یادداشت/ بهزاد گراوند

کلاف سردرگم جنگ در سوریه

آهنگ جنگ در شامات هر لحظه با همپوشانی و تعارض منافع بازیگران متعدد دولتی و غیردولتی شکل و ریتم متفاوتی به خود می‌گیرد که فهم پویایی آن را حتی برای ناظران حرفه‌ای نیز سخت می‌کند.

کد خبر: ۲۸۱۲۴۳

تاریخ: ۰۹ اسفند ۱۳۹۶ - ۰۱:۳۰

به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع پرس، بهزاد گراوند در یادداشتی نوشت:

آهنگ جنگ در شامات هر لحظه با همپوشانی و تعارض منافع بازیگران متعدد دولتی و غیردولتی شکل و ریتم متفاوتی به خود می‌گیرد که فهم پویایی آن را حتی برای ناظران حرفه‌ای نیز سخت می‌کند. کرد ها در شرق رود فرات ابزار زمینی آمریکا برای آن چیزی شده‌اند که مهار ایران می‌خوانند، اما در غرب فرات و در عفرین با نیروهای دولتی سوریه و مقاومت در مقابل تجاوزگری ترکیه همکاری می‌کنند. به عبارت ساده، کرد ها از یک طرف با اشغالگران آمریکایی علیه دولت سوریه همکاری می‌کنند و از طرف دیگر در مقابل تجاوز متحد آمریکا در ناتو، یعنی ترکیه دست یاری به سوی دولت سوریه دراز می‌کنند.

کرد ها از روسیه به خاطر اینکه به عملیات ترکیه در عفرین چراغ سبز نشان داده شاکی هستند و مسکو نیز از اینکه کرد ها با وعده‌های امریکا، توهم تجزیه سوریه را دارند، نگران است و خشمگین از اینکه به ابزار سیاست‌های مخرب امریکا تبدیل شده‌اند. روس ها همچنین از گسترش شکاف در لبه شرقی ناتو استقبال می‌کنند و حاضر هستند بیش از پیش اردوغان را به خود نزدیک کنند.

امریکایی ها از یک طرف همکاری متحدان کردی خود با ایران را با نارضایتی نگاه می‌کنند کسانی که واشنگتن آنها را انتخاب کرده تا مانع از تکمیل پیروزی‌های مقاومت شوند و از طرف دیگر شاهد جنگ بین دو متحد خود یعنی آنکارا و یگان‌های مدافع خلق (نیروهای دموکراتیک سوریه) هستند. واشنگتن اگر کرد ها را انتخاب کند، باید شاهد نزدیکی بیش از پیش ترکیه به روسیه باشد و اگر ترکیه را انتخاب کند، کرد ها را از دست خواهد داد و در نتیجه اهدافش برای «مهار ایران‌» فرو می‌پاشد.

به عبارت دیگر، امریکا برای اینکه نگذارد پیروزی‌های مقاومت به کام ایران شیرین شود نه تنها دشمنی 40 ساله کرد ها و ترک ها را نادیده گرفته بلکه خود را در شرایطی قرار داده که نتیجه آن محتوم به شکست است. نه سوری‌ها، نه عراقی‌ها، نه ترک‌ها، نه ایرانی ها و نه روس ها هیچ‌کدام نمی‌خواهند امریکا در سوریه بماند. مقامات امریکایی می‌دانند نیروهای آنها دیر یا زود هدف قرار خواهند گرفت به‌ویژه اینکه در محیطی نامطمئن و با دشمنی قسم‌خورده مواجه هستند.

کردهای سوریه آخرین کسانی هستند که در شمال شرقی سوریه به امریکایی ها اعتماد می‌کنند. آنها باید بار ها این سؤال را از خود بپرسند که چرا در زمانی که دیگر کسی به امریکایی ها اعتماد نمی‌کند آنها باید به امریکا، آن هم به رهبری دونالد ترامپ اعتماد کنند؟ آنها باید بپرسند آیا در نهایت واشنگتن، آنکارا را که لبه شرقی ناتو محسوب می‌شود، به گروه کوچک ترجیح خواهد داد که حتی به دریا نیز راه ندارد؟

مقاومت نیز به نوبه خود زمانی که کرد ها با امریکایی ها همدست می‌شوند تا سوریه را تضعیف کنند و زمینه حضور بلندمدت اشغالگران را فراهم آورند به آنها به چشم «خائن» نگاه می‌کند اما زمانی که در عفرین دست کمک به سوی مقاومت دراز می‌کنند تا از آنها در مقابل تجاوز ترکیه حمایت کنند، تردیدی به خود راه نمی‌دهند. از طرف دیگر، مقاومت با ترکیه زمینه مشترک بیشتری درباره فعالیت‌های نگران‌کننده امریکا در شمال شرقی سوریه پیدا و از رویکرد آنکارا برای بیرون راندن امریکایی ها از شمال سوریه استقبال می‌کند اما با توجه به عملکرد شش سال گذشته رهبران ترکیه نمی‌تواند به نیت آنها در عفرین اعتماد کند.

منبع: روزنامه جوان