سرباز شهید «ابوالقاسم آروانه»:

بزرگ‌ترین شکست دشمن، وحدت و برادری است/ همه ما در برابر خون شهدا مسئول هستیم

شهید «ابوالقاسم آروانه» در فرازی از وصیت‌نامه خود نوشته است: همه ما در برابر خون شهدا که منجر به پیروزی نظام مقدس جمهوری اسلامی شده، مسئول هستیم و باید راه شهدا را ادامه دهیم.

کد خبر: ۴۷۲۱۹۰

تاریخ: ۲۶ مرداد ۱۴۰۰ - ۱۵:۴۴

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از قم، دفاع مقدس، نام‌آشناترین واژه در قاموس حماسه‌های عزت‌آفرین ملت سلحشور ایران است که خاطرات دلاوری‌های آن‌ها به‌خصوص سربازان جان برکفی که جان خود را در طبق اخلاص نهادند، در تاریخ شکوهمند این دیار به یادگار خواهد ماند.

«ابوالقاسم آروانه» فرزند «غلامحسین» از جمله سربازان رشید و دلاوری بود که در مسیر حفظ امنیت نظام اسلامی و مبارزه با گروهک‌های ضدانقلاب به شهادت رسید.

زندگی‌نامه شهید «ابوالقاسم آروانه»

«ابوالقاسم» بیستم اسفند سال ۱۳۴۳ در قم متولد شد، وی تا پایان دوره ابتدایی تحصیل کرد و با رسیدن به سن سربازی، به‌عنوان سرباز ارتش در لشکر ۶۴ پیاده ارومیه حضور یافت و سرانجام در بیست و پنجم مرداد سال ۱۳۶۳، در «سردشت» حین انجام ماموریت در اثر برخورد با مین به شهادت رسید و پیکر مطهرش بر وصیت خودش در گلزار شهدای امامزاده ابراهیم (ع) قم به خاک سپرده شد.

بخشی از وصیت‌نامه شهید «ابوالقاسم آروانه»

«امام را فراموش نکنید و هر لحظه گوش به فرمان او باشید؛ زیرا او نایب امام زمان (عج) می‌باشد.

و‌ ای برادر همسنگر! به صدای لبیک یا حسین (ع) بپا خیزید که بزرگ‌ترین شکست دشمن، وحدت و برادری است. برادران پاسدار خود را آماده کنید و به دیدار خانواده شهدا بروید و آن‌ها را شاد کنید.

انقلاب را حفاظت کنید؛ زیرا ما در برابر این قطره‌های خون شهدا که جمهوری اسلامی و آزادی از یوغ ستمگران را باعث شده، مسئول هستیم و باید این راه عزیزان‌مان را ادامه دهیم.

از شهادتم ناراحت نباشید؛ زیرا من راه خدا را در پیش گرفتم و این انتخاب داوطلبانه و آگاهانه بوده است.‌ ای پدر و برادر! سلاح را در دست بگیر و سنگر خود را حفظ کن به همه دشمنان جهان ابلاغ کنید که ما پیروز خواهیم شد.

خداوندا به عزّت و جلالت قسمت می‌دهم از گناهان من درگذر و مرا جزو شهدای در راه خودت قرار ده! پروردگارا تو را شکر که جهاد در راه خودت را به من آموختی و این سعادت را نصیبم کردی که در جهاد در راه تو شرکت کنم و با دشمنان دین مبین اسلام به ستیز بپردازم.‌

ای مادر! نکند خدای ناکرده از دوری من ناراحت شوی؟ آیا مگر غیر از این است که همه باید به پیش او هجرت کنیم؟ پس چه بهتر که از این طریق هجرت کنیم!

مادر! من عاشق اباعبدالله الحسین (ع) شدم؛ بدان و خوشحال باش که فرزندت به آرزویش رسیده، آرزویی که مدتی در انتظارش نشسته بودم!

و حال سخنی با برادرانم و خواهرانم دارم... شما آینده‌سازان این جامعه هستید و باید درس‌های‌تان را خوب بخوانید و با درس خواندن خودتان، مشت محکمی به ابرقدرت‌ها بزنید و ابلاغ کنید که ما پیروز و دشمن نابود خواهند شد».

انتهای پیام/