یادداشت/ علی شعبان

«دفاع مقدس»، عرصه عملی آزمون حسینی بودن ملت ایران

روزی که استکبار جهانی به سرکردگی صدام به ایران اسلامی یورش آورد، هرگز تصور نمی‌کرد ملت ایران دانش‌آموخته مکتبی است که مرگ در راه خدا را عزت می‌داند و برای مقابله با ظلم، هرچند دست خالی، سر از پا نمی‌شناسد.

کد خبر: ۵۳۶۷۳۸

تاریخ: ۰۸ مرداد ۱۴۰۱ - ۰۴:۳۱

گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس ـ علی شعبان؛ جنگ زمانی که از سوی قدرت‌های آن روز، توسط رژیم بعثی صدام به ایران اسلامی تحمیل شد، شاید برای کسانی‌که بیشتر از زاویه مادی و دو دو تا چهارتای دنیایی به مقولات نگاه می‌کنند، سوال می‌شد که حالا چه می‌شود، این ملت تنها و دست‌ خالی چگونه می‌تواند در برابر دنیایی از زور و ناجوانمردی ایستادگی کند، بر فرض ایستادگی سرنوشت آن چه خواهد شد؟

البته پیش آمدن چنین سوالاتی برای هر ذهن پرسشگر و دقیقی بدیهی می‌نماید چرا که جنگ تحمیلی علیه ملت ایران را اگر جنگ جهانی سوم بخوانیم، به گزافه سخن نگفته‌ایم. شاید در نوک پیکان جنگ، صدام دیکتاتور قرار داشت اما حمایت‌های بی‌دریغ جهان عرب و قدرت‌های شرق و غرب از وی، می‌توانست سرنوشت نبرد را طور دیگری رقم بزند.

ملت ایران اما در کمال ناباوری و بهت جهان، با الگوگیری از رشادت و از‌جان‌گذشتگی سیدالشهدا (ع) جنگ را آزمونی برای پس دادن قرن‌ها آموختگی در مکتب امام حسین (ع) می‌دانست. مکتبی که رهین آموزه‌های آن، مرگ در راه خدا برای مبارزه با ظلم و ستم، نه تنها برای رزمندگانش سخت و تلخ نبود، بلکه در صورت کشتن یا کشته شدن، پیروز میدان بود.

حکمت این سخن مرحوم امام که «این محرم و صفر است که اسلام را زنده نکه داشته» زمانی بر عقلا آشکار شد که از نوجوانان تا سالخوردگان برای سهیم شدن در دفاع از راه حق، سر و دست می‌شکستند و با اقتدا به قاسم و علی‌اکبر بی پروا برای مبارزه با دشمن داوطلب می‌شدند. فرهنگ عاشورا یکی از ریشه‌های بزرگ ملت ایران است که با کمک آن، نسل‌های این مرز و بوم با غیرت و آزادگی برگرفته از آن در همیشه تاریخ توانسته‌اند سربلند و سرافراز از آزمون‌های تاریخی بیرون آیند.

امروز نیز در این مکتب فطری نسل‌های بسیاری پرورش یافته‌اند که از برکت خون آنها سازمان گسترده، بزرگ و مخوفی چون داعش نتوانست بر سرنوشت ملت‌های منطقه حاکم شود و در کمتر از یک دهه با رشادت‌های جوانان حسینی، شیرازه‌اش از هم گسیخت.

محرم یکی از منابع اصلی تغذیه الهی روح بشر است که در صورت تقویت و تعظیم آن هنوز می‌توان به نسل بشر برای گستراندن عدالت و آزادگی امیدوار بود تا قدرت‌های جهانی نتوانند با استثمار ملت‌ها بر اریکه ظلم و ستمشان تکیه بزنند.

انتهای پیام/ 112