به مناسبت سالگرد شهید چمران منتشر شد؛

تشکیل نخستین گروه پاسداری توسط شهید چمران در سعدآباد/ نقش شهید در تاسیس گروه «حرکت محرومین»

دکتر مصطفی چمران حماسه‌ساز عرصه علم و جهاد و عرفان بود که در زندگی ۴۹ ساله‌اش همواره در اوج می‌درخشید.

کد خبر: ۵۹۸۲۲۷

تاریخ: ۳۱ خرداد ۱۴۰۲ - ۱۵:۵۳

به گزارش گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس، در سال ۱۳۱۱ شمسی در محله سرپولک، بازار آهنگر‌های تهران در خانواده‌ای مذهبی، فرزندی به دنیا آمد که او را مصطفی نامیدند.

وی دوران ابتدایی را در مدرسه انتصاریه محله پامنار گذراند و دوره متوسطه را در دبیرستان البرز و دارالفنون به پایان رسانید و با ورود به دانشکده فنی در رشته الکترومکانیک تحصیلات عالی خود را آغاز کرد و به عنوان شاگرد اول این دانشکده فارغ التحصیل و در همانجا به مدت یکسال مشغول تدریس شد. مصطفی چمران به سبب علاقه شدیدی که به یادگیری مسائل مذهبی داشت از ۱۵ سالگی در درس تفسیرآیت الله طالقانی و دروس منطق و فلسفه شهید مطهری شرکت داشت و از این رهگذر بهره‌های فراوانی برد.

مصطفی چمران به هنگام تحصیل در دانشکده فنی، به عضویت انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران در آمد و از اعضای فعال این انجمن شد و در جریانات ملی شدن صنعت نفت و مبارزات پس از آن فعالانه شرکت داشت.

دکتر مصطفی چمران در سال ۱۳۳۲ ه. ش با استفاده از بورس تحصیلی دانشجویان ممتاز، جهت ادامه تحصیل عازم آمریکا شد و در دانشگاه کالیفرنیا، تحصیلات خود را آغاز کرد. دکتر مصطفی چمران با دریافت ممتازترین درجه علمی که همراه با تحسین بسیاری از صاحبنظران بود درجه دکترای الکترونیک و فیزیک پلاسما را اخذ کرد.

پس از واقعه ۱۵ خرداد ۱۳۴۲، تصمیم به مبارزه مسلحانه با رژیم گرفت و به همین منظورعازم مصر شد و مدت دو سال دوره آموزش‌های چریکی وجنگ‌های پارتیزانی را گذراند.

دکتر مصطفی چمران سپس عازم لبنان شد و با کمک امام موسی صدر که سمت نمایندگی امام (ره) را در لبنان داشت، گروه «حرکت محرومین» را بنا نهاد و جناح نظامی آن را که به جنبش امل موسوم است، پایه گذاری کرد و پس از سازماندهی جنبش «امل»، حملات بیشماری را بر علیه مواضع صهیونیزم اشغالگر و راستگرایان فالانژ وابسته انجام داد و خواب راحت را از چشمان غاصبان صهیونیستی ربود و توفیق یافت که خدمات ارزنده و بسیاری را به امت اسلام انجام دهد.

با پیروزی انقلاب اسلامی، دکتر چمران پس از ۲۳ سال دوری از وطن به ایران بازگشت و نخستین گروه از سپاه پاسداران را در سعدآباد تشکیل داده و به آموزش آنان پرداخت.

دکتر چمران پس از بروز غائله پاوه به همراه شهید سرلشکر «ولی فلاحی» به آن منطقه عزیمت کرد. بالگرد چمران و همراهان در میان حلقه محاصره گروهک‌های ضد انقلاب افتاد و زیر آتش شدید آن‌ها وارد پاوه شد و به یاری پاسدارانی شتافت که در حلقه محاصره گیر افتاده بودند و در این زمان فرماندهی منطقه از سوی امام (ره) به وی سپرده شد.

دکتر مصطفی چمران ِ حماسه ساز در عرض ۱۵ روز همه شهر‌ها، راه‌ها و مواضع استراتژیک منطقه را آزاد و کردستان از این مرحله به سلامتی گذر کرد. پس از این پیروزی درخشان، دکتر مصطفی چمران از سوی امام رحمة الله به وزارت دفاع منصوب شد و سپس در اردیبهشت ۱۳۵۹، به سمت نمایندگی و ناظر امام در شورای عالی دفاع نصب شد و در کنار آیت الله خامنه‌ای نماینده دیگر امام (ره) در این شورا، به امور دفاعی و نظامی مملکت پرداخت.

دکتر مصطفی چمران در انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۵۹، به عنوان نماینده مردم تهران انتخاب و در این سنگر مشغول خدمت شد. با شروع جنگ تحمیلی عراق، دکتر چمران در معیت آیت الله خامنه‌ای با اجازه امام (ره) عازم جبهه‌های جنگ شد و درست شب بعد از ورود به خوزستان، اولین حمله چریکی خود را به همراه تعدادی از نیرو‌های اسلام علیه تانک‌های دشمن که تا نزدیکی اهواز رسیده بودند انجام داد و همین عملیات باعث شد تا نیرو‌های دشمن کیلومتر‌ها عقب نشینی کنند.

دکتر مصطفی چمران ستاد جنگ‌های نامنظم را در اهواز تشکیل داد و واحد مهندسی بسیار فعالی را فراهم کرد که در یک مورد، با نصب پمپ‌های بسیار قوی، آب رودخانه کارون را پمپاژ و با ساخت کانالی به طول ۲۰ کیلومتر و عرض ۱۰۰ متر این آب را به درون این کانال سرازیر کردند و باعث شدند تا تانک‌های دشمن برای فرار از زمین‌های باتلاقی، کیلومتر‌ها عقب نشینی کرده و از فکر تسخیر اهواز خارج شوند و این همه در مدت یک ماه صورت پذیرفت.

از دیگر کار‌های اساسی دکتر مصطفی چمران، ایجاد هماهنگی بین نیرو‌های سپاه و ارتش و نیرو‌های مردمی بود که دوشادوش همه درعملیات‌ها دلاورانه می‌جنگیدند.

دکتر مصطفی چمران در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، یک روز قبل از شهادت خود در اهواز و در جلسه شورای عالی دفاع برای آخرین بار شرکت کرد و پس از آنکه خبر شهادت فرمانده نیرو ها‌ی دهلاویه، ایرج رستمی را در سحرگاه ۳۱ خرداد دریافت کرد به سرعت فرد دیگری را برای فرماندهی انتخاب وبا خود به دهلاویه برد.

او به سمت سوسنگرد به راه افتاد و در پشت نزدیکترین خاکریز درمقابل نیرو‌های عراقی قرارگرفت. خمپاره‌ها چپ و راست در اطراف او به زمین می‌خوردند، ناگهان خمپاره‌ای در نزدیکی او منفجر شد و وی از ناحیه پشت سر مورد اصابت ترکش قرار گرفت و به مقام رفیع شهادت نایل آمد.

انتهای پیام/ 141