محمدکاظم کاظمی:

پیوند برادری ایران و افغانستان ناگسستنی است

شاعر و مهاجر افغانستانی با محکوم کردن حمله تروریستی مشهد، مردم دو سرزمین باهم برادر را برای حفظ ثبات و آرامش در این مقطع حساس به تعادل، مدارا و تعقل دعوت کرد.

کد خبر: ۵۱۴۹۵۰

تاریخ: ۱۹ فروردين ۱۴۰۱ - ۱۰:۱۶

به گزارش گروه فرهنگ و هنر دفاع‌پرس، «محمدکاظم کاظمی» شاعر و نویسنده مطرح افغانستانی روز گذشته (پنجشنبه) در واکنش به حمله تروریستی در حرم مطهر رضوی که منجر به شهادت یک طلبه شد، یادداشتی نوشت.

در این یادداشت آمده است: «واقعه شهادت و مجروح‌شدن سه عالم خدمتگزار دینی در ماه مبارک رمضان و در حرم مطهر رضوی دل‌های همه را به درد آورد. اندوه این واقعه برای ما مردم مهاجر به سبب انتساب ضارب به کشور ما، مضاعف بود. به عنوان یک عضو کوچک از جامعه‌ی فرهنگی افغانستان، خودم را در اندوه ملت شریف ایران شریک می‌دانم. ما همه زخم‌خورده‌ی این رویداد‌ها و همیشه از این ناحیه دشمنان مشترکی داشته‌ایم. از آن سوی نیز در سنگر مدافعه در برابر این دشمنان، خون هر دو ملت در کنار هم ریخته شده است.»

کاظمی عملیات‌های تروریستی به این شکل را در هر دو کشور بخشی از یک برنامه بزرگ برای شکستن روحیه مردم و ایجاد تنش‌های قومی، زبانی، مذهبی و سیاسی در بین همه اهالی این منطقه از سویی دشمنان مشترک خوانده و برخی رسانه‌ها را به تلاش برای ایجاد کدورت و حساسیت و تقابل دو ملت باهم برادر متهم می‌کند.

او در این یادداشت مردم دو سرزمین باهم برادر را برای حفظ ثبات و آرامش در این مقطع حساس به تعادل، مدارا و تعقل دعوت کرده است.

کاظمی نوشت: ضرورت این خویشتنداری و مهربانی در میان اهالی فرهنگ و دانش و به خصوص اصحاب رسانه بیشتر احساس می‌شود و من بشخصه فضای رسانه‌ای در ایران و نیز در میان تشکل‌های فرهنگی مهاجرین را مثبت و همدلانه می‌بینم.

وی از شیطنت‌های برخی رسانه‌ها و فتنه‌گری آنان برای تخریب روابط حسنه دو ملت سخن گفته و آن‌ها را دعوت به شفافیت، صداقت و مدارا، در مسیر همدلی و همدردی بامردم وحفظ اصالت خبری و رسانه‌ای کرد.

کاظمی همچنین در وصف پیوند ناگسستنی دو ملت براهم برادر ایران و افغانستان چنین سروده است:

مشت جهان و اهل جهان باز باز شد
دیگر کسی نمانده که ترفندمان زند

نانی به آشکار به انبان ما نهد
زهری نهان به کاسه گلقندمان زند

ما نشکنیم اگرچه دگرباره گردباد
بردارد و به کوه دماوندمان زند

سر می‌دهیم زمزمه‌های یگانه را
حتی اگر زمانه دهان‌بندمان زند

انتهای پیام/ 141