رییس دانشگاه امام صادق (ع):

امیرالمومنین علیه‌السلام شهید جنگ ادراکی بود

حجت الاسلام سعدی گفت: هر چیزی که سبب قطع رابطه ما با، ولی الهی، امام و رهبر جریان الهی قطع شود حرام سیاسی است.

کد خبر: ۵۸۲۹۶۶

تاریخ: ۲۴ فروردين ۱۴۰۲ - ۱۵:۵۶

به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع‌پرس، حجت الاسلام و المسلمین دکتر سعدی، رئیس دانشگاه امام صادق علیه السلام در سخنرانی به مناسبت احیای شب دوم قدر و شهادت امیرالمومنین علی ابن ابیطالب علیه‌السلام که در مسجد این دانشگاه برگزار شد، با تببین سیره علوی نکاتی از زندگانی آن حضرت را درباره نحوه مقابله جریان کفر و الحاد و حرام سیاسی برشمرد.

حجت الاسلام و المسلمین دکتر حسینعلی سعدی، عضو مجلس خبرگان رهبری گفت: «قران کریم در سوره قدر و در سوره دخان خطاب به خاتم انبیا میفرماید: «إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِی لَیْلَهِ الْقَدْرِ، وَمَا أَدْرَاکَ مَا لَیْلَهُ الْقَدْرِ (قدر/۱ و ۲)، إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِی لَیْلَهٍ مُبَارَکَهٍ إِنَّا کُنَّا مُنْذِرِینَ (دخان ۳).» از این آیات درک می‌شود که خداوند با نزول قران تجلی اعظم اش را به پیامبر گرامی اسلام (ص) نمایان می‌سازد و این امر نشان دهنده عظمت قلب پیامبر (ص) برای درک این تجلی اعظم است.»

حجت الاسلام و المسلمین سعدی، در ادامه با اشاره خطبه ۱۹۲ امیرالمومنین در نهج البلاغه بیان داشت: «در خطبه قاصعه از سوی پیامبر (ص) خطاب به امیرالمومنین (ع) بیان شده است: «إِنَّکَ تَسْمَعُ مَا أَسْمَعُ وَ تَرَی مَا أَرَی، إِلَّا أَنَّکَ لَسْتَ بنَبیٍّ» براستی تو آنچه من میشنوم تو میشنوی و آنچه من میبینم تو میبینی، ولی در عین حال تو پیغمبر نیستی. پیامبر (ص) چه دید و چه شنید که امیرالمومنین علی ابن ابیطالب (ع) تمامی آن‌ها را درک کرده است.»

دکتر سعدی در ارتباط با اسماء الحسنی خداوند بیان داشت: «قرآن مجید می‌فرمایید: «وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَی فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِینَ یُلْحِدُونَ فِی أَسْمَائِهِ» (اعراف/۱۸۰). یعنی اسماء الحسنی فقط برای خداست و با واسطه این اسماء خدا را بخوانید و کسانی را که در این اسماء الحاد به وجود می‌آورند رها کنید. الحاد در اسماء الحسنی یعنی اسم خدا را بر غیر خدا قراردادن و به تعبیر دیگر برای کسب رزق، عزت و سلامتی به غیر خدا متوسل شدن که یکی از موانع اصلی استجابت دعا است. یک معنای دیگر الحاد در اسمای الهی در ساحت اجتماعی و در بطن جامعه است و اصل مظلومیت علی (ع) هم در این محور است که علی (ع) یکی از اسماء الحسنی الهی است و باید مبنای همه کار‌ها باشد، اما مردم او را رها کردند و سراغ دیگران رفتند.»

حجت الاسلام و المسلمین سعدی افزود: «معاویه دو کار انجام داد که مردم علی (ع)، امام اهل یقین را رها کردند و به سمت دیگران رفتند. ۱- وقتی معاویه مواجه می‌شود با شخصیت امیرالمومنین (ع) به طور هوشمندانه در ادراک جامعه تصرف می‌کند، همانند کاری که شیطان انجام می‌دهد. زشت را بزک و زیبا جلوه می‌دهد و در نگرش ما تغییر ایجاد می‌کند. معاویه در شام می‌گفت العیاذ بالله علی (ع) نماز نمی‌خواند و چنان افکار عمومی را در آنجا مدیریت کرد که مردم باورشان شد روح نماز و عبادت که امیرالمومنین علی ابن ابیطالب علیه‌السلام است العیاذ بالله نماز نمیخواند. ۲- معاویه در جبهه کوفه و عراق که از صحابه و همرزمان علی (ع) هستند و او را می‌شناسند با کمک عمر و عاص از جهل یاران او استفاده می‌کند و با قراردادن قرآن در مقابل علی (ع) که قرآن ناطق است، همرزمانش را منحرف می‌کند.»

حجت الاسلام و المسلمین دکتر سعدی، رئیس دانشگاه امام صادق علیه‌السلام اذعان کرد: «اگر هر جریانی مقابل ولایت الهی دستگاه درست کرد ولو ظاهرش قران کریم و مسجدی باشد که از آن منافع امت اسلامی، وحدت و اتکای به، ولی خدا نباشد، ضرار و در جبهه تحریف است که علی (ع) عهده دار مقابله با این جریانات بنحو جهاد تبیین بود. امیرالمومنین (ع) در نامه ۵۸ نهج البلاغه در جهت جهاد تبیین و پاسخ به شبهات، ابتدا کسانی را که در صفین همراه او بودند از دیگران جدا می‌کند و به شبهه هر دسته به نحو جداگانه پاسخ می‌دهد که در جهاد تبیین و پاسخ به شبهات نباید با همه یکسان برخورد کنیم. این جنگ ادراکی بسیار جنگ خطرناکی است و امیرالمومنین علی ابن ابیطالب علیه‌السلام شهید جنگ ادراکی بود و باید همانند حرام‌های فردی به حرام‌های سیاسی و اجتماعی هم حساسیت داشته باشیم.»

دکتر سعدی در خاتمه افزود: «هر چیزی که سبب قطع رابطه ما با، ولی الهی، امام و رهبر جریان الهی قطع شود حرام سیاسی است و هر حرامی یک توبه مخصوص به خود را دارد که قرآن کریم در ماجرای انحراف بنی اسرائیل از حضرت هارون (ع) و گوساله پرست شدند آنان که یک حرام سیاسی بود، هنگامی که خواستند توبه کنند بیان می‌کند «فَتُوبُوا إِلَی بَارِئِکُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ» (بقره/۵۴).

منبع: روابط عمومی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام

انتهای پیام/ ۱۳۴