ادب عبودیت در تربیت مولا (ع)

شهید آیت‌الله مطهری در یکی از آثار خود به بیان نکاتی درباره ادب عبودیت و دعا کردن در تربیت مولای متقیان، حضرت علی (ع) می‌پردازد که در این نوشتار نگاهی به آن داریم.

کد خبر: ۴۵۳۸۹۳

تاریخ: ۱۱ ارديبهشت ۱۴۰۰ - ۱۰:۰۹

به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع‌پرس، درسى که امیرالمؤمنین على (ع) در شیوه دعا کردن به ما مى‌‏دهد این است که هیچ‌وقت چیزى را بر خدا حتم نکنید، یعنى نگویید خدایا فلان چیز را به هر حال من مى‏‌خواهم، من کار ندارم حکمت اقتضا مى‏‌کند یا نه، مصلحت است یا مصلحت نیست.

ادب عبودیت اقتضا مى‏‌کند که انسان از خدا بخواهد. آن شخصی که از خدا چیز نمى‏‌خواهد او در مقابل خدا انانیت به خرج مى‌‏دهد. عبودیت اقتضا مى‏‌کند که انسان همیشه از خداوند چیز بخواهد و وقتى که انسان از خدا چیز مى‏‌خواهد اول این را باید بخواهد:

خدایا این قلب من را هدایت کن که از تو آن چیزى را بخواهد که حکمت و مصلحت است و الّا من خیلى اوقات گمراه مى‌‏شوم، چیزهایى براى خود مى‏‌خواهم که نباید بخواهم و چه دعاى بزرگى است!

در نهج‏‌البلاغه‏ امام علی (ع) مى‏‌فرماید: اللَّهُمَّ ... وَ خُذْ بِقَلْبى الى‏ مَراشِدى، فَلَیسَ ذلِکَ بِنُکْرٍ مِنْ هِدایاتِکَ، وَ لا بِبِدْعٍ مِنْ کِفایاتِکَ (نهج‌البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۲۱۸‏) یعنى خدایا این قلب من را بگیر و به‌سوى رشدش و آنچه که صلاح و هدایت و راهش است راهنمایى بفرما.

از کرم تو و از لطف عمیم تو این‌ها عجیب و چیز تازه‏ اى نیست؛ یعنى تو چقدر لطف دارى که بسیارى از اوقات اصلاً قلب من را خودت هدایت کرده‏‌اى که من چه از تو بخواهم، این‌ها هم جزء لطف‌هاى توست.

مجموعه آثار استاد شهید مطهرى، جلد ‏۲۷، صفحه ۶۸۳ با تلخیص و ویرایش جزئی

منبع: بین‌المللی قرآن

انتهای پیام/ ۹۱۱