شهید مطلبى: مردم را به وحدت دعوت می‌کنم

شهید کیومرث مطلبى در قسمتی از وصیت‌نامه خود آورده است: «مردم را به وحدت دعوت می‌کنم و از همه مى‌خواهم که امام عزیزمان را تنها نگذارند، ضمن اینکه فراموش نکنید ما باید از همه چیز خود در راه اسلام بگذریم.»

کد خبر: ۵۰۴۷۲۳

تاریخ: ۱۷ بهمن ۱۴۰۰ - ۱۳:۰۰

به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع‌پرس، «شهید» شاهد شهود عرفانی شد و نقش هرچه خوبی را در چهارفصل گیتی نمایان کرد و چشم ستارگان آسمان را روشن، ققنوس هشت جنت که هفت آسمان را مجذوب خود کرده است، همان عاشقی که در وادی مقدس عاشقی، پر پرواز گشود و فرشتگان را نوازشگر روح نابش کرد.

می‌خواهیم هر روز را با نامی و یادی از این ستاره‌ها، شب کنیم و کار را با تبرک و مدد از این عارفان عاشق آغاز؛ باشد که ادای دینی باشد بر آن همه رشادت، شهامت، مجاهدت و شجاعت... «برگ سبزی، تحفه درویش»، «تا چه قبول افتد و چه در نظر آید».

وصیت‌نامه شهید کیومرث مطلبی

«بسم الله الرحمن الرحیم

و لا تحسبن الذین قتلوا فى سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون.

به نام الله پاسدار حرمت خون شهیدان و یارى‌دهنده رزمندگان و در هم کوبنده صدامیان و سلام به ولى عصر (عج) و با سلام به بت شکن زمان، فرمانده کل قوا و با سلام بر ارواح پاک طیبه شهدا از عاشورا تا انقلاب و تا جنگ تحمیلى و با سلام به حافظان انقلاب خونینمان و با یاد خدا و با نام خدا شروع به چند جمله وصیت می‌کنم:

بارخدایا! من از زندگى و خانواده‌ام سیر نشده‌ام و بدون هدف خود را به کشتن نمى دهم بلکه این راه را شناخته و انتخاب کرده‌ام و منتهاى آرزوى من رسیدن به لقاءالله است و این برداشت کلى من است که شهادت شربتى است که هرکس توان نوشیدن آن را ندارد.

با عرض سلام به پدر بزرگوارم و سلام بر تو اى مادر مهربانم، امیدوارم سلام این فرزند حقیر را پذیرا باشید پدر و مادرم هم اکنون که این وصیت نامه را می‌نویسم مى‌دانم روزى به دستتان می‌رسد که فرزندتان در زیر خاک‌هاى سرد گورستان به خواب خوشى فرو رفته است.

مادرجان اشک چشمانم را فرا گرفته و قلم در دستم می‌لرزد، اما بدان که اگر گریه می‌کنم و دستم می‌لرزد از این نیست که دل به این دنیا بسته باشم نه؛ هرگز... کسى که امام و رهبرى حسین (ع) و فرماندهى مهدى (عج) را پذیرفته باشد دل به این دنیاى پر از نیرنگ نمی‌بندد.

مادرم اگر خواستى براى من گریه کنى به یاد شهدای کربلا و هزاران شهید به خون خفته و بی‌کفن لبنان و غرب و جنوب ایران که بدن پاکشان در زیر آفتاب گرم و سوزان خاکستر شده و به یاد صدهاهزار جوانانى که مادرانشان آرزوى دامادیشان را داشتند و عروسانشان در انتظارشان چهره به در‌ها دوخته بودند گریه کن ما باید از همه چیز خود در راه اسلام بگذریم.

پدر و مادر گرامی‌ام من فرزند خوبى براى شما نبودم اگر در مدت کوتاه زندگی‌ام شما را رنج دادم مرا ببخشید و حلال کنید. برادران عزیزم امیدوارم همیشه راهتان حسینى باشد و اگر از من بدى دیده‌اید مرا حلال کنید و، اما شما خواهرانم حجابتان را حفظ کنید چراکه حجاب شما از خون من کوبنده‌تر است و در شهادت من همچون زینب کبرى صبور باشید.

در پایان از همگى شما حلالیت می‌طلبم شما را به خداى قادر و منان می‌سپارم انشاءالله در زندگیتان موفق باشید، مردم را به وحدت دعوت می‌کنم و از همه مى‌خواهم امام عزیزمان را تنها نگذارند.»

منبع: فارس

انتهای پیام/ ۹۱۱