خاطره رزمنده فاطمیون از پناه گرفتن کودکان سوری در حرم حضرت زینب (س)

یکی از رزمندگان لشکر فاطمیون خاطره پناه گرفتن کودکان سوریه در زمان حملات تکفیری‌ها به حرم حضرت زینب (س) را روایت کرد.

کد خبر: ۴۳۲۷۷۹

تاریخ: ۰۸ دی ۱۳۹۹ - ۰۰:۳۰

گزارش خبرنگار حماسه و جهاد دفاع‌پرس، زمانی که آتش جنگ از سوی تکفیری‌ها در سوریه شعله‌ور شد و گروه‌های مقاومت داوطلب دفاع از مردم سوریه و حرم‌های مطهر اهل بیت (ع) در این کشور شدند، افغانستانی‌ها از اولین گروه‌هایی بودند که اعلام آمادگی کردند برای حضور در سوریه و مقابله با دشمنان اسلام.

علاوه بر افغانستانی‌هایی که در قالب لشکر «فاطمیون» به سوریه رفتند، افغانستانی‌هایی که سال‌ها قبل با مهاجرت به سوریه در زینبیه دمشق ساکن بودند با به خطر افتادن حرم‌ها دست به اسلحه بردند و به دفاع پرداختند، از این رو در زمره اولین مدافعان حرم محسوب می‎شوند. یکی از رزمندگان لشکر فاطمیون خاطره‌ای از روز‌های اولیه جنگ سوریه و پناه گرفتن کودکان به حرم حضرت زینب (س) را روایت کرده است که در ادامه آن را می‌خوانید.

«زمانی که ناآرامی‌ها شروع شد و مخالفان دست به سلاح شدند، ناآرامی و خطر تا پشت دیوار‌های صحن حرم حضرت زینب (س) رسیده بود. بعضی از تروریست‌ها تا نزدیک‌ترین نقطه به حرم آمده بودند و با سلاح‌های سبک مثل کلاشینکف به سمت حرم شلیک می‌کردند، ولی مدافعان حرم آن‌ها را یکی دو خیابان عقب‌تر راندند.

تروریست‌ها از یک یا دو خیابان عقب‌تر با خمپاره به سمت حرم شلیک می‌کردند، ولی، چون گرای خاصی نداشتند، منطقه زینبیه را به صورت کور می‌زدند. طبیعی بود که همه اهالی محل می‌دانستند هدف اصلی بارگاه حرم زینب (س) است؛ بنابراین طبیعی و عقلانی است که از حرم فاصله بگیرند، اما دقیقاً در لحظاتی که نخستین خمپاره‌ها می‌آمد و مردم به پناهگاه‌ها مراجعه می‌کردند، برخی اطفال آواره و بچه‌هایی با سنین کم که از نقاط مختلف سوریه آواره و به زینبیه و نزد نزدیکانشان آمده بودند و معمولاً در کوچه‌ها و اطراف حرم بازی می‌کردند، به داخل حرم می‌دویدند و به سمت ضریح مطهر می‌رفتند. ما بار‌ها مانع می‌شدیم؛ زمان کم بود و هر لحظه ممکن بود خمپاره‌ای روی حرم فرود بیاید، اما دیدیم نمی‌شود جلوی حرکت کودکان به سمت حرم را گرفت پس آن‌ها را به داخل حرم راه می‌دادیم.

پس از چند نوبت تکرار این رفتار و پس از آرام شدن فضا از بچه‌ها پرسیدیم چرا به داخل حرم می‌آیید و به سمت خانه‌هایتان نمی‌روید؟ آن‌ها با سن کم و فطرت پاکشان گفتند وقتی خیلی احساس خطر می‌کنیم و می‌ترسیم، در اینجا آرامش پیدا می‌کنیم؛ به کنار ضریح می‌آییم و احساس می‌کنیم اینجا امن‌ترین نقطه دنیاست.»

انتهای پیام/ 141