تأثیر دعای خیر برای دیگران در ماه رمضان

حجت‌الاسلام آخوندپور گفت: اگر برای دیگران دعا می‌کنیم شاید تصورمان بر این باشد که خداوند حاجت‌های آنان را برآورده کند درصورتی که وقتی برای دیگران دعا می‌کنیم تاثیر آن به خودمان برمی‌گردد.

کد خبر: ۲۹۳۰۳۴

تاریخ: ۰۵ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۳:۳۲

به گزارش گروه فرهنگ و هنر دفاع پرس، ویژه برنامه «نجوا» به مناسبت فرا رسیدن ماه مبارک رمضان با موضوع تاثیر دعای خیر برای دیگران در این ماه مبارک و با حضور حجت الاسلام حسن آخوندپور پژوهشگر قرآنی و کارشناس مذهبی از شبکه رادیویی گفت‌وگو به روی آنتن رفت.

حجت الاسلام آخوندپور در ابتدای مطلب با اشاره به آیه ادعونی استجب لکم گفت:  یکی از ویژگی های مهم ماه رمضان دعا کردن است. وقتی خداوند به ما دستور می دهد مرا بخوانید یعنی خواستن از خداوند و دعا کردن واجب بوده و باید به درگاه خداوند طلب نیاز کنیم.

وی در ادامه یادآور شد: البته آنچه که در رابطه با دعا در ذهن ما نقش بسته با آنچه که خداوند از ما خواسته و روش اهل بیت (ع) بوده متفاوت است. گاهی اوقات تصور ما بر این است که دعا فقط به معنای عرض نیازهای مادی به خداوند است اما فقط این نیست.

این پژوهشگر قرآنی بیان داشت: البته در روایات آمده است که نمک سفره خود را هم از خدا بخواهید ولی باید برای دیگران و مردم از خداوند بخواهیم و فقط مادیات را طلب نکنیم. وقتی با خداوند صحبت و دعا می کنیم اگرچه ظاهر آن امری است اما یک نوع خواهش است چراکه ما در مقام پایین هستیم و نباید با لحن شکایت حرف بزنیم.

حجت الاسلام آخوندپور با اشاره به دلیل تاکید روایات و دین اسلام بر دعا کردن برای دیگران اظهار داشت:  اصل دعا کردن یک دستور از جانب خداوند است. دعایی که هر روز در ماه مبارک رمضان خوانده می شود تمرینی است تا در طول سال اینگونه دعا کنیم.

این پژوهشگر قرآنی بیان داشت: فلسفه دعا کردن این است که انسان در ابعاد مختلف رشد و تعالی داشته باشد. اگر برای دیگران دعا می کنیم شاید تصورمان بر این باشد که خداوند حاجت های آنان را برآورده کند درصورتی که وقتی برای دیگران دعا می کنیم تاثیر آن همانند کوهی است که انعکاس آن به خودمان برمی گردد.

وی با اشاره به اینکه دعا کردن برای دیگران از جمله آداب دعا خواندن است، اظهار داشت: اگر می خواهیم رشد کنیم باید بفهمیم که رشد جامعه و دیگران باعث رشد ما است و اصلاح امور مردم منجر به اصلاح امور ما خواهد شد.

انتهای پیام/ 121