آینده خواندنی است/ در حاشیه نمایشگاه کتاب تهران؛

دبیر جشنواره شعر فجر: فردوسی و حافظ شاعران معنوی هستند/ شعر معنوی تاریخ مصرف ندارد

اسماعیلی با تاکید براینکه فردوسی و حافظ شاعران معنوی هستند، گفت: هنوز اشعار معنوی فردوسی، حافظ و مولوی ماندگار است و در اذهان مردم هر عصر می‌چرخد و این اشعار تاریخ مصرف ندارند.

کد خبر: ۵۸۸۶۰۸

تاریخ: ۲۲ ارديبهشت ۱۴۰۲ - ۱۲:۵۶

به گزارش خبرنگار فرهنگ و هنر دفاع‌پرس، مستقر در محل برگزاری سی‌وچهارمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران؛ نشست بررسی و تبیین شعر آیینی و دینی با حضور رضا اسماعیلی، دبیر علمی هفدهمین دوره جشنواره شعر فجر، در سالن یاس سی‌وچهامین نمایشگاه کتاب تهران برگزار شد.

رضا اسماعیلی تأملات در شعر آیینی را مهم دانست و اظهار داشت: در شعر آیینی همه چیز مهم است و تمامی اصلوب شعرسرایی مفاهیم خاص خودش را دارد. در شعر آیینی چه گفتن همانند چگونه گفتن مهم است. شما اگر دستگاه شعر آیینی را به یک خیمه تشبیه کنید، ستون این خیمه توحید، عبودیت و بندگی است. در شعر آیینی زبان در گفتار اول باید به ستایش پروردگار باز گردد. شما کلام اهل بیت و حکما را که نگاه می‌کنید ابتدای کلام به ستایش حضرت حق اختصاص دارد.

دبیر علمی هفدهمین جشنواره شعر فجر شعر آیینی را به دو بخش شعر مذهبی و شعر معنوی تقسیم کرد و گفت: در شعر مذهبی، بیشتر به ظاهر و پوسته دین و شریعت پرداخته می‌شود. در این بخش شریعت‌ها از هم فاصله دارند و انقطاع صورت گرفته است؛ اما در شعر معنوی بیشتر به سیرت دین پرداخته می‌شود و اشتراکات مذاهب در شعر معنوی بسیار زیاد است. شاعران قدیم همچون حکیم فردوسی، حافظ، سنایی، سعدی و مولوی و... ابتدا شاعر شعر معنوی هستند. در شعر مذهبی بیشتر تعابیری که آورده می‌شود همان تعابیر و اصطلاحاتی است که در تمجید معشوقه به کار می‌رود.

اسماعیلی بین شاعران شعر مذهبی با شعر معنوی تفاوت قائل شد و گفت: در شعر مذهبی، مذهب محور است و مذهب سنی و شیعه در محتوای سرودن شعر تأثیرگذار است. شاعر شعر مذهبی، صفت تاجری دارد و به طمع به‌دست آوردن صله می‌سراید و چشم‌داشت دنیوی و اخروی دارد. اما شاعر شعر معنوی، به رضایت خداوند متعال توجه ویژه دارد. در بیشتر مواقع اشعار مذهبی منجر به تفرقه می‌شوند و تحریک عصبیت‌های دینی را به دنبال دارد.

وی در ادامه افزود: شعر مذهبی تاریخ مصرف دارد؛ اما در مقابل شعر معنوی در همه عصرها و زمان‌ها گویا و تازگی و دستاورد دارد. برای مثال شما ببینید هنوز اشعار معنوی فردوسی و حافظ و مولوی و... ماندگار است و در اذهان مردم هر عصر می‌چرخد. در شعر معنوی شاعر نگاه جهان شمول دارد. در شعر مذهبی شاعر عشق را در مقابل عقل قرار می‌دهد. عشق و عقل همیشه در میدان جنگ قرار دارند اما در شعر معنوی بین عشق و عقل تقابلی وجود ندارد.

اسماعیلی در پایان گفت: شما می‌بینید، شاعر مذهبی در یک چهره مصلح دینی ظاهر می‌شود. بیشتر تلاشش برای حفظ وضع موجود است و تلاشی برای رسیدن به وضع موجود نیست. در شعر معنوی شفاعت جایگاه مهم و ارزش‌مندی دارد.

انتهای پیام/ 121