آتش بس، نه پایان مقاومت

جنگ 50 روزه در غزه با امضای یک توافقنامه میان گروههای فلسطینی و رژیم صهیونیستی متوقف گردید اما در عین حال نشانه هایی وجود دارند که اجازه نمی دهند آتش بس کنونی را «دائمی» تلقی کنیم بلکه دو طرف بلافاصله پس از امضای توافقنامه، خود را برای رویارویی بعدی که قاعدتا زمان آن هم زیاد دور نیست، آماده می کنند.

کد خبر: ۲۶۴۸۹

تاریخ: ۰۸ شهريور ۱۳۹۳ - ۱۴:۴۵

به گزارش دفاع پرس، روزنامه کیهانˈ در ˈیادداشت روزˈ امروز- شنبه- خود به قلم ˈسعدالله زارعیˈ می نویسد:

درخصوص جنگ سوم غزه و نتایج و درس های آن گفتنی هایی وجود دارند:

1- دو بند از شرایط فلسطینی ها شامل بازگشایی فرودگاه غزه و فعال سازی دوباره بندر غزه به مذاکرات بعدی میان دو طرف واگذار شده است. اما در عین حال پس از اعلام آتش بس دو طرف بر موضع خویش در این مورد تاکید کرده اند. بنیامین نتانیاهو در کنفرانس مطبوعاتی که با حضور مقامات ارشد نظامی و امنیتی کابینه اش، ساعاتی پس از امضاء توافقنامه قاهره برگزار شد، اعلام کرد که حماس به هیچکدام از خواسته هایش نرسید و اسرائیل در این رویارویی با ضربه زدن به توانایی های نظامی و فنی و فرماندهان حماس توانست به پیروزی های بزرگی دست پیدا کند که البته این ادعاها با اعتراض توأم با تمسخر روبرو شد. از آن طرف رهبران حماس و جهاد اسلامی که اصلی ترین امضاکنندگان توافق از طرف فلسطینی ها بوده اند، با صراحت اعلام کرده اند که در توافقات بخشی از خواسته های فلسطینی ها امضا شده و بخش امضا نشده را محقق خواهند کرد. در این میان رمضان عبدالله شلح دبیرکل جنبش جهاد اسلامی در کنفرانس خبری در بیروت که با فاصله کمی پس از اعلام رسمی آتش بس برگزار شد، گفت: «ما بندر و فرودگاه غزه را می سازیم و در این راه از کسی اجازه نمی گیریم و اگر کسی به آنها تعرض کند، بندر و فرودگاهش را مورد حمله قرار می دهیم». به غیر از این تعدادی از موارد حساس میان دو طرف لاینحل باقی مانده اند که شامل آزادی زندانیان و گذرگاه رفح می باشد. همه این موارد به مذاکرات بعدی بین فلسطینی ها و رژیم جعلی تل آویو و یا فلسطینی ها و رژیم قاهره سپرده شده است. از این رو اگر بگوئیم برخلاف آنچه گفته می شود که میان دو طرف «آتش بس دائمی» برقرار شده، جنگ چهارم غزه در یک قدمی دو طرف قرار دارد، سخن گزافی نگفته ایم. در واقع همه عواملی که سبب وقوع جنگ سوم غزه شد تا حد زیادی به قوت خود باقی مانده اند. البته در این میان مقاومت فلسطین به دستاوردهای بزرگی دست یافته است.

2- در توافق میان دو طرف چند مورد وجود دارد که باید آن را در گروه نتایج و دستاوردها قرار داد: برقراری آتش بس و توقف حملات منظم طرفین به مواضع یکدیگر، بازگشایی رسمی گذرگاههای شمالی و شرقی غزه و متعهد شدن رژیم صهیونیستی به عدم تعرض به عبور و مرور ساکنان غزه به مناطق اشغالی، گسترش آزادی عمل فلسطینی ها در سواحل غزه از 6 مایل به 12 مایل و در واقع امضای اینکه این 12 مایل متعلق به غزه است. اما در این توافقنامه درباره خلع سلاح مقاومت، وضعیت تونل ها، وضع حکومت در غزه و پرداخت حق السهم غزه از گمرکات - مطابق توافق 1993 اسلو- مطلبی نوشته نشد و این نشان می دهد که مباحثات درباره این موارد به جایی نرسیده است. در بین آنچه برای طرف فلسطینی اهمیت ویژه ای دارد، افزایش محدوده مجاز ماهیگیری برای فلسطینی ها از شعاع 6 به شعاع 12 مایلی سواحل غزه بود که در صورت تضمین آن و تمکین عملی رژیم غاصب اسرائیل به آن می توان گفت، موضوع گذرگاه های زمینی را تا حد زیادی تحت الشعاع قرار داده و از اهمیت استراتژیکی آنها می کاهد. آزادی رفت و آمد فلسطینی ها در این محدوده آنان را از طریق دریای مدیترانه به حوزه عربی-اسلامی و نیز با موقعیت های سه قاره آسیا، آفریقا و اروپا پیوند می دهد. این می تواند یک دستاورد استراتژیک تلقی شود. مشروط به اینکه تل آویو به رعایت آن پایبند باشد. البته با توجه به اینکه سازمان ملل، اتحادیه عرب و کشورهای اروپایی و آمریکا از توافق قاهره پشتیبانی کرده اند، زیر پا گذاشتن آن توسط رژیم صهیونیستی با هزینه هایی توام می باشد.

