به مناسبت سالگرد شهادت آیت الله سعیدی؛

شهدای گمنام چون شهید آیت الله سعیدی را فراموش نکنیم / ما در حق این شهدا جفا کرده ایم

مرضیه حدیدچی معروف به دباغ: به حق که در حق این شهدا خیلی جفا کرده ایم چرا که باید به تک تک این شهدا بپردازیم .

کد خبر: ۳۹۱

تاریخ: ۲۰ خرداد ۱۳۹۲ - ۱۲:۳۴

به گزارش خبرگزاری دفاع مقدس، خانم مرضیه حدیدچی معروف به دباغ از جمله زنان پیشرو در مبارزه است. وی به سال 1318 در همدان متولد شد، در خانوادهای مذهبی و فرهنگی رشد و نمو کرد و در سال 1333 با محمد حسن دباغ ازدواج کرد و این ازدواج، سرآغاز تحولات زندگی وی بود. او پا به میدان مبارزه گذاشت و همزمان به ادامه تحصیلات علوم دینی پرداخت. مبارزات او زمانی اوج گرفت که مادر هشت فرزند بود.

وی از شاگردان سید محمدرضا سعیدی بود و با روحانیون مبارز همکاری داشت. در سال ۱۳۵۳ و پس از دو بار بازداشت توسط ساواک با کمک محمد منتظری و با پاسپورت جعلی از کشور خارج شد.

بیشتر فعالیتهای او در خارج از کشور مربوط به آموزش مبارزات چریکی در در سوریه و لبنان زیر نظر محمد منتظری و با حمایت موسی صدر میشد. او در برپایی یک اردوگاه نظامی در سوریه برای آموزش چریکهای ضد شاه ایرانی مشارکت داشت و توانست نسل جوانی از ایرانیان مبارز را با تاکتیکهای شبهنظامی آشنا کند. در خارج وی را با نامهای خواهر دباغ، خواهر زینت احمدی نیلی و خواهر طاهره میشناخت.

دباغ بعد از انقلاب اسلامی هم اولین فرمانده سپاه غرب کشور بودند که تمامی این اتفاقات باعث شد تا به مناسبت سالگرد شهادت آیت الله  محمد رضا سعیدی  گفتوگویی با مرضیه دباغ انجام دهیم تا آن رشادت ها و از خود گذشته گی های یاران فداکار امام را از زبان  یکی از همان شاگردان بشنویم .

دباغ در گفت و گوی اختصاصی با خبرگزاری دفاع مقدس، ازنحوه ی آشنایی خود با امام (ره ) میگوید:  در رابطه با آشنایی و مبارزاتی که به عهده داشته ام باید بگویم که از سال 1346 بوده است در این هنگام بود دقیقا" با مبارزات حضرت امام آشنایی پیدا کردم و وارد مبارزه شدم و مبارزه مسلحانه را هم پذیرفتم. در سال 1352 دستگیر شدم و به زندان افتادم مدتی در زندان بودم و در این مدت تحت شبکه قرار گرفتم و سرانجام به بیمارستان منتقل شدم، پس از عمل جراحی و مداوا از آنجا فرار کردم و به کشورهای اروپایی مثل انگلیس و فرانسه رفتم بعد از مدتی به سوریه و لبنان رفتم و در کنار خواهران و برادران ایرانی مان بودم و در آنجا هم در حال مبارزه بودیم از آنجا به عراق رفتم  و به محضر امام (ره)شرفیاب شدم و از این به بعد در محضر امام در خدمت انقلاب بودم و در طول مدتی که امام (ره) در نوفل لوشاتو حضور داشتند بنده خدمتگذار داخل بیت حضرت امام بودم و بعد از پیروزی انقلاب هم به ایران برگشتم، مدتی مسئولیت سپاه پاسداران استان همدان را به عهده داشتم بعد هم مسئولیت آموزش و تشکیل بسیج دانش آموزی را به عهده داشتم و بعد هم دوره های مختلف در مجلس شورای اسلامی در خدمت  مردم و ملت خوبمان بوده و هستم.

وی در رابطه با نحوه آشنایی خود با شهید سعیدی گفت: من تازه وارد عرصه انقلابی شدن قرارگرفته بودم که توسط همسرم با شهید سعیدی به عنوان مبلغ امام (ره) آشنا شدم که به سختی توانستم در محضر ایشان باشم چون قبل از آشنایی با مجموعه ما ایشان بر این امر بودند که خانم ها در هیچ کاری استمرار ندارند و به نتیجه نمی رسانند خلاصه بعد از پافشاری ما ایشان قبول کردند ما هر روز سر یک ساعت مشخص در کلاس ایشان حضوربهم رسانیم .

ایشان در رابطه با اینکه اگر بخواهد شهید سعیدی را توصیف کند اظهار داشت: میتوان ویژگی های اخلاقی شهید را در چند نمونه ی بارز از جمله شهامت، استقامت، جرات و سخاوت ایشان عنوان کرد که همه ی ما را تحت تاثیر قرار می داد.

دباغ با ذکر خاطره ای از شهید سعیدی افزود: بار اول  که شهید سعیدی توسط ساواک دستگیر شدند  و به مسجد برگشتند روی پله ی اول منبر ایستادند و گفتند به من دستور داده اند روی منبر نشینم و سخنرانی نکنم بار دوم گفتند به من گفته اند روی منبر دیده نشوم من کنار منبر می ایستم و سخنرانی میکنم و اینگونه بود که به او فدایی امام و آرمان های امام لقب داده اند.

وی درمورد ادای حق  این شهدا افزود: به حق که در حق این شهدا خیلی جفا کرده ایم چرا که باید به تک تک این شهدا بپردازیم چه سرشناس باشد چه یک شخص معمولی ای کاش به همه ی شهدا ارادت داشتیم و تک تک آنها را معرفی میکردیم چه بسا هستند شهدایی که کارهای بزرگی انجام داده اند و ما هیچ گاه هیچ مطلبی درموردشان نخوانده ایم و نه دیده ایم.

مدیر جمعیت زنان انقلاب اسلامی  در ادامه گفتگوی خود با خبرگزاری دفاع مقدس افزود: ما مدیون شهدا هستیم ای کاش میشد همانطور که در برادران سپاهی درمورد دفاع مقدس موزه هایی را میسازند برای شهدای روحانی هم از اول انقلاب در قم بسازند، که حق شهدای روحانی مانند شهید غفاری، شهید صالحی جوانی که از زمانی که من با ایشان آشنا شدم از اول انقلاب کتک خوردند تا زمانی که کوموله ها جلوی راه ایشان را گرفتند و ایشان را آتش زدند اسمی از ایشان نیست چرا باید اینگونه باشد و به همین راحتی فقط شب های شهادتشان نامی از آنها برده میشود.

وی در پایان صحبت های خود عنوان کرد: فقط و فقط یادآوری میکنم شهدای گمنام مان را فراموش نکنیم و آنان را که شهید سعیدی گمنام واقع شده اند را توجه بیشتری داشته باشیم تا بتوانیم این بزرگواران را به نسل دوم و سوم به طور درست و مطلوب معرفی نماییم.