سلام بر ابراهیم؛

برخوردهای ابراهیم باعث شد که به «سید» بودنم افتخار کنم

در بخشی از کتاب «سلام بر ابراهیم 2» آمده است: «هر وقت وارد زورخانه می‌شدم ابراهیم بلند می‌گفت‌: «سلامتی سیادات صلوات» بعد هم تا من وارد گود نمی‌شدم، خودش وارد نمی‌شد.»

کد خبر: ۲۹۳۷۳۱

تاریخ: ۲۸ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۱:۳۴

به گزارش گروه فرهنگ و هنر دفاع پرس، شهدا راهنمای خوبی برای تشخیص مسیر حق و باطل هستند. «ابراهیم هادی» با شهادتش خیلی‌ها را به مسیر درست زندگی کشاند و اسطوره‌ی جوانانی شد که حسرت شهادت را می‌خورند. به‌همین خاطر گریزی به جلد دوم کتاب «سلام بر ابراهیم» درخصوص برخی از ویژگی‌های جالب شخصیتی شهید «هادی» زده‌ایم که در ادامه می‌خوانید:

«در یک محل زندگی می‌کردیم. پدر ما از مداحان قدیمی بود. مشهدی حسین، پدر «ابراهیم هادی» از قدیم با پدر ما دوست بود. (مرحوم) اصغر آقا برادر ابراهیم، از دوستان برادر من بود. و همیشه با هم بودند. این آغاز آشنایی من با این خانواده بود.

یک روز که آقا ابراهیم به منزل ما آمده بود، جلوی همه دولا شد و دست پدرم را بوسید! تعجب کردم. او قهرمان ورزش و کشتی بود. تمام محل او را می‌شناختند. آقا ابراهیم گفت: شما سادات و اولاد حضرت زهرا (س) هستید. احترام شما واجب است.

رفت و آمدها کم‌کم زیاد شد. یک روز پدرم به ابراهیم گفت: این پسر من را هم به ورزش باستانی ببر.

به توصیه ابراهیم، آن شب با پدرم به زورخانه حاج حسن رفتیم. از آن روز من هم جزو ورزشکاران آن فضای معنوی شدم. خدا شاهد است رفتار ابراهیم آنقدر در مقابل من متواضعانه بود که خجالت می‌کشیدم. هروقت وارد می‌شدم بلند می‌گفت‌: «سلامتی سیادات صلوات» بعد هم تا من وارد گود نمی‌شدم، خودش وارد نمی‌شد. مرشد زورخانه هم بلند می‌گفت: برای جد سادات صلوات و بعد ورزش را شروع می‌کردیم. برخوردهای ابراهیم باعث شد که به سید بودنم افتخار کنم اخلاق و رفتار او در من و در بسیاری از ورزشکاران تاثیر داشت. همه دوستش داشتند. همه جا صحبت از روحیه پهلوانی ابراهیم بود.

شخصی به نام عباس آقا آنجا بود که علامت‌کش مرحوم طیب بود. او به همه ورزشکارها لنگ می‌داد. نمی‌دانید چطور به ابراهیم احترام می‌گذاشت. این پیرمرد پهلوان‌های بسیاری را در تهران دیده بود،‌ اما می‌گفت: ابراهیم لنگه ندارد.

آن روزها هرجا با هم می‌رفتیم، ابراهیم اجازه نمی‌داد من پول بدهم. می‌گفت: کار کردن برای بچه سید لیاقت می‌خواهد و... تا اینکه انقلاب پیروز شد و جنگ شروع شد. دیگر کمتر او را می‌دیدم. وقتی از جبهه مرخصی می‌آمد، دائم مشغول فعالیت بود.

یک شب در محل کمیته الفتح ابراهیم را دیدم. نشستیم و مشغول صحبت شدیم. نگران اینده‌ی انقلاب و نظام بود.
نظرات جالبی داشت. احساس کردم در مسائل اجتماعی و سیاسی خیلی بزرگ شده، با اینکه من هم در آن زمان پاسدار بودم اما مثل ابراهیم بر مسائل سیاسی تسلط نداشتم.

او خیلی خوب مسائل و مشکلات انقلاب را تحلیل می‌کرد. نگران بود که دشمنان انقلاب روحیه انقلابی مردم را از بین ببرند. نگران بود که ولی فقیه تنها بماند. از طرفی از نحوه برخورد برخی انقلابیون و تندروی‌ها ناراحت بود. دقیقا‌ یادم هست که می‌گفت: «دشمن داره کار می‌کنه تا مهم‌ترین مسائل در نگاه مردم تغییر کنه، مردم بی‌تفاوت بشوند و... . آن زمان است که انقلاب از درون از بین می‌رود».

در همان سال‌های اول جنگ، شب 23 ماه رمضان باهم به احیا رفتیم. در راه، بسیاری از بچه‌های محل را دیدیم که مشغول فوتبال بودند. همه به آقا ابراهیم سلام کردند و احترام گذاشتند. وقتی اطراف او خلوت شد گفت: سید جان ببین سر جوان‌ها چجوری گرم شده، آخه فوتبال در شب 23 ماه رمضان؟ اینها سرمایه‌های اسلام و انقلابند. نباید شب قدر مشغول بازی باشند. باید بفهمند چه کار می‌کنند. بعد با ناراحتی ادامه داد: سه چهار سال از انقلاب گذشته، اما هنوز نتوانستیم جوان‌ها را خوب توجیه کنیم. می‌ترسم روزی برسد که از انقلاب و اسلام فقط اسمش بماند. بعد هم گفت: خدا عاقبت ما رو ختم به خیر کنه.

مدتی بعد مجروحیت ابراهیم خوب شد و می‌خواست به جبهه برگردد. نورانیت ابراهیم خیلی بیشتر شده بود. گفتم: آقا ابرام خدای نکرده اگه شهید بشی همه ما یتیم می‌شیم. لبخندی زد و گفت: این چه حرفیه؟ امیدت به خدا باشه، همه ما رفتنی هستیم. بعد گفت: شما فرزند حضرت زهرا (س) هستی، پیش خدا آبرو داری. خدا را به حق مادرتان قسم بده که انقلاب و امام را یاری کند. خود شما هم تا می‌توانی برای این انقلاب فعالیت کن.

اواخر همان سال خبر شهادت ابراهیم پخش شد. نه تنها من، که تمام رفقا یتیم شدیم. سال بعد چراغ زورخانه خاموش شد. از حاج حسن شنیدم که می‌گفت: اینجا بدون ابراهیم صفا نداره».

انتهای پیام/ 114