وصیت‌نامه روحانی شهید مدافع حرم؛

می‌توانستم برای نرفتنم به سوریه و بی‌تفاوتی‌ام 100 دلیل بتراشم

شهید روحانی مدافع حرم «محمود تقی‌پور» در وصیت‌نامه‌اش نوشته است: می‌توانستم نسبت به اوضاع اطرافم بی‌توجه باشم و برای بی‌تفاوتی‌ام 100 دلیل بتراشم.

کد خبر: ۲۶۶۲۹۷

تاریخ: ۲۳ آبان ۱۳۹۶ - ۱۱:۰۱

به گزارش خبرنگار حماسه و جهاد دفاع پرس، «حجت الاسلام محمود تقی پور» با نام جهادی «ابوقاسم» از روحانیون حاضر در صحنه جنگ سوریه و از رزمندگان لشکر فاطمیون بود که چندی پیش به دست نیروهای تکفیری وهابی به شهادت رسید. بیست و نهمین شهید روحانی مدافع حرم اصالتا اهل گرگان و ساکن مشهد مقدس بود.

این شهید در وصیت نامه ای که از خود به یادگار گذاشته، نوشته است:

«بعد از عرض ادب خدمت شما خواننده محترم، می توانستم نسبت به اوضاع اطرافم بی توجه باشم و برای بی تفاوتی‌ام 100 دلیل بتراشم. دشمن اسلام یک عده شرور را بسیج کرد و اوضاع سوریه را ناامن کرد. حدود هفت میلیون آواره، تخریب فراوان ابنیه و آثار اسلامی و باستانی، از بین بردن زیرساخت ها و خانه های مردم و کشتن و زخمی کردن صدها هزار نفر؛ حالا نقش من به عنوان یک مسلمان چیست؟

یک عده برای دفاع از حرم اهل بیت(ع) و نجات جان مسلمانان قیام کردند و رفتند، من هم نشستم و دعا کردم ولی این کافی نبود. در محیطی ایمن نشستن و دعا کردن کافی نیست، وارد عرصه نبرد شدم تا اسباب راهنمایی، هدایت و تشویق مدافعان حرم باشم، تا مرهمی باشم بر زخم هایشان و قوت قلبی بر هجومشان بر صف دشمن.

این راه، اسارت، جانبازی و شهادت دارد. بلاخره جنگ است. خودم را به خدا سپردم، هرچه خودش بخواهد همان می شود. من البته عاشق شهادتم و دوست دارم به این مقام والا که ائمه از خدا درخواست می کردند، برسند.

اگر توفیق یافتم که خوش به حالم و اما شما در قبال خود شهدا وظایفی دارید. مراقب باشید اهداف و راه شهدا گم نشود. کاری زینبی(س) کنید و پیام رسان شهدا باشید. هیچ وقت به حال شهید غصه نخورید چرا که شهید به بهترین سرنوشت رسیده است. حتی به حال خانواده و ایتام شهید غصه نخورید چرا که شهید زنده است و در ثانی خداوند خیر الکفیل و خیر الولی است و خودش خوب بلد است خانواده و ایثام شهید را چطور مدیریت، حمایت و کفایت کند. حتی لباس سیاه نپوشید و عزاداری نکنید چرا که خوشبختی و سعادت یک فرد ناراحتی ندارد.

مواظب ایمانتان باشید، شب عاشورا 1437

شیخ میرزا محمود تقی پور»

انتهای پیام/ 141