ماجرای مادری که تنها پسرش را به جبهه فرستاد

مادر شهید حجت‌الله فرزانه گفت: حجت تنها پسرم بود. با حجت به پارک شهر رفتیم تا برای رفتن به جبهه ثبت‌نام کند.

کد خبر: ۲۳۵۵۶۹

تاریخ: ۲۷ فروردين ۱۳۹۶ - ۱۱:۱۹

به گزارش گروه سایر رسانه های دفاع پرس، جمعی از پرسنل فرهنگسرای رضوان در قالب برنامه «به تماشای سرو» با خانواده شهید حجت‌الله فرزانه دیدار کردند. شهید حجت‌الله فرزانه متولد سال 48 و تنها پسر خانواده بود که در سن 14 سالگی به جبهه رفت و چهار سال بعد در  پنجم مرداد ماه 1367 در منطقه اسلام آباد غرب به شهادت رسید.

در این دیدار مادر شهید حجت الله فرزانه داستان صبوری و رضایتش برای حضور تنها فرزند پسرش در جبهه را اینگونه روایت کرد: من شش دختر دارم و حجت تنها پسرم بود. حجت 22 فروردین ماه 1348 هنگام اذان صبح به دنیا آمد. حجت پسربچه صبور و ساکتی بود‌. از 12 سالگی اهل مسجد بود و عضو پایگاه بسیج محله شد. او از همان سنین نوجوانی نماز می‌خواند. به یاد دارم زمانی که از جبهه به خانه آمده بود، فرش اتاق را بالا می زد و نماز می خواند من به او می گفتم چرا اینطور میکنی؟ در جواب می گفت: مادر جان شما نمی دانید که دوستانم چطور در جبهه روی خاک های بیابان نماز می خوانند.

این مادر شهید درباره خاطره به جبهه رفتن تنها پسرش گفت: حجت الله اول دبیرستان بود که شناسنامه‌اش را گم کرده بود‌. مدیر مدرسه اش شناسنامه اش را پیدا کرد و از من خواست که به مدرسه بروم تا به من بگوید «می دانی پسرت تاریخ تولد شناسنامه اش را کم کرده تا بتواند به جبهه برود؟» بعد از آن حجت خودش یک بار به من گفت مامان می آیی به خاطر من یک دروغ بگویی؟ ماه رمضان بود و من روزه بودم. گفتم آخر پسرم با دهان روزه چه دروغی باید بگویم؟ گفت مادر دروغ مصلحتی است... فقط با من بیا و به فرمانده ما بگو من متولد سال 46 هستم. برای این موضوع باهم رفتیم پارک شهر. آنجا از من پرسیدند که آیا این آقا حجت الله متولد 1346 است؟ من هم گفتم: بله؛ متولد سال 46 است. بعد از آن حجت از خوشحالی انگار بال درآورده بود و رفت به جبهه.

مادر شهید فرزانه در خاطره ای از همسرش گفت: در اوج شکل گیری انقلاب «حجت با پدرش به تظاهرات رفته بودند که ناگهان در جمعیت گم می شود. پدرش که خیلی نگران شده بود به خانه آمد و گفت: حجت را گم کرده ام. او نمی دانست حجت خودش به خانه برگشته است. پدرش اصلا نمی دانست من رضایت داده ام که حجت به جبهه برود. حدود چهار سال و نیم حجت الله در جبهه بود. یکبار حجت خیلی شدید مجروح شد که گفته بودند شهید شده است و او را به یزد انتقال دادند. من و پدرش همان شب راه افتادیم به سمت بیمارستانی در یزد. رفتیم حجت را دیدیم. پاهایش صدمه خیلی شدیدی دیده بود ولی بعد از مرخص شدن از بیمارستان دوباره راهی جبهه شد...»

باید برویم تا از غافله شهادت عقب نمانیم

مادر خاطره ای از لحظه شنیدن خبر شهادت حجت الله را برایمان اینگونه تعریف کرد: «دو سال قبل از شهادت حجت کنار دو مادر شهید در بهشت زهرا(س) نشسته بودم. ناگهان احساس کردم کسی در گوشم گفت: شما هم به این مادران می پیوندید. همان لحظه لرزه ای به بدنم افتاد. آن زمان نگرانی خاصی نسبت به حجت الله داشتم.

او ادامه داد: «بعد از اینکه قطعنامه 598 امضا شد و اعلام شد جنگ تمام شده است، در همان شب حجت خیلی گریه می کرد و می گفت مادر جنگ نیمه تمام شد. فردای همان روز به دوستانش گفته بود، یک عملیات ناتمام مانده است و باید برویم تا از غافله شهادت عقب نمانیم.

مادر شهید فرزانه می‌افزاید: همان شب که عملیات بود، من در خواب یک خانه بزرگ و زیبا را دیدم و گفتم خدایا ممنون که این خانه بزرگ را به ما دادی. فرش های حریر زیر پاهایم بود؛ گفتم پرده هایش را  هم مخمل سبز می زنم. صبح خودم فهمیدم که اتفاقی برای حجت افتاده است. خانه را تمیزکردم. به کسی هم چیزی نگفتم. لباس ها و آلبوم هایش را پنهان کردم. به من گفتندکه پیکرحجت چند روزی بعد از شهادتش در همان محل مانده است و خبر شهادتش دیرتر به من رسید. رفته بودم مراسم ختم یکی از شهدای محله مان، در آنجا یکی از خانم ها به سمت من اشاره کرد و گفت: این همان مادر شهیدی است که از فرزندش خبر ندارد. چند روزی گذشت. من خیلی دعا کردم که اگر حجت شهید شده است، حداقل پیکرش برگردد. خبر شهادتش را برادرم  به من گفت.

