از «داریوش گودرزی‌کیا» شهید دفاع مقدس تا «هادی باغبان» شهید مدافع حرم

مسئولان سازمان بسیج هنرمندان در ایام پاسداشت هفته هنر انقلاب اسلامی، با هدف تحقق برنامه‌های هنری و ادبی سازمان، به دیدار خانواده و بازماندگان ۲ شهید هنرمند رفتند.

کد خبر: ۳۴۱۵۱۱

تاریخ: ۲۳ فروردين ۱۳۹۸ - ۱۷:۲۰

به گزارش گروه فرهنگ و هنر دفاع‌‌پرس، حکایت داریوش گودرزی‌کیا تا هادی باغبان آینه تمام‌نمای نسل‌هایی است که پیوسته در جنب و جوش در دفاع از وطن خود هستند. سلاح هر دو دوربین‌هایی بود که در خط مقدم جبهه تصاویری از رشادت‌ رزمندگان را به یادگار گذاشتند. به همین مناسبت چند تن از مسئولان سازمان بسیج هنرمندان در ایام پاسداشت هفته هنر انقلاب اسلامی، با هدف تحقق برنامه‌های هنری و ادبی سازمان، به دیدار خانواده و بازماندگان آن دو شهید رفتند.

دیدار اول در منزل شهید داریوش گودرزی‌کیا بود که به میزبانی مهناز رضایی همسر ایشان گذشت‌. در این دیدار ایشان به بیان خاطراتی مختصر از ۹ سال زندگی مشترک خود با حاج کریم «داریوش گودرزی‌کیا» و نحوه شهادتشان در سال ۱۳۶۳ در منطقه عملیاتی میمک که به عنوان عکاس جنگ حضور داشت، پرداختند. شهید گودرزی‌کیا در سال ۱۳۶۰ عکاسی در جنگ را آغاز کرد و در همان سال‌ها برنده لوح دستخط زرین حضرت امام، دیپلم افتخار شد و در سال ۱۳۶۷ عنوان برگزیده بخش عکاسی از مجتمع هنر و ادبیات دفاع مقدس پس از شهادتش به وی اهدا و نخستین عکاس شهید دوران دفاع مقدس شناخته شد‌.

در پایان این گفت‌وگو صحبت از کتاب زندگینامه آن شهید که به همت سازمان بسیج هنرمندان تهیه شده است، شد که در چند روز آینده از آن رونمایی خواهد شد.

دیدار دوم در منزل شهید مدافع حرم، «هادی باغبان» بود که به شیرین‌زبانی دختر ۸ ساله‌اش «رضوانه» که در زمان شهادت پدر تنها ۳ سال داشت، گذشت. هادی باغبان پاسداری عکاس، خبرنگار و مستند‌ساز بود که به گفته مریم مهدی‌پور همسر ایشان، ذکر پاسدار بودن وی به دلایل امنیتی ممنوع بود و حتی بعد از شهادتش اجازه نوشتن بر مزارش داده نمی‌شد. اما در نهایت با اصرار‌های خودش بود که عنوان پاسدار نیز به سنگ قبر همسر اضافه شد‌‌. در این دیدار او ضمن بیان فعالیت‌ها و دشواری کار همسرش برای تهیه مستند و ۶۰۰ ساعت فیلم در جبهه، از نحوه شهادت او به نقل از شهید شیروانیان که ۳ ماه بعد از او به شهادت رسیده بود، گفت: «حتی پیکر هادی را چند متر کشیدند و بردند و تمام وسایلش را گرفتند اما وقتی فهمیدند شرایط بردنش نیست، پیکر را گذاشتند و رفتند.»

در پایان این دو دیدار نیز لوح و هدیه‌ای کوچک به رسم یادبود به خانواده آن دو بزرگوار اهدا شد.

انتهای پیام/ ۱۲۱