وصیت‌نامه شهید محمدعلی صیادی هریکنده/ شکرگزاری برای توفیق شرکت در جهاد

شهید صیادی هریکنده در وصیت‌نامه خود آورده است: «خدای من! مولای من! تو را بسیار شکرگزارم که مرا در برهه‌ای از زمان آفریدی که راه حق و حقیقت با پرچمی خونین که نمایانگر قیامی شبیه جهاد امام حسین (ع) می‌باشد، جلوه‌گر شده است و انصار می‌طلبد.»

کد خبر: ۲۷۷۶۱۸

تاریخ: ۱۹ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۱:۳۷

به گزارش خبرنگار ساجد، شهید «محمدعلی صیادی هریکنده» یک فروردین ۱۳۴۶ در بابل چشم به جهان گشود. وی با آغاز جنگ تحمیلی عازم جبهه حق علیه باطل شد و سرانجام ۱۴ اسفند ۱۳۶۵ در شلمچه به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

متن وصیت‌نامه‌ای را که از این شهید والامقام به یادگار مانده است، در ادامه می‌خوانید:

«با درود و سلام بی‌پایان نثار تمامی انبیاء خصوصا خاتم پیامبران و به تمامی ائمه معصومین (ع) به ویژه مهدی موعود (عج) همچنین نائب خاص آن حضرت خورشید جماران.

خدایا! تو را سپاس فراوان می‌گویم که قلب مرا پر از عشق و معرفت راه خودت کردی.

خدای من! مولای من! تو را بسیار شکرگزارم که مرا در برهه‌ای از زمان آفریدی که راه حق و حقیقت با پرچمی خونین که نمایانگر قیامی شبیه جهاد امام حسین (ع) می‌باشد، جلوه‌گر شده است و انصار می‌طلبد.

بزرگ معبودا! تو را می‌پرستم و سر تعظیم بر درگاهت فرود می‌آورم که در طول زندگی کوتاهم در مقابل کشش‌های متفاوت دنیوی اعم از هوای نفس، لذت‌های زودگذر مادی، حب جاه و مقام و علاقه به ثروت، همیشه و همواره برایم پناهگاه بودی. در زندگی‌ام از تو می‌خواهم که اولا؛ به من شناخت و معرفت خودت عطا کنی و اعمالم را در جهت آن‌چه که خودت صلاح می‌دانی، هدایت کنی و ثانیا؛ بزرگ‌ترین آرزوی من در این دنیا یعنی شهادت در راه خودت است و این راه را نصیب این بنده حقیر و ذلیل و گناهکار بگردان. ان‌شاء‌الله

پروردگار من! می‌دانم که اگر با مرگ طبیعی از این دنیا بروم، بار گناه من که بسیار هم سنگین شده؛ در روز قیامت در مقابل خودت و اولیا درگاهت شرمنده و روسیاه می‌شوم. از تو عاجزانه می‌خواهم که شربت شیرین شهادت را به من بچشانی.

برادران، خواهران و امت شهیدپرور! من می‌دانم با این که پروردگار بزرگ من ناظر بر اعمال ناشایسته من می‌باشد، با اینکه گناه و خطا‌های من بسیار زیاد می‌باشد؛ یقین می‌دانم لطف و بخشش او خیلی بیشتر از قصاص و انتقام‌جویی اوست و این در حالی است که مردن در این راه خطیر که در واقع پرواز جانانه روح من به سوی معبود خودم می‌باشد، نصیبم شد.»

انتهای پیام/ ۱۸۱