روایت زندگی خبرنگار شهید «محمد حسن قریب طزره»

پرواز ابدی با هواپیمای C-130

شهید «محمد حسن قریب طزره» در پانزدهم آذرماه 1384 در سانحه‌ی سقوط هواپیمای c-130 خانواده، دوستان و همکاران خود را به قصد خانه‌ی ابدی خویش ترک گفت.

کد خبر: ۲۴۶۵۱

تاریخ: ۱۹ مرداد ۱۳۹۳ - ۱۱:۳۴

به گزارش خبرگزاری دفاع مقدس از ساری، به مناسبت هفدهم مرداد ماه سالروز شهادت خبرنگار شهید «محمود صارمی» و بزرگداشت روز خبرنگار، دفتر شهادت خبرنگار شهید «محمد حسن قریب طزره» را باز میکنیم و روزهای زندگیاش را مرور میکنیم.

در سال 1357 در روستای چاله پل شهرستان نکا متولد شد و دوران تحصیل خود را در مدرسههای هفتم تیر، فردوسی و شهید بهشتی گذراند. او در برنامههای مسجد محل سکونت خود، فعالیتهای مداوم داشت و همزمان با تحصیل در دورهی راهنمایی و دبیرستان به کارهایی مانند ساختمان سازی و کار در کورههای آجرپزی نیز میپرداخت و علاقهی خاصی به ورزشهای رزمی، بدنسازی و فوتبال داشت.

او در سال 1381 و پس از چند سال وقفه در تحصیل، در رشتهی عکاسی دانشگاه هنر تهران با رتبهی 30 پذیرفته شد و زندگی خود را در خوابگاه فلسطین دانشگاه هنر و پس از آن، در خوابگاه شهید رهساز ادامه داد.

قریب فعالیت خود را در ایسنا از تیرماه سال 1382 آغاز کرد. وی با ثبت تصاویر دیدارهای مقام معظم رهبری با مردم و مسئولین، ثبت محرومیتهای جامعه و حضور در بم و زرند برای گرفتن تصاویر فجایع زلزلهی این دو شهر فعالیت حرفهای خود را در حوزههای مختلف عکاسی خبری ارتقاء داد. قریب در دوازدهمین جشنوارهی مطبوعات با رتبه نخست رشته "عکس خبری گروه نشریات" به دریافت لوح افتخار و تندیس جشنواره موفق شد.

شهید «محمدحسن قریب طزره» در پانزدهم آذرماه 1384 در سانحهی سقوط هواپیمای c-130 خانواده، دوستان و همکاران خود را به قصد خانهی ابدی خویش ترک گفت.

سال 84 درست چند روز بعد از شهادت شهید «محمد حسن قریب طزره» پدر بزرگوار این شهید در جمع خبرنگاران از پسرش میگفت: محمد حسن به او قول داده بود تا مشکلات مالیاش را حل کند. به او امید داده بود که اگر صبر کند، مشکلات، یکی یکی حل میشوند. بغض میکرد و میگفت: هر چه از خاطراتش بگویم، باز هم کم گفتهام. من فقط تا پایان دوران ابتدایی خرج تحصیلش را پرداختم، از آن به بعد خودش بود که با کار کردن در کورههای آجرپزی، مخارجش را تأمین میکرد.

محمد تقی قریب از علاقهی فامیل و بستگانش میگفت: محمد حسن در دل تک تک فامیل جا داشت و همگی آرزوی دیدنش را داشتند.