یادداشت/ موسی‌الرضا عبداللهی

خدمت به مردم به سبک شهدا، شعار اساسی انقلاب اسلامی

رقابت در خدمت‌رسانی به مردم، در فرهنگ شهدا سبک جهادی بود که به شعار اساسی انقلاب اسلامی تبدیل شد و از مهمترین ارزش‌های دینی جامعه به شمار می‌رفت.

کد خبر: ۵۱۰۵۰۶

تاریخ: ۰۸ فروردين ۱۴۰۱ - ۰۴:۱۸

گروه استان‌های دفاع‌پرس- موسی‌الرضا عبداللهی؛ براساس روایات دینی، هر مؤمنی که خیر و خدمتی را متوجه برادران مؤمن خود سازد، از بهترین انسان‌های سودمند شناخته می‌شود؛ بر همین اساس جامعه، شهدا را جزو بهترین عنصر‌های خدمت‌رسانی می‌شناسد؛ زیرا توانسته‌اند زمینه‌ساز تعالی مادی و معنوی جامعه شوند.

در فرهنگ شهدا رقابت در عرصه خدمت‌رسانی به مردم، یک سبک جهادی شناخته می‌شد و لازمه آن مبارزه با خویشتن بود که نیاز به عزمی راسخ و همت والایی داشت و هر کسی از عهده آن بر نمی‌آمد؛ زیرا با منافع بعضی از افراد و گروه‌های خاص در تضاد بود.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی شروع نهضت فراگیر در قاموس فرهنگ خدمت شهدا در راستای حل مشکلات مردم و رفع کاستی‌های جامعه، از اقدامات ملموسی بود که ارزش خدمت‌رسانی را به شعار اساسی انقلاب اسلامی تبدیل کرد و از مهمترین ارزش‌های دینی جامعه به شمار می‌رفت.

اگر سجده و سجاده، عبودیت و عبادت، شب‌زنده‌داری، زهد و پارسایی، سعی و تلاش شهیدان آغازگر خدمت‌رسانی بود و حرکت مخلصانه آن‌ها بسترساز فرهنگ خدمت شد، به این دلیل است که آن‌ها خیرخواه مردم و جامعه اسلامی بودند.

آن‌ها بی‌توجه از کنار آسیب‌های اجتماعی عبور نکردند و خدمت به خلق خدا را عبادت شمردند و با اعتقاد راسخ و ایمان مستحکم برای رفع مشکلات جامعه اسلامی وجود خود را وقف کردند و رفع گرفتاری‌های مردم را اطاعت امر خدا برای خود می‌دانستند. شهیدان با این بینش به دنبال جلب رضایت الهی و سعادت اُخروی بودند و با رقبتی مثال‌زدنی و نشاطی خستگی‌ناپذیر، خدمت به خلق خدا را اولویت زندگی خود می‌دانستند.

ترک خدمت، روح و قلب آنان را می‌آزرد و آن را از نشانه‌های بی‌ایمانی قلمداد می‌کردند؛ لذا خود را نسبت به جامعه مسئول می‌دیدند. شهیدان ضمن اینکه در اصلی‌ترین اعمال عبادی مانند نماز و یاد خدا از شاخص‌ترین انسان‌ها بودند، در امورات اجتماعی مانند مواسات، دستگیری از نیازمندان بی‌نظیر بودند و تمام زندگی و احوالاتشان سرشار از خدمت به هم‌نوعان بود.

در احوالات شهدا به‌عنوان الگو‌های ماندگار می‌خوانیم که زندگی شخصی خود را وقف خدمت به دیگران می‌کردند، رفتار فردی و شخصی آنان نماد دین‌داری عملی آنان و ملازم با احسان و نیکوکاری بود، ملازمتی پایدار و گسترده و خستگی‌ناپذیر که برای آن حدّی قائل نبودند و کار را تا جایی پیش بردند که خدمت صادقانه‌شان از ارزش‌های سجیّه طبیعت قرار گرفت و بارانی از کار نیک را برای خوبان جامعه به یادگار گذاشت.

انتهای پیام/