استاد حوزه علمیه:

انسان مقرب رفتار و عملش الهی است

حجت‌الاسلام علوی تهرانی با بیان اینکه انسان مقرب رفتار و عملش الهی است، گفت: مقرب‌ترین فرد در عالم هستی به حضرت اله، وجود مقدس پیامبر اکرم (ص) است.

کد خبر: ۴۷۱۰۲۵

تاریخ: ۱۹ مرداد ۱۴۰۰ - ۱۶:۵۰

به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع‌پرس، حجت‌الاسلام «سید محمدباقر علوی تهرانی» استاد حوزه علمیه همزمان با نخستین روز ماه محرم در دانشگاه تهران پیرامون موضوع «سلوک به‌سوی منزلگاه مقربین» به سخنرانی پرداخت و اظهار داشت: یکی از مهمترین عناوینی که برای انسان در قرآن ذکر شده و یکی از بالاترین و والاترین منزلت‌ها و جایگاه‌هایی که برای آدمی ذکر کردند، مقام قرب الهی است.

وی افزود: در سوره مبارکه هود می‌فرماید بی‌تردید پروردگار من نزدیک است؛ نزدیک بودن از جمله مفاهیمی است که اگر انسان به کسی نزدیک باشد او نیز به آدمی نزدیک خواهد بود؛ بر اساس فرمایش پروردگار، تنها عده‌ای به حضرت حق نزدیک هستند.

استاد حوزه علمیه بیان داشت: انسان باید بداند چه راهی را باید برود و چه سلوکی را باید انجام دهد تا به خداوند متعال نزدیک شود؛ کمترین دستاورد منزلگاه قرب الهی، اجابت دعا است. اگر انسان دعا می‌کند و دعای او مستجاب نمی‌شود شاید به خاطر آن است که ایشان هنوز در این منطقه قرار نگرفته است.

حجت‌الاسلام علوی تهرانی گفت: مهمترین دستاورد جایگاه قرب الهی عشق ورزیدن به خداوند متعال است. عاشق خداوند بودن به شعر و شاعری و تشکیل حلقه ذکر و ادعای گزاف نیست بلکه به سلوک و مجاهدت برای رسیدن به این مقام است.

وی تصریح کرد: در قرآن کریم آمده کسانی که در راه ما مجاهدت کنند ما به آنان عرش، آسمان و ملکوت را نشان می‌دهید و آنان را به این مراتب هدایت می‌کنیم؛ مقصود از این تقرب، قرب مکانی، زمانی، نسبی و تکوینی نیست بلکه قرب الهی و منزلتی مراد است. السابقون السابقون اولئک المقربون، کسانی هستند که به این قرب الهی دست یافتند و الگو محسوب می‌شوند.

استاد حوزه علمیه عنوان کرد: قرآن کریم قرب منزلتی را قرب وجاهتی معرفی می‌کند؛ انسان مجاهد به یک آبرو، وجاهت و منزلتی می‌رسد و از امنیتی برخوردار می‌شود که می‌گویند فلانی از مقربان است. مقرب‌ترین فرد در عالم هستی به حضرت اله، وجود مقدس پیامبر اکرم (ص) است.

حجت‌الاسلام علوی تهرانی بیان داشت: قرب، حرکت به‌سوی خداوند است، حرکتی که خداوند متعال مطالبه کرده تا انسان به کمال برسد؛ در عالم دنیا برای رسیدن به سعادت دو بینش مادی و معنوی وجود دارد که جامعه ایمانی رسیدن به کمال را سعادت معنا می‌کند.

وی خاطرنشان کرد: غایت کمال آن است که انسان شبیه خداوند شود؛ بریدن و انقطاع از غیر کمال است. انسان کامل به‌قدری به خداوند نزدیک و محبوب حضرت حق می‌شود گویی گوش، چشم، زبان و ایشان گوش، چشم، زبان خداوند است و همه اعمالش الهی می‌شود. چنین انسانی همه اعمال و رفتارش هدایت است.

منبع: مهر

انتهای پیام/ ۹۱۱