شهید مازندرانی که دانش آموزان یزدی را عاشق کرد/ دانش آموزان ساروی که از این شهید بیست گرفتند

جمعی از دانش آموزان دبستان ابتدایی یزد و ساری به هجدهمین یادواره و اولین جشنواره فرهنگی هنری شهید حاج «سید مجتبی علمدار» در ساری نامه نوشتند.

کد خبر: ۳۷۴۶۰

تاریخ: ۱۰ دی ۱۳۹۳ - ۱۲:۵۲

به گزارش خبرگزاری دفاع مقدس از ساری، این روزها حال و هوای مازندران و شهرستان ساری به عشق سید بیقرار شهر میتپد.. به عشق آلاله سرخ گون کوچه های سادگی.. به عشق دریا..

آذین بندی بلوارهای داخلی و منتهی به شهرهای نکا، قائمشهر و کیاسر نیز متجلی به نام و تمثال مبارک این شهید است.

شهیدی از جنس کبوتران عاشق حرم.. شهیدی که بوی کربلای حسین(ع) می دهد و بوی عاشورا، بوی شلمچه و بوی دهلاویه، بوی خاک ها و خاکریزهای دشت جنوب...

و بوی سادگی چشمانی را می دهد که در نگاه آسمان پیوند خورد..

آری! هر چه به آئین برگزاری هجدهمین یادواره و اختتامیه اولین جشنواره فرهنگی هنری شهید حاج «سید مجتبی علمدار» نزدیک تر می شویم عطر حضور این دلاور جبهه های توحید و وصال بیشتر مشام جان را می نوازد و لحظه لحظه ما را به میهمانی فرا می خواند.. میهمانی عشق و دلدادگی...

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

آیا شود که گوشه چشمی به ما کنند؟

و تو ای سید بیقرار شهر من! اینک آغوش بگشا برای این مهمانی و مهمانانی که فرا خوانده شدند برای این محفل و برای تجدید میثاق با آرمان های بلند تو..

آغوش بگشا سید! که میهمانی بزرگی در راه است و میهمانان بیقرار.. و به راستی که:

آن کس که تو را شناخت جان را چه کند؟

فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟

دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی

دیوانه تو هر دو جهان را چه کند؟

ای سید بیقرار شهر من! تو شهید مازندرانی هستی و برای تو دست های کودکانه ی دانش آموزان یزدی نامه می نویسد!

بچه هایی که در نوشته های خود با تو حرف می زنند، تو را به تصویر می کشند درون صفحه نقاشی که نه! به روی بوم دل خود.. کودکانه از تو خاطره می نویسند و کودکانه قلم به دست می گیرند تا تو را بنگارند به شعر...

آری ای سید بیقرار شهر من! تو مهمانان عزیزی داری از مدرسه ابتدایی دخترانه شهید سید علی میرمحمدی میبد یزد...

تو در وسعت کودکانه چشمانی قد کشیدی که دریایی شدند و دریا را به قلم آوردند...

تو در چشمان دانش آموزان کلاس ششم ابتدایی این دبستان چه دیدی ای سید بیقرار شهر من که اینگونه شیدا و عاشق تو شدند؟

تو را به شهر خود دعوت می کنند یا تو آنها را به خود فرا خوانده ای؟

دیروز که از خیابان امام رضا(ع) ساری رد می شدم، در بلوار این خیابان به فاصله ی چند متری از هم بنرهایی نگاهم را به خود جلب کرد که تصویر تو را به من نشان داد.. فهمیدم میهمانی بزرگی در راه است که چشمان بیقرارت مرا هم فراخوانی کرد..این را وقتی متوجه شدم که تلفن اتاقم حکایت عاشقانی را برایم روایت کرد که اشک هایم را سرازیر کرد از چشمانی که مدتی است در خشکسالی "نمی"مانده بود.. و تو دوباره مرا به خودم آوردی .. تا به خود بیایم .. به خود بیایم!

خبر نبود آنچه که از پشت خط، گوشم را نوازش می داد!  بلکه حکایت عاشقانه ای بود از لبخند های شیرین تو وقتی در من خیره می شوی! نه! به من زل می زنی! با همان چشمانی که خدایی شدند!

