مادر شهید مدافع حرم «علیزاده حسینی» در گفت‌وگو با دفاع پرس:

افتخار می‌کنم که فرزندم فدایی حضرت زینب (س) شد

«آمنه نظری» مادر فرمانده مدافع حرم شهید «علیزاده حسینی» گفت: بزرگترین اقتخارم این است که فرزندم را فدایی حضرت زینب (س) و امام حسین (ع) کردم. حضرت علی اکبر هم جوان بود که فدایی امام حسین (ع) شد.

کد خبر: ۲۳۷۴۹۱

تاریخ: ۱۱ ارديبهشت ۱۳۹۶ - ۰۳:۱۵

به گزارش دفاع پرس از کرمان، شهید «علیزاده حسینی» از فرماندهان جوان لشکر فاطمیون بود که در نبرد با تروریست های تکفیری در استان «حماه» سوریه به فیض شهادت نائل آمد و سی و دومین شهید مدافع حرم استان کرمان شد.

خبرنگار دفاع پرس در کرمان به گفت‌وگو با «آمنه نظری» مادر شهید «علیزاده حسینی» پرداخت، که ماحصل این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید:

من آمنه نظری مادر شهید «علیزاده حسینی»، در سن 15 سالگی ازدواج کردم و یک سال بعد فرزندم علی به دنیا آمد. علی فرزند اول ما بسیار آرام و نترس بود، هر چی از علی بگویم کم گفتم، علی برای حضرت زینب (س) جان می داد.

وی در حالی که قاب عکس فرزندش را نوازش می کرد، گفت:

من یک مادر داغ دیده‌ام که جوانش را از دست داده است. دلم می سوزد، یک سال بود که همسری عقد کرده بود و می خواست عروسی بگیرد.

بزرگترین اقتخارم این است که فرزندم را فدایی حضرت زینب (س) و امام حسین (ع) کردم. حضرت علی اکبر هم جوان بود که فدایی امام حسین (ع) شد.

مادر باز بی تابی می‌کند و می‌گوید:

من دو سال است که فرزندم را ندیدم و تلفنی با علی صحبت و درد دل می‌کردم و برای رفع دلتنگی‌هایم عکس او را می بوسیدم. حالا بعد از دو سال خداوند خواست من و علی این طور همدیگر را ملاقات کنیم.

وی ادامه می دهد: ما نمی‌دانستیم فرزندم با اینکه 20 سال بیشتر نداشت فرمانده گردان در لشکر فاطمیون شده است. یک بار گفتم: «مادر آن جلوها نرو». گفت: «مادر من فرمانده هستم». این اواخر متوجه شدیم که فرمانده گردان است.

علی نمازش همیشه سروقت بود. علی من نماز قضا نداشت. او همیشه خندان و شوخ طبع بود.

آمنه نظری از علی می خواست که شفاعتش کند و در حالی که قطرات اشک بر روی قاب عکس علی می ریخت. می گفت:

مادر خوشا به سعادتت. روز محشر دست ما را هم بگیر و شفاعتمان کن.

آخرین مکالمه تلفنی فاطمه سلطانی با همسرش

«فاطمه سلطانی» همسر شهید «علیزاده حسینی» نیز در گفتگو با دفاع پرس گفت:

آخرین مکالمه تلفنی که با هم داشتیم حالش خیلی بد بود و گفت من حالم زیاد خوب نیست. اگر قسمت شد دوباره با هم صحبت می‌کنیم. خداحافظی کرد و تلفن قطع شد. تا شب صبر کردم. دیدم خبری از علی نیست. فردا برادرش خبر داد علی شهید شده است.

علی همیشه هر وقت می خواست اعزام شود، می گفت: «زود برمی گردم». اما این دفعه آخر به من گفت: «اگر زنده ماندم برمی گردم». این جمله را هیچ وقت نمی گفت، تا زمانی که خود احساس کرد که رفتنی است.

انتهای پیام/