یادداشت/ علی عبدالصمدی

مقاومت دزفول قله افتخار جنگ شهری در دوران دفاع مقدس

ایران سرزمین سوم و چهارم خرداد است؛ سرزمین کاوه‌هایی که جلوی تجاوز ضحاکان ماردوش زمانه را گرفتند و با اتکا به عنایت الهی و عزم ملی، دشمنان را از خانه‌ی پدری راندند.

کد خبر: ۴۵۸۳۲۸

تاریخ: ۰۴ خرداد ۱۴۰۰ - ۰۲:۰۰

گروه فرهنگ و هنر دفاع‌پرس- علی عبدالصمدی؛ اگرچه نیروهایی که بعضاً وابسته‌ی مستقیم به صهیونیسم بین‌الملل هستند، سعی دارند تا از دوم خرداد حماسه سازی کنند، اما مردم فهیم ایران هنوز سوم و چهارم خرداد را از یاد نبرده‌اند.

سوم خرداد سال 1361 سالروز آزادسازی خرمشهر قهرمان از چنگال رژیم بعثی است. نباید فراموش کرد که در تقویم ملی کشورمان روز چهارم خرداد، روز ملی «دزفول» نامگذاری شده است.

روز شهری قهرمان پرور؛ 200 موشک باران و 20 هزار بار گلوله باران این شهر علتی شد تا این شهر را شهر موشکها لقب دهند با این همه دزفول هرگز سقوط نکرد. دزفول قهرمان با تقدیم دو هزار و ششصد شهید و هزاران جانباز و مفقودالاثر به راستی یکی از قهرمان پرورترین شهرهای تاریخ این مرز و بوم است.

اتفاقی که اگر برای هر کدام از کشورهای آسیای دور یا اروپا و آمریکا افتاده بود همه ساله به یاد قهرمانانشان مراسم یادبود، فیلم و ... تدارک می‌دیدند اما دزفول همچنان مظلوم واقع می‌شود.

حماسه‌ی حماسه آفرینان دزفولی دست کمی از دیگر حماسه سازان در آبادان، اهواز، خرمشهر و... نداشته و ندارد اما نباید اجازه داد تا حماسه‌های در خور شانی مانند سوم و چهارم خرداد از اذهان پاک شوند که البته این اتفاق هرگز نمی‌افتد.

مردم بی دفاع و بی پشتیبان دزفول در طول هشت سال جنگ تحمیلی و درگیری با دشمنان متجاوز توانستند اثبات کنند که «می‌توانند» و برای حفظ و پایش از «ایران» هرگز با دشمن سر میز مذاکره نمی‌نشینند. آری، دشمن بعثی دست نشانده‌ی غرب از آسمان و زمین خرمشهر را خونین شهر کرد اما باز هم موفق نشد که در برابر اقتدار ملی که نشات گرفته ایمان و همبستگی ملی است کاری پیش ببرد. شعار مردم قهرمان دزفول هموار هیهات من‌الذله بوده و هست.

هم مردم و هم مسئولین و هم سیاستمدارانی که در آینده‌ی نزدیک پا به رکاب ریاست جمهوری خواهند گذاشت باید بدانند، ایران سرزمین سوم و چهارم خرداد است. ایران سرزمین کاوه‌هایی است که جلوی تجاوز ضحاکان ماردوش زمانه را گرفت و با اتکا به عنایت الهی و عزم جزم ملی دشمنان را از خانه‌ی پدری راندند؛ خواه این دشمن صدام باشد خواه بنی صدر و پرچم ایران را همواره در اهتزاز داشتند.

انتهای پیام/133