چهل سالگی سرو/

کسب مدال سرخ به‌جای مدال طلا!

شهید «میرقاسم آل‌یاسین» به عنوان کشتی‌گیر حرفه‌ای با آغاز جنگ تحمیلی، تشک کشتی را بوسیده و با به تن کردن لباس رزم راهی جبهه‌های حق علیه باطل شد و در راه دفاع از خاک وطن، مدال سرخ شهادت را برگردن آویخت.

کد خبر: ۴۳۱۸۴۶

تاریخ: ۲۶ آذر ۱۳۹۹ - ۱۳:۰۵

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس در آذربایجان‌شرقی، شهید «میرقاسم آل‌یاسین» به عنوان کشتی‌گیر حرفه‌ای با آغاز جنگ تحمیلی، تشک کشتی را بوسیده و با به تن کردن لباس رزم راهی جبهه‌های حق علیه باطل شد و در راه دفاع از خاک وطن، مدال سرخ شهادت را برگردن آویخت.

یخشی از زندگی‌نامه شهید:

شهید «میر قاسم آل‌یاسین» در سال 1342 در تبریز چشم به جهان گشود. وی پسر سر به زیر و خاکی بود که مهربانی را با وجود خود عجین کرده بود. او در خانواده‌ای ورزشکار بزرگ شد و برادرانش در ورزش باستانی و کشتی فعال بودند. شهید میر قاسم به فوتبال هم علاقه داشت اما با این حال توانمندی‌های خود را در کشتی نشان داد. او بارها در مسابقات بین باشگاهی، بین شهرستانی و استانی حضور داشت و موفق به کسب چندین مدال شد.

این شهید بزرگوار حال و هوای انقلاب اسلامی را با تمام وجود لمس کرد به طوری که در 18 سالگی به عضویت رسمی سپاه پاسداران اهر در آمد. او با شروع جنگ تحمیلی، به فرمان امام راحل لبیک گفته و برای حضور در جبهه‌ اعلام آمادگی کرد. وی در پادگان خاصبان به عنوان مسئول آموزش فعالیت کرد و سپس مدتی به کرمانشاه و بعد از آن عازم سنندج شد. ایثار و فداکاری های او زبانزد همرزمانش بود.

خاطرات، همرزم شهید:

«جواد شاه‌پسند»، یکی از همرزمان شهید «قاسم آل‌یاسین» می‌گوید: به‌منظور کمین دموکرات و کومله به منطقه «گوی‌تپه» واقع در کردستان رفته بودیم. هوا بسیار سرد بود که شهید آل‌یاسین کاپشن خودش را به من داد. جسم آماده و توانمندی‌های روحی و فکری‌اش باعث شد وی را برای طی دوره چریکی و تکاوری به تهران بفرستند و بعد از آن بود که رهسپار مناطق عملیاتی شد.

شهید آل‌یاسین در یکی از مجاهدت‌هایش موفق شد با موشک‌انداز «آر‌پی‌چی 7»، یک فروند هلی‌کوپتر بعثی‌ها را سرنگون سازد. این رزمنده فداکار در عملیات بدر، معاون گردان حضرت علی‌اکبر (ع) بود.

نحوه شهادت:

این شهید والامقام در منطقه هورالهویزه (شرق دجله) در حال شلیک آر‌پی‌چی7 بود که دشمن نارنجکی را به سمتش پرتاب کرد. نارنجک در نزدیکی او منفجر شده و منجر به قطعی پای چپش شد. آسیب شدید به لگن و جراجات دیگر، مجال ماندن را به او نداد و به خواسته‌اش که شهادت در راه معبود بود، رسید که در تاریخ 24 اسفند ماه سال 1363 به درجه رفیع شهادت در شرق دجله نائل آمد.

انتهای پیام/