیر بار ظلم نخواهد رفت.

یکی از مقدس‌ترین خاک‌هایی که در دوران جنگ تحمیلی خون پاک غیورمردان و شیرزنان ایران زمین، بر آن ریخت تا درخت ایثار و از خودگذشتگی آبیاری شود، استان ایلام بود. استانی که دارای جایگاه و نقش ویژه‌ای در روزهای جنگ بود. استان ایلام به دلیل دارا بودن 420 کیلومتر مرز مشترک با خاک عراق، خط مقدم جبهه‌های جنگ و همواره نیز دستخوش هجوم وحشیانه دشمن بعثی بود.

مهران، دهلران، دشت عباس، چنگوله، چوار، شرهانی، قلاویزان و ... همه مناطقی از این استان غیورپرور است که وجب به وجب آن‌ها جای پای رزمندگانی بود که با به جان خریدن تمام شرایط سخت و طاقت‌فرسا، دوری از خانه و کاشانه از کیان کشور جانانه دفاع کردند.

یکی از مکان‌های مقدسی که رد پای فرزندان خمینی را در خود دارد، قرارگاه لشکر امیرالمومنین (ع) است که در سال 1360 برای سازماندهی و اعزام نیرو به محورهای عملیاتی میمک، مهران و چنگوله در 25 کیلومتری مسیر ایلام به سمت شهرستان مهران ساخته شد.

یادمان قرارگاه لشکر امیرالمومنین (ع) در سال 1361 مرکز فرماندهی محورهای عملیاتی استان ایلام بود و در اواخر همان سال با تشکیل رسمی تیپ 114 امیرالمومنین (ع)، این مکان به عنوان مقر اصلی این یگان در مدخل تنگه نیاز برگزیده شد‌.

این قرارگاه در هدایت عملیات آزادسازی مناطق عمومی مهران نقش مهمی ایفا کرد و پس از ارتقا تیپ 114 به لشکـر 11 در اواخر سال 1365‌، این قـرارگاه برای محل استقرار آن لشکر در نظر گرفته شد و تا پایان جنگ همچنان به فعالیت خود ادامه داد و امروز نیز با گذشت زمان از روزهای عشق و وحدت، آثار جنگ را می‌توان در این قطعه از بهشت مشاهده کرد و هر ساله در این ایام مورد بازدید خیل جمعیت دلداده و عاشق در قالب کاروان‌های راهیان نور می‌شود تا در آستانه بهار طبیعت، شکوفه‌های دل‌هایشان را در سرزمین نور و مناطق عملیاتی به یاد و نام شهدای عزیزمان عطرآگین کنند.

قرارگاه لشکر امیرالمومنین (ع) ایلام محلی ناب از صحنه‌های واقعی دفاع مقدس است که ظرفیت بالایی برای تبدیل شدن به یک موزه ملی کم نظیر را دارد.

استان ایلام تنها استانی در طول جنگ بود که بار مهاجران جنگ زده‌اش را به شهرهای دیگر تحمیل نکرد و به‌رغم نزدیکی دشمن و بمباران‌های شبانه‌روزی، مردم از استان خارج نشدند. گاهی خانواده‌هایی که در روستاهای مرزی ساکن بودند، امنیت کمتری نسبت به رزمندگان در خط مقدم جبهه داشتند، چون هم باید با گروهک‌هایی مبارزه می‌کردند که آن‌ها را می‌ترساندند تا از خانه‌هایشان بروند و مرز را خالی کنند و هم در برابر بمباران‌های همه روزه‌ی خانه هایشان، ایستادگی می‌کردند.

اما هرگز حاضر به خروج از شهر و روستاهای خود نشدند. وقتی از آن‌ها می‌خواستند از شهر بروند، با این جمله که خون ما از خون رزمندگانمان رنگین‌تر نیست، با ماندنشان از شهر دفاع می‌کردند.

استان ایلام و مردم باغیرت آن هر کدام جلوه‌ای از پایمردی و مقاومت هستند و شیرزنان و شیرمردان این دیار کهن در سخت‌ترین شرایط آن دوران، سرود فتح و پیروزی سر دادند و هجوم وحشیانه‌ هواپیماهای جنگی در بمباران شهرها و روستاها هم نتوانست خللی در عزم و اراده آنان ایجاد کند.

آری، رزمندگان دوران دفاع مقدس، زلال‌ترین و عاشق‌ترین فرشتگان زمینی بودند، امروز ما به کثرت مورد توجه و محبت اطرافیانمان قرار می‌گیریم، محبت و توجهی که نمی‌دانیم از دل بر می‌خیزد یا تنها به ظاهر نمایان می‌شود، اما به جرأت می‌توان گفت، رزمندگانی که در صحنه‌های نبرد برای حفظ خاک، جان و ناموس من و شما مردانه ایستادند، در اوج مبارزات و رزم‌هایشان، مهربان‌ترین و احساسی‌ترین خلقت خدا بودند، آن‌ها وقتی نسبت به هم‌وطن‌هایشان ابراز احساس و محبت می‌کردند، یا ساده‌تر بگویم، وقتی قربون صدقه کسی می‌رفتند، در عمل با رفتارشان واقعا قربون و فدای طرف مقابلشان می‌شدند قبل از اینکه صدایشان را بشنویم؛ و دوران دفاع مقدس خود سند این ادعاست.

گزارش از علیرضا آخوندی

انتهای پیام/ 151