ایجاد تفرقه؛ نقشه استکبار برای آسیب زدن به وحدت جامعه

استکبار جهانی و در رأس آن آمریکای جنایتکار، سیاست نفوذ به وسیله تفاوت‌های مذهبی، عقیدتی و… را در پیش گرفته و سعی دارد به هر شیوه‌ای با ایجاد شکاف‌های اجتماعی به وحدت جامعه آسیب بزند، موضوعی که لزوم اجرای برنامه‌های آموزشی را بسیار ضروری کرده است.

کد خبر: ۵۹۱۰۷۵

تاریخ: ۰۲ خرداد ۱۴۰۲ - ۱۳:۵۶

به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع‌پرس، سرمایه‌گذاری روی گسل‌های اجتماعی، مذهبی، سیاسی و هر روزنه‌ای که بتوان از آن در جوامع مسلمان از جمله ایران اسلامی نفوذ کرد و موجب تزلزل در اتحاد جامعه شد، از جمله اهداف اساسی استکبار در جنگ نرم است. این موضوع هر از چندگاهی سبب ایجاد تنش‌هایی میان مردم مسلمان منطقه یا اقوام مختلف ساکن در کشور‌هایی مانند لبنان، عراق، سوریه، جمهوری آذربایجان و… می‌شود.

آمریکا، لابی صهیونیستی و دنباله‌رو‌های غربی و نوکران‌شان سیاست نفوذ به‌وسیله تفاوت‌های مذهبی، عقیدتی و… را در پیش گرفته‌اند و سعی در ایجاد شکاف‌های اجتماعی و آسیب به وحدت جامعه دارند؛ موضوعی که لزوم اجرای برنامه‌های آموزشی را بسیار ضروری کرده است.

در این میان با هدف مقابله، خنثی‌سازی یا به حداقل رساندن خسارت‌های جنگ رسانه‌ای و نرم علیه جوامع مسلمان، به ویژه ایران اسلامی وظایفی برعهده مسؤولان کشور‌های مسلمان و ایران است.

آموزش؛ همین امروز هم دیر است

یکی از نخستین و اساسی‌ترین مباحث مطرح در مقابله با جنگ همه جانبه استکبار و مقابله با ایجاد گسل اجتماعی، آموزش است. رهبر فرزانه انقلاب اسلامی در دیدار اعضای مجلس خبرگان رهبری با تأکید بر نقش آموزش و تعلیم و تربیت می‌فرمایند: «دولت اسلامی (یعنی مسؤولان دولتی، قوای مجریه، قضائیه و مقننه) و علما وظیفه‌شان این است تربیت ایمانی کنند این ملت را؛ تربیت تقوایی کنند این ملت را؛ تربیت صبر، تربیت احسان بین مردم و بین مؤمنان؛ ما باید مردم را این‌جوری تربیت کنیم. از همه مهم‌تر دستگاه‌های دولتی هستند که با برنامه‌ریزی می‌توانند این کار را انجام بدهند».

در کلام امام خمینی (ره)، جوانان به عنوان مدار و موضوع اصلی تعلیم و تربیت، از اهمیت بسیار زیادی برای تأمین رشد و توسعه معنوی و اخلاقی، علمی و اقتصادی و سیاسی و اجتماعی کشور برخوردارند و همواره بر نقش آموزش و تعلیم و تربیت در بیانات‌شان تأکید کرده‌اند.

نکته اساسی این است، امروز ضرورت آموزش در کدام بخش بیشتر است؟ آیا می‌توان بخشی را جدا و دیگر بخش‌ها و رشته‌ها را فدای آن کرد و آیا این کار عقلانی است؟ قطعاً کسی نمی‌تواند بگوید به آموزش‌های دشمن شناسی نیاز است و به زیست‌شناسی خیر! همین مثال برای تمام بخش‌ها و علوم صدق می‌کند.

اما آنچه ضرورت آن را می‌توان احساس کرد، آموزش در دو حوزه سواد رسانه‌ای و امر به معروف و نهی از منکر است.

رسانه سلاح نخست استکبار در ایجاد شکاف اجتماعی

وقتی سخن از رسانه می‌شود، منظور تمام آن چیزی است که غرب از آن علیه فرهنگ‌های دیگر استفاده می‌کند. این رسانه از بازی رایانه‌ای تا یک قاب عکس، فیلم، فضای مجازی و... را شامل می‌شود.

