سالروز عملیات فتح 1؛

عملیاتی که قدرت های بزرگ را به قدرت ایران واقف کرد/ موضع حافظ اسد درباره عملیات فتح 1

عملیات فتح یک، در واقع یک تمرین نظامی بود که در صورت گسترش آن می توانست راحتی و آسایش را از رژیم عراق سلب کند.

کد خبر: ۴۳۷۰

تاریخ: ۱۷ مهر ۱۳۹۲ - ۱۷:۰۸

خبرگزاری دفاع مقدس: به منظور فعال نگه داشتن جبهه ها و آرام نگذاشتن دشمن، قرارگاه رمضان عملیاتی را با نام فتح 1 و با همکاری جبهه میهنی کردستان عراق و حزب دموکرات کردستان عراق، در منطقه کرکوک (شه رزیبای کرکوک در ۲۵۰ کیلومتری شمال بغداد قرار گرفته)، طرح ریزی نمود.

این عملیات در 19 مهر ماه سال 1365 در عمق 200 کیلومتری خاک عراق انجام گرفت. برای اجرای عملیات حدود 300 نفر از نیروهای متخصص ادواتی سپاه، به داخل خاک عراق منتقل شدند.

حدود 150 تن سلاح و مهمات ظرف مدت 40 روز برای اجرای این عملیات به اطراف شهر کرکوک منتقل شد.

عملیات فتح 1، با کمک 2 هزار نفر از نیروهای اتحادیه میهنی کردستان عراق، صورت پذیرفت. این عملیات یک ساعت پس از نیمه شب آغاز و با حدود 30 قبضه از سلاح هایی مانند خمپاره انداز 120 میلیمتری، مینی کاتیوشا و تفنگ 106 میلیمتری به تاسیسات نفتی، پایگاه هوایی، پادگان لشکر 1 عراق و به یکی از مراکز منافقین حمله شد.

نیروهای اسلام بعد از روشنایی هوا توانستند بدون دادن تلفات از منطقه عملیات خارج و در منطقه تحت کنترل نیروهای طالبانی متفرق و سپس به خاک ایران بازگردند.

این عملیات در غافلگیری کامل ارتش عراق انجام شد. مردم کرد منطقه از دیدن پاسداران ابراز تعجب نکردند و برخی از آنان به نیروهای حمله کننده  با گفتن "مبروک"، تبریک می گفتند.

پس از این عملیات حافظ اسد رئیس جمهور سوریه از ایران خواسته بود تا افرادی نحوه طرح ریزی و اجرای عملیات را برای وی توضیح دهند.

پس از شنیدن توضیحات، او گفته بود که با انجام این عملیات، قدرت های جهانی به توانایی ایران حساستر خواهند شد و با خود خواهند گفت که ایرانی هایی که توانستند در کرکوک عملیات انجام دهند، ممکن است بتوانند در بغداد نیز وارد عمل شوند.

این عملیات روحیه مخالفین رژیم بعثی را بالا برده و آمادگی اتحادیه میهنی و گروه بارزانی را برای انجام عملیات های بیشتر علیه رژیم صدام حسین، افزایش داد.

حمله به کرکوک موجب آشنایی و کار مشترک فرماندهان سپاه با فرماندهان کردهای مخلف رژیم بعثی عراق شد. عملیات فتح یک، در واقع یک تمرین نظامی بود که در صورت گسترش آن می توانست راحتی و آسایش را از رژیم عراق سلب کند.