فلسفه و دلائل وجوب روزه در بیان امام رضا(ع)

امام رضا(ع) در خواص روزه‌داری می‌فرمایند: همانا(مردم) مامور به روزه شدند تا درد و ناگواری‌هاى گرسنگى و تشنگى را بشناسند و تا سختی‌هاى گرسنگى و تشنگى و فقر آخرت را درک کنند.

کد خبر: ۲۴۱۱۶۵

تاریخ: ۰۸ خرداد ۱۳۹۶ - ۰۹:۳۸

به گزارش گروه سایر رسانه های دفاع پرس، امام رضا(ع) در فلسفه و دلائل وجوب روزه مى‌‏فرمایند: «انما امروا بالصوم لکى یعرفوا الم الجوع و العطش، فیستدلوا على فقر الآخره، و لیکون الصائم خاشعا ذلیلا مستکینا ماجورا و محتسبا عارفا، صابرا على ما اصابه من الجوع و العطش، فیستوجب الثواب مع ما فیه من الامساک عن الشهوات و یکون ذلک واعظا لهم فى العاجل و رائضا لهم على اداء ما کلفهم و دلیلا لهم فى الآجل و لیعرفوا شده مبلغ ذلک على اهل الفقر و المسکنه فى الدنیا فیودوا الیهم ما افترض الله لهم فى اموالهم‏».

وقتى از امام رضا(ع) درباره فلسفه روزه مى‏‌پرسند، می‌فرمایند: همانا (مردم) مامور به روزه شدند تا بشناسند درد و ناگواری‌هاى گرسنگى و تشنگى را، و آنگاه استدلال کنند بر سختی‌هاى گرسنگى و تشنگى و فقر آخرت، که پیامبر صلى الله علیه و آله در خطبه شعبانیه مى‏‌فرمود: و اذکروا بجوعکم و عطشکم جوع یوم القیمه و عطشه، یاد آورید از گرسنگى و تشنگى روزه داریتان گرسنگیها و تشنگیهاى روز قیامت را، که این یادآورى انسان را به فکر تدارک قیامت مى ‏اندازد که تا سعى کند، جد و جهد بیشترى در کسب رضاى خداوند و کمک به مخلوق ضعیفش بنماید و آنان را از امکانات مادى و غیر مادى خویش بهره‏‌مند سازد.

آنگاه امام(ع) خصوصیات روزه‌دار را این چنین توصیف مى‏‌فرماید: و هر آینه روزه‏‌دار باید(به پیشگاه خداوند) بنده‌اى خاشع و ذلیل و داراى استکانت و وقار باشد، (و خود و عمل خویش را) ماجور و مثاب دانسته، (و بداند که اعمال و زحماتش) به حساب مى‏‌آید، (و نادیده گرفته نمى‏‌شود) و در همه حال به آنچه که انجام مى‏‌دهد از عبادات عارف باشد، و بر آنچه که از گرسنگى و تشنگى به او مى‏‌رسد صبر کند، و در آن هنگام با امساک از شهوات (و پیروى نکردن از نفس اماره بسوء) مستوجب ثواب فراوانى مى‏‌شود، (و خداوند اجر و ثواب عبادت روزه‏ داریش را به او مرحمت‏ خواهد فرمود) و این اوصاف حمیده (که براى صائم ذکر شد) واعظ خوبى براى روزه‏ داران در دنیا خواهد شد، (که اثرات وضعى این اوصاف کاملا در چهره و اعمال و رفتار آنان مشهود خواهد گشت) و رائض و راغب است‏بر روزه‏‌داران بر اداء آنچه که مکلف به آنند و راهنماى خوبى براى آنان است در عالم عقبى، و آنان باید بشناسند شدت و اهمیت مشکلات فقرا و بیچارگان را که تا رحمت آورند بر فقراء و مساکین در دنیا، سپس اداء نمایند حقوق آنان را که خداوند در اموالشان مقرر فرموده است. (یعنى اینطور نباشد که خود خوب بخورند و بپوشند و دیگران گرسنه باشند).

منبع : وسائل الشیعه، ج 7، ص 4