امروزه علاوه بر تربیت شهروندی برای جامعه، نیاز آماده سازی شهروندان برای زندگی در جامعه جهانی به صورت ضرورت تربیتی درآمده است. آموزش سواد رسانه‌ای به شهروندان در عصر جهانی شدن، مفهومی کلی است که به مطالعات رسانه‌ای، فرهنگی، اجتماعی، تاریخی، سیاسی و فناوری وابسته است و می‌توان آن را به آموزش شیوه‌های بهتر زندگی کردن در عصر اطلاعات و ارتباطات به طور ویژه در جامعه و به طور عام در جامعه جهانی اطلاق کرد.

سواد رسانه‌ای ابزاری برای حمایت شهروندی

سواد رسانه‌ای به عنوان ابزاری برای حمایت شهروندان در برابر آثار منفی رسانه‌های جمعی است که چارچوبی را برای دسترسی تحلیل، ارزیابی و خلق پیام‌ها به اشکال مختلف از چاپ گرفته تا اینترنت فراهم می‌کند.

در این میان با هدف مقابله، خنثی‌سازی یا به حداقل رساندن خسارت‌های جنگ رسانه‌ای و نرم علیه جوامع مسلمان، به ویژه ایران اسلامی وظایفی برعهده مسئولان کشور‌های مسلمان و ایران است.

آموزش؛ همین امروز هم دیر است

یکی از نخستین و اساسی‌ترین مباحث مطرح در مقابله با جنگ همه جانبه استکبار و مقابله با ایجاد گسل اجتماعی، آموزش است. رهبر فرزانه انقلاب اسلامی در دیدار اعضای مجلس خبرگان رهبری با تأکید بر نقش آموزش و تعلیم و تربیت می‌فرمایند: «دولت اسلامی (یعنی مسئولان دولتی، قوای مجریه، قضائیه و مقننه) و علما وظیفه‌شان این است تربیت ایمانی کنند این ملت را؛ تربیت تقوایی کنند این ملت را؛ تربیت صبر، تربیت احسان بین مردم و بین مؤمنان؛ ما باید مردم را این‌جوری تربیت کنیم. از همه مهم‌تر دستگاه‌های دولتی هستند که با برنامه‌ریزی می‌توانند این کار را انجام بدهند».

در کلام امام خمینی (ره)، جوانان به عنوان مدار و موضوع اصلی تعلیم و تربیت، از اهمیت بسیار زیادی برای تأمین رشد و توسعه معنوی و اخلاقی، علمی و اقتصادی و سیاسی و اجتماعی کشور برخوردارند و همواره بر نقش آموزش و تعلیم و تربیت در بیاناتشان تأکید کرده‌اند.

نکته اساسی این است، امروز ضرورت آموزش در کدام بخش بیشتر است؟ آیا می‌توان بخشی را جدا و دیگر بخش‌ها و رشته‌ها را فدای آن کرد و آیا این کار عقلانی است؟ قطعاً کسی نمی‌تواند بگوید به آموزش‌های دشمن شناسی نیاز است و به زیست شناسی خیر! همین مثال برای تمام بخش‌ها و علوم صدق می‌کند.

امروزه علاوه بر تربیت شهروندی برای جامعه، نیاز آماده سازی شهروندان برای زندگی در جامعه جهانی به صورت ضرورت تربیتی درآمده است. آموزش سواد رسانه‌ای به شهروندان در عصر جهانی شدن، مفهومی کلی است که به مطالعات رسانه ای، فرهنگی، اجتماعی، تاریخی، سیاسی و فناوری وابسته است و می‌توان آن را به آموزش شیوه‌های بهتر زندگی کردن در عصر اطلاعات و ارتباطات به طور ویژه در جامعه و به طور عام در جامعه جهانی اطلاق کرد.

سواد رسانه‌ای ابزاری برای حمایت شهروندی

سواد رسانه‌ای رویکردی آموزشی در قرن بیست و یکم به‌شمار می‌رود، زیرا درکی را از نقش رسانه در اجتماع شکل می‌دهد و کسب مهارت‌های ضروری تحقیق و بیان عقاید شخصی را برای شهروندان در عصر جهانی شدن ضروری می‌داند؛ بنابراین ضروری است حال که بسیاری از شهروندان در معرض انواع رسانه از فضای مجازی گرفته تا انواع برنامه‌های صوتی و تصویری قرار دارند، سواد رسانه را برای به حداقل رساندن آسیب‌های آن ازجمله ایجاد شکاف اجتماعی به‌وسیله انواع ترفند‌های رسانه‌ای، دروغ‌پردازی، شایعه پراکنی و... افزایش داد.