3- تا امروز در سطح بین المللی و منطقه مقاله ای مبنی بر اینکه در جنگ 50 روزه، رژیم غاصب به پیروزی رسیده، درج نشده اما شاهد درج صدها مقاله در مطبوعات غربی، عربی، روسی، چینی و... بوده ایم که در آن مقاومت فلسطین را طرف پیروز جنگ 50 روزه دانسته اند. حتی در بین رسانه های شفاهی و مکتوب رژیم صهیونیستی هم به ندرت مقاله ای چاپ شده که در آن اهداف اسرائیل را تحقق یافته خوانده باشد. این به تنهایی برای اینکه قضاوت روشنی درباره طرف پیروز داشته باشیم، به ما کمک می کند. البته یک قاعده عمومی هم وجود دارد که به ما امکان ارزیابی می دهد. قاعده این است که نتایج جنگ را با ادعاها و اهداف طرفی که جنگ را آغاز کرده است بسنجیم. در این بین به میزانی که آن اهداف تحقق یافته، آغازگر جنگ به پیروزی رسیده است. رژیم تل آویو با بهانه هایی جنگ را در 17 تیرماه - 8 ژولای 2014- آغاز کرد و با امضای توافقنامه 4 شهریورماه - 26 اوت 2014- آتش بس داد. مقامات ارشد دولت نتانیاهو و مقامات آمریکایی در روزهای اول این جنگ روی مواردی بعنوان اهداف حمله تاکید می کردند و تا این آخر هم بر بعضی از آنها اصرار داشتند. این موارد شامل خلع سلاح مقاومت و حل دائمی مسئله شلیک موشکها و راکت ها از غزه، جایگزین شدن تشکیلات خودگردان فلسطینی به جای حماس و جهاد در غزه، از میان برداشتن موشک ها و تونل های فلسطینی ها و دائمی کردن آتش بس 2012. بنابراین طبیعی است که ما میزان موفقیت آغازگر جنگ را با این اهداف بسنجیم. اسرائیل در این جنگ توانست به یک توافقنامه که آن را «آتش بس دائمی» خوانده، دست پیدا کند اما در عین حال این واژه «دائمی» نیست که یک آتش بس را دائمی می کند، بلکه طول دوره آن به پایبندی دو طرف بستگی دارد و تجربه نشان داده است که خود اسرائیلی ها آن را به اندک بهانه ای زیرپا می گذارند چرا که آنان مدت هاست که براعصاب و رفتار خود مسلط نیستند. ضمن آنکه طرف فلسطینی هم آتش بس را برای آسایش شهروندان غاصب صهیونیستی نمی خواهد بلکه برای حل مشکلات شهروندان خود می خواهد و زمانی که این به دست نیاید، آنان احترامی برای آتش بس قایل نخواهند بود.

در این جنگ مقاومت فلسطینی خلع سلاح نشد و در توافقنامه نیز هیچ اشاره ای به آن نشده است و این در حالی است که خلع سلاح که در واقع به منظور از میان برداشتن مقاومت فلسطین بوده مهمترین دلیل شروع جنگ از سوی اسرائیل بوده است. در این توافقنامه، حماس و جهاد هیچ تضمینی نداده اند که در صورت مواجه شدن با تجاوز رژیم صهیونیستی، از شلیک به تل آویو و... خودداری نمایند و حال آنکه مقاومت در این جنگ نشان داد که توان و جرأت تهدید کردن حساس ترین مناطق متعلق به رژیم غاصب شامل تأسیسات هسته ای دیمونا را دارد. از قضا پس از امضای توافق آتش بس هم خالد مشعل و هم رمضان عبداله در سخنرانی و یا مصاحبه رسمی اعلام کردند، عزم خود را برای توسعه توانمندی های دفاعی و نظامی گردانهای فلسطینی جزم کرده و از جمله در نظر دارند ساکنان کرانه باختری را به توان دفاعی در برابر رژیم صهیونیستی مجهز نمایند.

