اکران‌کننده جشنواره عمار در مناطق اهل سنت و کردنشین:

می‌خواهم همه شهرهای کردنشین ما فیلم‌های عمار را ببینند/این فیلم‌ها آینه مشکلات مردم هستند

شب آخر در سردشت دختری آمد و به من یک شاخه گل داد و میکروفن را گرفت، گفت: من از شما متشکرم که بعد از دو سال پدرم را جلوی چشمانم زنده کردید.

کد خبر: ۳۶۷۵۳

تاریخ: ۰۴ دی ۱۳۹۳ - ۱۰:۵۸

به گزارش سرویس فرهنگی خبرگزاری دفاع مقدس لقمان شهابی دانشجوی تربیت بدنی بوکان است که هفت سال سابقه بازیگری در سینما و تئاتر را دارد و به عنوان اکران کننده فیلم های جشنواره عمار در مناطق کردنشین من جمله آذربایجان غربی و کردستان نیز فعالیت میکند. شهابی در این گفتگو از خاطرات و تجربه های خود در اکران های عمار میگوید.

در سردشت اکران 600 نفری داشتیم

چرا برای اکران فیلم های عمار داوطلب شدید؟

در شهرستان و مناطق کردنشین مردم با موضوع اکران و فیلم های ارزشی آشنا نبودند. لذا تصمیم گرفتم این فیلم ها را به مناطق کردنشین بیاورم؛ از مهاباد و بوکان گرفته تا میرقروه، پاوه، مریوان، سردشت، پیرانشهر و اشنویه. می خواستم همه شهرهای کردنشین فیلم های عمار را ببینند.

اولین اکران خود را در کجا برگزار کردید؟

بیشتر اکرانهای ما در شهرستان بوکان و حومه و روستاها بود و سعی میکردیم در اکران ها همه اقشار را پوشش دهیم. در برنامه روز مادر دانشگاه آزاد بوکان، فیلم «کرایه ها آماده» را به عنوان اولین اکران برای دانشجوها و مسئولان پخش کردیم. بعداً از طریق تلویزیون های عمومی در پارک ها اکران را ادامه دادیم. در ماه رمضان طی سه شب «چریکه بی دنگ» و «بوی لیمو» را در سردشت و پیرانشهر اکران کردیم. در کلاس های دانشگاه آزاد بوکان هم به مناسبت هفته بسیج برای دانشجوها اکران مجدد داشتیم.

یک اکران برای اصناف شهرستان و چند اکران هم با موضوعات مرتبط برای دانشجوها داشتیم، «سربازان بین الملل» و انیمیشن ها را برای دانش آموزان اکران کردیم.

در کنار اکرانها چه برنامههایی داشتید؟

می خواستیم مردم احساس کنند که برنامه صرفاً اکران نیست و یک برنامه فرهنگی است. باید ابتکاراتی به خرج میدادیم تا مردم بیشتر استقبال کنند، برای همین برای کسانی که به اکران می آمدند جوایزی هم تهیه می کردیم. یکی از اکران هایمان با بازی ایران و آرژانتین مصادف بود، یکسری از مردم از فوتبال زدند و برای اکران آمدند. حدود 600 نفر در اکران چریکه بیدنگ در شهرستان سردشت حضور داشتند. اکران دانشگاه آزاد هم 200 نفر مخاطب داشت. اکران های مختلف داشتیم. در عید نوروز برنامه عیدانه می گرفتیم و آیتم کمدی - ارزشی یا شعر به همراه اکرانهای جشنواره عمار داشتیم.

اکران فیلم زیر سایه تهدید ضد انقلاب

در حین اکران معمولاً چه مشکلاتی برایتان پیش می آمد؟

اکران در مناطق کردنشین مشکلاتی دارد، این جا ضدانقلاب حضور دارد. مثلاً در اکران در پارک لاله یا میدان سرچشمه سردشت ضد انقلاب حضور داشت و امکان انفجار در آن مناطق بود. یک ماه قبل از اکران با حفاظت اطلاعات و ارگان های دولتی هماهنگ بودیم که مشکلی پیش نیاید. اکران ها به لحاظ امنیتی مشکل داشت. مثلاً در اکران فیلم «فرماندهان» کافی است یک ضدانقلاب حضور داشته باشد. می ایستد و داد می زند: «تاریخ را تحریف کرده اید. ما این را قبول نداریم. این ها حرف شیعه ها است، حرف سنی ها نیست.» لذا کار کردن در این مناطق سخت تر است.