مادر شهید فرزانه از احساس حضور فرزند شهیدش برایمان می گوید: «بعد از شهادت حجت خوابش را می بینم. خیلی از مواقع احساس می کنم هنوز در کنارم است. یک بار از بهشت زهرا(س) به سمت منزل می آمدم که داخل مترو خوابم برده بود، در خواب دیدم که حجت بالا سرم ایستاده و به من می گوید: مادر بیدار شو باید پیاده شوی. وقتی بیدار شدم دیدم به ایستگاه امام خمینی(ره) رسیده ام و باید پیاده شوم. دلم نمی آمد پایم را  از قطار بیرون بگذارم. چون حس می کردم فضای قطار بوی حجت را می دهد... تا چند ماه در مشامم عطر و بوی پسرم بود.

روز 22 بهمن بود. به خواهران کوچکتر حجت گفتم: بچه ها بیاید به راهپیمایی برویم. بچه ها گفتند ما درس داریم و من خیلی ناراحت شدم، رفتم آشپزخانه. یک دفعه احساس کردم انگار کسی در سالن پذیرایی راه می رود. یک مرتبه از آشپزخانه بیرون آمدم، دیدم حجت در را باز کرد و رفت بیرون.

مادر شهید فرزانه ادامه داد: شهید حجت خیلی حلوا دوست داشت. الان هم اگر کسی نذری داشته باشد به حجت متوسل می شود. یکی از دوستان که به حجت توسل کرده بود و حاجتش برآورده شده بود برای او حلوا پخته بود و خیرات کرد.»

این مادر بزرگوار درباره خاطره تغییر نام یکی از دوستان جبهه ای شهید حجت می گوید: «هر وقت حجت از جبهه به خانه می آمد به مادر شهید «ابوالفضل آقاجانی» سر می زد. شهید آقاجانی اسمش فرامرز بود. زمانی که در جبهه زخمی می شود، همان شب پدرش خواب می بیند که به پسرش می گویند «ابوالفضل» و از آن به بعد ابوالفضل صدایش می کنند. فردای همان شب خبردار می شود که پسرش مجروح شده است. دفعه آخری که شهید آقاجانی می خواست با حجت به جبهه برود؛ ناهار منزل ما بودند. وقتی ابوالفضل آقاجانی به شهادت رسید؛ سر و دست او از بدنش جدا شده بود... .»

مادر شهید فرزانه درباره خصوصیات اخلاقی فرزندش برایمان گفت: حجت از سن 12 سالگی نماز و روزه اش را شروع کرد و نماز و روزه ی قضا نداشت. در منزل ما وقتی خوراکی می پختم و عطر و بوی زیادی داشت، اگر کسی از جلوی منزل می گذشت، حجت حتما باید یک لقمه برای او می برد و می گفت مامان شاید دلش بخواهد. یادم است یکی از دخترانم را باردار بودم و حال خوبی نداشتم. یکی از اقوام خواب دیده بود مزار حجت الله رفته و دیده که حجت یک نوزاد به بغل دارد و می گوید این بچه مادرم است و من از او نگهداری می کنم تا سرما نخورد.»

او در پایان صحبت هایش گفت: «خواسته من از حجت این است که در آن دنیا مرا تنها نگذارد.»

پدرم برای رفتن حجت خیلی بی تاب بود

خواهر شهید فرزانه درباره نحوه شنیدن خبر شهادت برادرش می گوید: «زمانی که برادرم به  شهادت رسید، من دوم راهنمایی بودم و لحظه تشییع پیکر حجت را هرگز فراموش نمی کنم. وقتی پیکر برادرم را  به خانه آوردند پدرم خیلی بی تابی می کرد. او خیلی به حجت علاقه داشت و تا مدت ها قاب عکس حجت را در خانه جلوی چشم پدر نمی گذاشتیم که ناراحت نشود. برادرم حجت احترام پدر و مادر را خیلی نگه می داشت. برای همین همه او را دوست داشتند و همیشه از برادرم می خواهم که برای سلامتی همه پدر و مادرها دعاگو باشد.»

برپایه این گزارش، تکریم و بزرگداشت خانواده معظم شهدا به منظور پاسداشت آرمان های اصیل انقلاب اسلامی همچون (ایثار، جهاد، شهادت و مقاومت)، ثبت و ضبط خاطرات و زندگینامه شهدا از زبان والدین معظم شهداء و آشنایی نسل امروز با سیره اخلاقی شهدا با تاکید بر سبک زندگی اسلامی ایرانی و بازنشر این خاطرات ارزشمند از اهداف ویژه برنامه «به تماشای سرو» است که در قالب دیدار و گفتگو در بیت معظمشان برگزار می شود.

منبع: تسنیم