جایگزین کردن تشکیلات خودگردان به ریاست جناح سازشکار فلسطینی به جای حماس و جهاد در غزه که تا آخر هم آمریکا، اسرائیل و انگلیس بر آن تأکید می کردند به جایی نرسید و هیچ اثری از آن در توافقنامه نیست و در عمل هم رهبران حماس و جهاد اسلامی اجازه بازگشت تشکیلات محمود عباس به غزه را نمی دهند بنابراین واضح است که آنچه قبل از آغاز جنگ و در حین جنگ از سوی رژیم صهیونیستی یا دولت های حامی آن بیان می شد، عمل نشده و فقط یکی از خواسته هایی که خود اسرائیلی ها از روز ششم جنگ 50 روزه مطرح می کردند یعنی آتش بس، محقق گردیده است. به عبارت دیگر نتانیاهو می تواند در فهرست دستاوردهای خود بگوید: جنگی را که خود آغاز کرده بودیم متوقف کردیم! بیش از 2000 نفراز ساکنان غزه را کشتیم، 3 فرمانده مقاومت را از پا درآوردیم، باعث شدیم گردانهای فلسطینی موشک های خود را به سمت ما شلیک کنند لذا از تعداد آنان کاسته شده است و... نزدیک به 40 هزار خانه ساکنان غزه را تخریب کردیم و باعث آوارگی دوباره حدود 400 هزار فلسطینی شدیم. این فهرست دستاوردهای آقای نتانیاهو است.

اما گروه مقاومت فلسطینی درباره دستاوردهای خود می تواند بگوید: ما در این جنگی که بر ما تحمیل شد بیش از همیشه مقاومت کردیم، بیش از همیشه به دشمن حمله کردیم، بیش از 200 نفر از نظامیان و وابستگان به آنان را از پای درآوردیم، نزدیک به 500 نفردیگر آنان را مجروح کردیم، چند میلیون نفر از شهروندان غاصب اسرائیل از عسقلان تا تل آویو و حیفا به پناهگاهها کشانده و دو ماه زندگی آنان را مختل کردیم و در حالی که از سوی جبهه عربی کمک نشدیم توانستیم از فلسطین در برابر تهاجم پرحجم دشمن دفاع نمائیم.

4- این جنگ را رژیم صهیونیستی آغاز کرد ولی این جدای از آنکه از ماهیت توسعه طلبی این دولت حکایت می کند در عین حال بیش از آن از عمق نگرانی تل آویو خبر می دهد چرا که بدون تردید اسرائیلی ها از هزینه جنگی که آغاز کردند، بی اطلاع نبودند و سه بار هم تجربه چنین جنگی را طی 6 سال داشتند. آنان برحسب تجربه تردیدی نداشتند که به محض آغاز، سیل انتقادات از داخل و خارج متوجه آنان شده و از این رو نتانیاهو حتماً این احتمال را مد نظر داشته که شکست دوباره اسرائیل در جنگ با مقاومت فلسطین موقعیت حزب لیکود و شخص او را نابود می کند اما با این وجود به چنین ریسکی روی آورد! چرا؟ نتانیاهو و حزب لیکود بیش از هر فرد یا حزب اسرائیلی روی اهمیت مقوله امنیت تأکید داشتند. براساس آنچه 5 روز پیش «هاآرتص» به چاپ رساند: نتانیاهو پنج سال پیش با این شعار پیروز شد «مأموریت تکمیل نشده و حماس باید نابود شود و او تنها فردی است که می تواند این کار را انجام دهد.» ورود جدی نتانیاهو به جنگ از نیاز جدی اسرائیل و بخصوص حزب لیکود و رهبران قدیمی این رژیم به جنگ حکایت دارند. آنان معتقدند هر نشانه ای از ناامنی در محیط درونی زندگی اسرائیلی ها در واقع نشانه آشکاری از پایان تاریخ اسرائیل به حساب می آید چرا که اسرائیل از یک سو با تقدس بخشیدن به موضوع «هلوکاست» و از سوی دیگر با شکل دهی به جوخه های ترور نظیر «هاگانا»، موجودیت خود را با مقوله امنیت پیوند زده است و این در حالی است که از یک طرف گروههایی در فلسطین متولد شده و قدرت یافته اند که بطور روزافزون در حال گسترش توانایی های دفاعی و تسلیحاتی خود هستند و از طرف دیگر این گروهها از سوی کشوری- ایران- حمایت می شوند که بطور آشکار و جدی «محو اسرائیل» را تبدیل به هدف مقدس و فریضه دینی کرده است. از این روست که اگر شما طی 5 سال گذشته- از زمان روی کارآمدن نتانیاهو- و البته سالها پیش از آن نیز ادبیات و دغدغه های رژیم صهیونیستی را مرور کنید درمی یابید که «سلاح مقاومت» و «ایران» جدی ترین دلمشغولی های آنان بوده اند. با این وصف جنگ سوم در روز سه شنبه هفته گذشته متوقف شد ولی نشانه های درخور توجهی از احتمال وقوع جنگ چهارم حکایت می کنند که در آن سرنوشت نهایی رژیم صهیونیستی رقم خواهد خورد و یا این رژیم جعلی را به سرنوشت نهایی نزدیکتر می کند.