مقتل مقرم

کد خبر: ۲۵۹۹۷۹

تاریخ: ۰۸ مهر ۱۳۹۶ - ۱۱:۲۴

به گزارش خبرنگار فرهنگ و هنر دفاع پرس، بعد از شهادت امام حسین علیه السلام تا به امروز مقتال پرشماری در مورد حادثه کربلا نوشته شده است. تا جایی که مقتل نویسی به عنوان یک تخصص در تاریخ ‌و سیره امامان معصوم علیهم السلام در آمده است. همچنین مقتل نویسان متعددی پدید آمده‌اند که آثارشان به منبع موثقی برای تحقیق تاریخ کربلا مورد استفاده قرار گرفته است.

کتاب شریف «مقتل مقرم» تالیف «علامه سید عبدالرزاق مقرم» از جمله این مقاتل است که به دلیل نگاه واقع گرایانه و بدور از تعصب از جایگاه ویژه برخوردار است.

این مقتل در چهار بخش از قیام امام حسین علیه السلام تا بازگشت اهل بیت علیهم السلام تنظیم شده و به طور مفصل جریانات چند ماهه حادثه کربلا از شعبان سال 60 هجری تا محرم سال 61 را شرح داده است.

با توجه به شرح هر بخش به نظر می‌رسد که نویسنده دچار اطناب شده است اما خواننده با مطالعه دقیق کتاب متوجه این مهم خواهد شد که کتاب به زیاده گویی نیفتاده است.

ویژگی دیگر «مقتل مقرم» این است که نویسنده در بیان رویدادها بخصوص بخش شهادت امام حسین علیه السلام و یارانشان یه هیچ وجه دچار احساسات نشده است و هر آنچه را که قابل استناد است گردآوری و تالیف کرده است.

خواندن «مقتل مقرم» در شرایطی که برخی مداحان در دام تحریف افتاده‌اند یک ضرورت است.

قسمتی از متن کتاب:

پس از اینکه حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام به شهادت رسید امام حسین علیه السلام هیچ کس را پیرامون خود ندید و مشاهده کرد همه یاران و فرزندانش مانند قربانی قطعه قطعه شده‌اند و از طرف دیگر فریاد زنان و کودکان را می‌شنید در این هنگام با فریاد بلندی گفت: آیا کسی هست از حرم پیغمبر دفاع کند؟ آیا یک خدا شناسی هست که از خدا بترسد؟ آیا کسی هست که برای خدا به فریاد ما برسد؟

در این هنگام فریاد زنان بلند شد.‌ حضرت سجاد علیه السلام در حالی که به عصایی تکیه داده و شمشیر خود را به زمین می‌کشید و در حالی که مریض بود و قدرت حرکت نداشت با زحمت جلو آمد. ‌امام حسین علیه السلام به ام‌کلثوم علیها السلام فرمود: او را نگه ‌دارید و نگذارید بیرون شود و زمین از فرزندان محمد خالی نماند. ام‌کلثوم بار دیگر او را به طرف بسترش برد.

«مقتل مقرم» تالیف «سیدعبدالرزاق مقرم» در 400 صفحه به قلم «عزیزالله عطاردی» ترجمه و توسط نشر «طوبای محبت» در 500 نسخه منتشر شده است .

انتهای پیام/ 161