خبر، حکایت وصل دل هایی بود آسمانی.. دل هایی کوچک اما بزرگ به اندازه خودت.. به اندازه هر آنچه در تصور نمی گنجد..

به راستی که اندیشه ام ناتوانم است و زبانم الکن.. از بیان هر آنچه شنیدم و هر آنچه یافتم...

اینان یازده دانش آموز نیستند که تو را در کتاب "علمدار عشق"یافتند.. اینان همان ستاره هایی هستند که به جستجوی دل های شان باید رفت.. و باید آسمان را در نگاه شان پیدا کرد..

بچه هایی که به بهانه شرکت در مسابقه کتابخوانی دبستان خود، سر از جشنواره فرهنگی هنری تو در آوردند و اینگونه بیقرارت شدند و بیقراری اشان را به قلم آوردند..

و من یقین دارم تو در دل های آنها نشستی و اینک حکومت دل های شان با توست..

و تو ای سید! ای سید بیقرار شهر من! چه خوب شد که نام تو را گذاشته اند: سید بیقرار شهر من! حالا بیقراری ات از مرزهای ذهن من گذشت و در دل بیقرار بچه های یزدی آرام گرفت! حالا عشقبازی تو و بچه های یزدی دیدن دارد! عشقبازی کودکان آفتاب با دریای مردانگی..

اینجا مازندران است..هوا آفتابی و خوب است و شهر ساری همچنان در تلاش و تکاپوست.. اما در کوچه پس کوچه های این شهر شلوغ دبستان دخترانه حضرت فاطمه زهرا(س) با 15 ستاره درخشیدن گرفت.. 15 ستاره کوچک با قلبی بزرگ... شبیه ستاره های دبستان سید علی میرمحمدی میبد یزد.. اینان همزمان با هم درخشیدن گرفتند در آسمان خیال ابری شهر!

بچه هایی که به توصیف تو پرداختند، همان بچه هایی که از جنس آفتابی ترین عبور شهرند، بچه هایی به رنگ صمیمی عشق، صفا و سادگی اند.. بچه هایی که دل به دریا زدند.. بچه هایی که دریا را با قلب های کوچک شان شناختند و دست به قلم شدند برای مرد دریایی شهر من!

آری! باید دل به دریا زد.. به دریایی که محبت تو در آن موج می زند. به دریای عشق تو سفر کرد. به دریای بیکران عطوفتت.. که:

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی!

پس باید دریایی شد!

و باز حکایت غریبانه نام توست.. اما تو غریب نیستی آقا! تو در شهر من سیدی! سید.. این را وقتی فهمیدم که کودکان دبستان  فاطمه الزهرا(س) ساری  به قلم های شان که نه به دل هایشان جرآت دادند تا از تو بگویند از تو بنویسند و از تو حکایت کنند سید!

حالا تو نه در شهر من غریبی و نه در ایران من!

نام تو در خط به خط و ورق به ورق کتاب زندگی  کشورم جاری و ساری است .. نام تو در سکوت و در هیاهوی زمان قد می کشد .. نام تو دریاست.. دریا!

و حالا

آب  دریا را اگر نتوان کشید

هم به قدر تشنگی باید چشید!

و من حالا تشنه ام.. تشنه تر از تمام کودکان و دانش آموزان شهرم.. تشنه تر از تمام کاغذ ها و قلم هایی که تو را روایت می کنند..

من به اندازه تو تشنه ام .. تشنه ی مرام و معرفت تو ای شهید.. تشنه محبت و انسانیت تو ای شهید! تشنه صفا و صمیمیت تو ای شهید!

تشنه ام به اندازه تو..

به اندازه چشمان بیقرار تو..

حالا مرا به تشنگی خودت سیراب کن سید!

و به من بفمان که هنوز وقتی در کوچه پس کوچه های شهرم راه می روم چشمان تو مرا می پاید و دستان تو در دستان من است و هوایم را داری...

آری تو هنوز هوایم را داری.. مثل روزهای نخستین جنگ.. مثل تمام آن هشت سال.. تمام آن لحظه های ابری و بارانی... و حالا که آسمان آفتابی شد بیا و به من و تمام مردم شهرم بفمان که وقتی در هوای آفتابی شهرم قدم بر می داریم به یادتان باشیم.. و به یادتان باشیم..

حدیثه صالحی

انتهای پیام/