تقابل شهروندان با عقاید متفاوت

یکی از راه‌های ایجاد شکاف در جوامع اسلامی ازجمله ایران، حمایت غرب از نوعی عقیده یا خرافه یا فعالیت ضد دین و عقاید مردم است؛ لذا بخش بسیار محدودی از افراد تحت تأثیر قرار می‌گیرند و در زمین دشمن بازی می‌کنند.

در طرف دیگر عاشقان وطن و دین هستند که بنا بر احساس وظیفه، تلاش می‌کنند با امر به معروف و نهی از منکر از گسترش بی‌دینی و قانون‌شکنی جلوگیری کنند و این همان جایی است که دشمن دقیقاً روی آن برنامه‌ریزی می‌کند تا جامعه را به دو بخش موافق و مخالف آن رفتار، فکر یا عقیده تقسیم و با ایجاد شکاف و دوقطبی، ماهی خود را از آب گل‌آلود بگیرد.

هدف از فریضه امر به معروف و نهی از منکر ایجاد اختلاف میان مسلمانان یا اعضای خانواده و بستگان نیست، بلکه هدف، شناساندن مسیر درست به دیگران و همراه شدن با یکدیگر در مسیر الهی است. هدف ایجاد دودستگی و شکاف نیست، بلکه سوق دادن افراد و هدایت آنان به مسیر اکثریت جامعه و حفظ دین خداست.

شهید مطهری با توجه به همین نکته گفت: «یکی از درجات و مراتب امر به معروف و نهی از منکر و در واقع یکی از اقسام تنبیه که در مواردی باید اجرا شود، این است شما نسبت به عامل منکر سردی نشان دهید، بی اعتنایی کنید و آن صمیمیتی را که سابقاً به او نشان می‌دادید، بعد از این نشان ندهید. این خود نوعی تنبیه است.

البته انسان باید در زمینه امر به معروف و نهی از منکر منطق به کار ببرد و عملش منطبق با منطق باشد. این در موردی است که اگر شما با آن شخصی که با او صمیمیت دارید قطع رابطه کنید و نسبت به او سردی نشان دهید، عملتان نسبت به او تنبیه تلقی شود و در جلوگیری از کار بد وی تأثیر داشته باشد.

در غیر این صورت مواردی هم هست فرزند، دوست شما، جوانی مبتلا به عادت زشتی شده است و رابطه‌اش با شما روی عادت از گذشته است؛ چه بسا از اینکه شما با وی قطع رابطه کنید، استقبال تا او هم با شما قطع رابطه کند و آزادتر دنبال منکرات زشت برود. در اینجا قطع رابطه شما با او نه تنها اثر تنبیهی ندارد، بلکه اثر تشویقی دارد و او را بیشتر در کار خود آزاد می‌گذارد.

اینکه علما می‌گویند یکی از درجات امر به معروف و نهی از منکر اعراض و رویگردانی است، در موردی است که کار شما اثر بگذارد و اثر آن هم تنبیه طرف باشد»؛ بنابراین اگر امر معروف و نهی از منکر موجب کدورت می‌شود، باید عوامل آن را شناسایی و برطرف کرد. این امور ممکن نمی‌شود مگر با آموزش و قرار دادن افراد جامعه در خط درست و پیشگیری از شرایطی که دشمن نتواند از آن سوء استفاده و حرکت خزنده خود را آغاز کند.

آنچه از شرایط کنونی جامعه و برنامه‌های صهیونیستی و اسلام‌ستیزی غرب می‌توان استنباط کرد، ایجاد شکاف، عمیق کردن شکاف‌های طبیعی و موج سواری بر این اختلاف‌هاست؛ بنابراین لازم است آموزش در حوزه فرهنگی و عقیدتی، دو مورد سواد رسانه و امر به معروف و نهی از منکر با سرعت و دقت هر چه بیشتر به سرانجام مطلوب برسد تا دست‌کم از نفوذ دشمن، چرکین کردن جامعه و رو در رو قرار گرفتن شهروندان مقابل یکدیگر پیشگیری شود.

دشمن دست‌بردار نخواهد بود، لذا آموزش نیز تعطیل بردار نیست و همواره باید منطبق با جدیدترین ترفند‌های دشمن آموزش‌ها را به روز رسانی و شهروندان را آگاه کرد.

منبع: راهبرد معاصر

انتهای پیام/ ۱۳۴