به‌وقت اربعین 7/ یادداشت

«راهپیمایی اربعین» مانور عشق است

راهپیمایی اربعین یک صورت ظاهری و یک صورت باطنی دارد که این دو پلان از عظمت میلیونی انسان‌های عاشق حسینی در کنارهم؛ اتحاد، همدلی، قدرت و شکوه امت اسلام و تشیع را به جهانیان و انسان‌های آزاده در سراسر گیتی مخابره می‌کند.

کد خبر: ۳۶۶۰۹۲

تاریخ: ۲۲ مهر ۱۳۹۸ - ۰۲:۲۲

گروه فرهنگ و هنر دفاع‌پرس - میثم بشیرنژاد؛ چه زیباست وقتی دعوت شده باشی و پایت را در وادی عشق بگذاری. راه کربلا سرانجام برای عاشقان و دلدادگان حسینی باز شد. چند دهه پیش و در دوران پرافتخار دفاع مقدس آرزوی دیرین رزمندگان اسلام و ملت ایران زیارت اباعبدالله الحسین (ع) و باز شدن راه کربلا بود، که این انتظار طولانی بالاخره به پایان رسید.

چندین سال است که راهپیمایی عظیم و میلیونی اربعین به یک سنت ارزشمند و فراگیر تبدیل شده است که میلیون‌ها عاشق و دلباخته امام‌حسین(ع)، خاندان و یاران باوفایش خود را از جای جای دنیا به وادی عشق و بهشت کربلای معلی می‌رسانند، که در این میان ارادت و حضور مردم ایران اسلامی پررنگ تر از هر جای دیگری است.

قبل از سرنگونی صدام حسین دیکتاتور عراق که چند دهه صدای ملت مسلمان عراق را از نطفه خفه کرده بود و همیشه آتش بیار معرکه و منطقه بود، مخصوصا پس از راه‌انداختن جنگ تحمیلی علیه ایران، دیگر به نوعی مسجل شده بود که زیارت امام حسین (ع) و عتبات عالیات آرزویی است که حسرت آن سال‌ بر دل خواهد ماند.

اما کاری خوب است که خدا درستش کند، می گویند چوب خداوند صدا ندارد، صدام که همیشه فکر می‌کرد قدرت‌های غرب و شرق همچنان پشت او خواهند ماند و به او و زیاده‌خواهی‌هایش وفادار، پس از تعدی به خاک کویت، دیگر روزگار خوش ندید تا در فلاکت و ذلت همانند دیکتاتورهای تاریخ، مرگ قابل تامل و عبرت آموزی داشته باشد.

عراق پس از صدام از هر نظر متفاوت شد. قومیت‌های مختلف در این کشور اعم از شیعه و سنی و کرد و... در جامعه پررنگ دیده شدند و ملت ستمدیده عراق پس از چندین دهه سرنوشت خود تاثیرگذار شدند و با همه شرایطی که از تبعات سال‌های دیکتاتوری صدام از سر گذرانده بودند، کم کم عراق امید بخشی شد. دو ملت مسلمان ایران و عراق که تا دیروز در مقابل هم بودند امروز دو دوست و برادر در کنار هم هستند؛ و درماه‌های محرم و صفر که به اربعین حسینی ختم می‌شود. جلوگاه عشق و ایثار را از مرز‌های دو کشور تا بین‌الحرمین به چشم دل می‌توانی ببینی. اینجاست که راهپیمایی اربعین مانور عشق می‌شود.

باید اذعان داشت راهپیمایی عظیم اربعین حسینی امروز جلوگاه زیبای مریدی و مرادی و عشق و دلدادگی به ساحت مقدس امام همام و والامقام حضرت اباعبدالله الحسین است؛ که ندای «هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی» را با تک تک سلول‌های‌شان به زیبایی لبیک گفتند.

راهپیمایی اربعین دانشگاهی با محتوا و ارزشمند است که درس‌های زیادی را می‌توان از آن آموخت. درس وفاداری به اهل بیت، در راه و مسلک خاندان اهل بیت حرکت کردن، مهربانی و دوستی با برادر دینی، سخاوتمندی،گذشت و ایثار و ... از جمله مهمترین دریافت‌های این کلاس درس است.

فرهنگ و پیامی که از اربعین حسینی امروز به دنیا مخابره می‌شود، درس آزادگی و وفاداری است که حیرت جهانیان را در این سالها به دنبال است، هر چند این اتفاق بزرگ و سترگ به مذاق رسانه های معاند در اطلاع رسانی چنین حماسه‌ای خوش نیامده است.

امروز تجمع میلیونی انسانی بی‌نظیر اربعین که محوریت و مرکزیت آن امام‌حسین (ع) است، قدرت و شکوهی را می‌رساند و سینرژی مثبتی را منتقل می‌کند، که گویای این مسئله است که هرگاه ملت در کنار هم و باهم و برای هم بوده‌اند مخصوصا زیر پرچم مولا و مقتدا سیدالشهداء و همچنین تبعیت از ولایت، هیچ هراسی از هر گونه قدرتی نتوانسته این ریسمان را سست و یا پاره کند.

آری راهپیمایی اربعین یک صورت ظاهری و یک صورت باطنی دارد که این دو پلان از عظمت میلیونی انسان‌های عاشق آن گاه که کنارهم می نشینند، اتحاد، قدرت و شکوه امت اسلام و تشیع را به جهانیان و انسان‌های آزاده در دنیا را مخابره می‌کنند.

رهبر معظم انقلاب اسلامی در سخنرانی اخیر خود در دانشگاه امام حسین(ع) «راهپیمایی عظیم مسلمانان در اربعین حسینی از کشور‌های مختلف، فرقه‌های مختلف اسلام و حتی برخی ادیان دیگر را فریادی رسا و رسانه‌ای بی‌همتا در دنیای پیچیده تبلیغات و جهان پر هیاهوی بشریت امروز خواندند و افزودند: شعار پر معنای «الحُسین یجمعنا» یک حقیقت ناب است چرا که حسین این اجتماع بی‌نظیر را به راه‌انداخته و همه را به سمت سرچشمه معنویت و آزادگی به حرکت درآورده است.»

بی‌شک موجی که پس از عاشورای حسینی در سال 61 هجری قمری تا به امروز شکل گرفته، پس از 14 قرن نه تنها خاموش و کم‌رنگ نشده، بلکه به بلندای تاریخ بشریت این شیدایی و دلدادگی به مانور عشق برای انسانهای آزاداندیش حق‌جو تبدیل شده است و این داستان همچنان ادامه دارد...

انتهای پیام/ 102