نقش سرویس‌های جاسوسی آمریکا و فرانسه در انفجار دفتر نخست‌وزیری ایران

مرکز اسناد انقلاب اسلامی به مناسبت بزرگداشت هفته دولت و ایام گرامیداشت شهیدان «رجایی» و «باهنر» گزارشی را مبنی بر نقش سرویس‌های جاسوسی آمریکا و فرانسه در انفجار روز هشتم شهریور ۱۳۶۰ در ساختمان نخست وزیری منتشر کرد.

کد خبر: ۴۷۵۳۴۲

تاریخ: ۱۳ شهريور ۱۴۰۰ - ۱۴:۳۵

به گزارش گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس، روز هشتم شهریور سال ۱۳۶۰ در یک اقدام تروریستی توسط سازمان مجاهدین خلق، جلسه شورای امنیت کشور به شهادت شهیدان محمدعلی رجائی (رئیس جمهور) و محمدجواد باهنر (نخست‌وزیر) ختم شد.

مستندات و دلایل فراوانی وجود دارد که نقش دولت‌های بزرگ در انفجار ساختمان نخست‌وزیری (نظیر بسیاری از دیگر اقدامات تروریستی) را نشان می‌دهد. روزنامه جمهوری اسلامی، در همان زمان، خبر «خبرگزاری پارس» را به نقل از «فرانس پرس» منتشر ساخت که طی اطلاعیه‌ای در لندن، سازمان مجاهدین خلق مسئولیت انفجار دفتر نخست‌وزیری را برعهده گرفت. [۱]

این خبر نه در آن زمان و نه در سال‌های بعد، چندان مورد اشاره و استناد قرار نگرفت و گویا ناشی از عدم هماهنگی با دفتر سازمان در لندن و یا تعجیل خبرگزاری فرانسه به طور ناخواسته انتشار یافته بود که با توجه به عواقب حقوقی و بین‌المللی آن به سرعت نادیده گرفته شد و تکذیب شد. [۲]

عجیب این بود که قبل از خبرگزاری ایران یا هر مقام و دستگاه ایرانی، خبرگزاری فرانسه خبری را با این مضمون آن هم بلافاصله پس از انفجار مخابره کرد که «بر اثر انفجار یک بمب در دفتر ریاست‌ جمهوری، رئیس‌ جمهور و نخست‌ وزیر ایران کشته شدند.»

اگر به آرشیو اخبار آن روز مراجعه شود، روشن می‌شود که خبرگزاری فرانسه خبر را قبل از خبرگزاری جمهوری اسلامی منتشر کرده است. این مسئله برای بررسی تاریخی بسیار اهمیت دارد و نشان می‌دهد که دست فرانسه در وقایع این دوران در کار بوده است.

یک روزنامه روسی نیز درباره نقش دولت آمریکا در انفجار ساختمان نخست‌وزیری اعلام کرد: «سازمان اطلاعاتی آمریکا (سیا) در حال حاضر، پارتیزان‌های ایرانی را برای مبارزه علیه رژیم ایران آماده می‌کند. سوء قصد به جان رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر به وسیله دستگاه‌های جاسوسی آمریکا و ابوالحسن بنی‌صدر رئیس‌ جمهور معزول تدارک شده بود.» [۳]

در بیانیه رسمی وزارت خارجه آمریکا در باره سازمان که در سال ۱۳۷۳ صادر شد، رسماً به مسئولیت سازمان در انفجار هشتم شهریور تصریح شده است: طبق گزارشات در تاریخ ۳۰ اوت (۸ شهریور) مجاهدین در جلسه شورای امنیت ملی رژیم ایران بمب‌گذاری کردند که منجر به کشته شدن رئیس‌ جمهور جدید محمدعلی رجایی و نخست‌ وزیر جدید وی محمدجواد باهنر شد. مجاهدین صورت مجزا و منفرد مسئولیت برخی اقدامات تروریستی را که فکر می‌کردند نتیجه آن‌ها باعث تقویت وجهه آن‌ها می‌شد را برعهده گرفتند.

به‌ رغم عدم پذیرش رسمی مسئولیت انفجار‌های هفتم تیر و هشتم شهریور، یادآوری این مسئله مهم است که مجاهدین به‌ خصوص در اوایل دهه ۱۹۸۰ (دهه ۶۰ شمسی) هم تمایل و هم توان انجام مقاصد خشونت‌بار خویش را داشتند.

مسعود رجوی در سال ۱۳۷۸ در دیدار با «سپهبد طاهر جلیل حبوش» رئیس سازمان کل اطلاعات عراق ضمن اعتراف به انجام عملیات تروریستی هشتم شهریور اظهار داشت: «کاخ سفید و کاخ الیزه می‌دانستند. با کاخ الیزه هم ارتباط داشتیم. می‌دانستند که... چه کسی و چرا عملیات علیه رئیس‌ جمهور و علیه رئیس‌الوزرای ایران انجام داد. آن‌ها می‌دانستند و خوب هم می‌دانستند ولی صِفت تروریست به ما نزدند.» [۴]

شهید رجایی نیز دو هفته مانده به انفجار دفتر نخست‌وزیری، پیرامون اقدامات تروریستی سازمان منافقین گفته بود: «سازمان با عملکردی که در این دوسال و نیم دارند، خط خودشان را نشان داده‌اند... آیا در این دو سال و نیم، شد که یک آمریکایی را بکشید و بگویید که ما ضدآمریکایی هستیم؟ آیا در عوض این دوسال و نیم، شد که یک ساواکی را بکشید؟ آیا شد که یک سرمایه‌دار صهیونیست استثمارگر را بکشید و بیایید بگویید که انقلابی هستید؟ اما بهشتی را کشتید، این موضع‌گیری شماست... روی این فکر کنید که آیا شما می‌توانید در تاریخ، جواب این حرکت را بدهید؟» [۵]

دکتر محمدجواد باهنر نیز درباره نقش آمریکا در حوادث تروریستی که توسط سازمان صورت می‌گرفت، گفته بود: «ملت ما بیش از هر زمان از خط شهادت برای منکوب کردن دشمن و در هم ریختن توطئه‌ها نیرو گرفته است ... ما سر نخ این توطئه‌های تروریستی را امپریالیسم آمریکا می‌دانیم.»

منابع

۱. روزنامه جمهوی اسلامی، ۱۰ شهریور ۱۳۶۰، ص ۳.

۲. سازمان مجاهدین خلق؛ پیدایی تا فرجام (۱۳۸۴-۱۳۴۴)، ج ۲، ص ۶۳۱.

۳. روزنامه اطلاعات ۱۴ شهریور ۱۳۶۰ شماره ۱۶۵۱۸، ص ۲۰.

۴. برای قضاوت تاریخ، انگلستان، انجمن ایران اینترلیک، چاپ اول، تابستان ۱۳۸۳، صص ۱۱۳-۱۱۴.

۵. مهدی حق‌بین، از مجاهدین تا منافقین، سیر تاریخی سازمان مجاهدین خلق از آغاز تا کنون، تهران مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ۱۳۹۲، صص ۱۹۷-۱۹۶.

انتهای پیام/ 118