همه فیلم های عمار را در منطقه خودتان پخش می کنید؟

من اهل تسنن هستم و فیلم هایی را که مناسب مردم این منطقه است پخش می کنیم. مثلاً سطح سواد مردم اکثر روستاها پایین است، اکثراً مسن هستند و باید فیلم هایی برایشان پخش کنیم که قابل فهم باشد، فیلم های کرد زبان یا فیلم هایی که از مناطق کرد به جشنواره رفته اند بیشتر جواب میدهد. فیلم چریکه بیدنگ را مردم سردشت می فهمند که مصدومین شیمیایی آن هر شب و هر روز با مشکلات آن دست و پنجه نرم می کنند. فیلم مستند قاچاق را شهرهایی مرزی مثل بانه، سردشت، پیرانشهر و مریوان می فهمند که با مشکل مرزنشینی و قاچاق کالا مواجهاند. این فیلم ها مشکل و معضل جامعه خودمان است. باید فیلم ها را نگاه کنیم، همکاری کنیم و برای اکرانش هزینه بدهیم.

مردم خودشان را در فیلم ها می دیدند

به چه میزان خود مردم در اکران های مردمی کمک کار شما بودند؟

برای بچه های محفل قرآنی و مسجدی در شهرستان بوکان اکران داشتیم. پدر یکی از بچه ها من را دید و گفت پروژکتور، پایه و پرده دارد. با ماشینش رفتیم و وسایلش را آوردیم. فیلم ها را اکران کردیم و هیچ هزینهای هم از ما نگرفت. همان مردمی که ما را قبول نداشتند، روز آخر ماشین و امکانات خودشان را در اختیار ما میگذاشتند که ما یک شب دیگر آنجا اکران داشته باشیم.

برای اکران فیلم «چریک بی دنگ» با رئیس و شورای هیئت رئیسه انجمن حمایت از مصدومان شیمیایی سردشت صحبت کردم. آن ها را توجیه کردم که این فیلم به شما مربوط است و باید حمایت کنید. با رئیس ارگانها و مسئولانی که می شناختم هماهنگ کردم تا نصف هزینه پوسترها و اکران ها را تقبل کنند. سه ماشین صوت به ما دادند تا داخل شهر گشت زده و اعلام کنند که ساعت چند و کجا، فیلم های عمار اکران می شود. فیلم چریک بی دنگ را سه شب در سردشت و سه شب در شهرهای همجوار مثل شهر ربط و روستاها و مساجد اکران کردیم. برای بعضی اکران ها پرده و پروژکتور را خودمان کرایه می کردیم. برای اکران های بزرگ و عمومی پارچه مختص فیلم گرفتیم، بعضی ها را هم ادارات و یا مردم می دادند. بعضی مواقع هم پول کرایه وسایل اکران نداشتم و فیلم را توی لپتاپ خودم اکران می کردم و جمع میدیدند.

اکران فیلم چریکه بی دنگ چه بازخوردی در سردشت داشت؟

شب اولی که به سردشت رسیدم در پارک لاله اکران داشتم. خانمی هم که در چریک بی دنگ بازی دارد آن جا بود. بلند شد و گفت: این منم! مصدوم شیمیایی بودم. شوق و ذوق خاصی داشت. عفونت گلو و سینه داشت و بچه هایش می گفتند که تا پنج صبح سرفه می کند. این صحنه برای مردم خیلی عالی است. مردم در خیابان فیلم خودشان را می دیدند و برای همین از این فیلم استقبال می کردند.

شب آخر در سردشت به بچه ها جایزه می دادم. دختر بچه ای آمد و به من یک شاخه گل داد و میکروفن را گرفت. گفت: من از شما متشکرم که بعد دو سال پدرم را جلوی چشمانم زنده کردید. پدرم را حس کردم. در فیلم با پدرش مصاحبه کرده بودند و در این فاصله زمانی هم پدرش فوت شده بود، هر شب به اکران های ما می آمد تا پدرش را دوباره ببیند.

جشنواره عمار باعث شد بیشتر مطالعه کنم

جشنواره عمار چه تأثیری بر شما داشته است؟

جشنواره عمار باعث شد فیلم هایی را ببینم و وارد یکسری بحث ها شوم. در موضوع شبکه های ماهواره ای و جنگ نرم مطالعه کنم. بعد آن که وارد جشنواره شدم و فیلم ها را اکران کردم بر خودم واجب دانستم که کتاب بخرم، هزینه کنم، فیلم بیشتری ببینم و در کارگاه هایی شرکت کنم. بعد آشنایی با جشنواره تصمیم گرفتم دراویش منطقه کردستان را پیدا کنم. می خواستم از نگاه رهبری و شریعت آن ها را تجزیه تحلیل کنم و مستندی را بسازم.

انتهای پیام/