مدیر حوزه‌های علمیه استان تهران:

افشای منکر، موجب قبح‌شکنی و عادی‌سازی گناه در جامعه می‌شود

رحیمی‌صادق گفت: گاهی یک نفر آنقدر وقیح است که شرع به ما اجازه بردن آبرویش را می‌دهد؛ اما در حالت عادی نباید بی‌محابا با آبروی دیگران بازی کرد. تشهیر منکر، قبح‌شکنی منکر است و باعث عادی‌سازی گناه در جامعه می‌شود.

کد خبر: ۶۰۷۱۲۱

تاریخ: ۰۹ مرداد ۱۴۰۲ - ۱۱:۲۰

به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع‌پرس، حجت‌الاسلام محمدهادی رحیمی‌صادق، مدیر حوزه‌های علمیه استان تهران درباره آسیب‌های افشاگری‌های بی‌محابا و ضرر دنیوی و اخروی تشهیر فحشا در جامعه اظهار داشت: اصل حساسیت نسبت به زندگی مسئولین و زندگی اجتماعی افراد، حرف درست و دقیقی است. می‌توان یکی از مصادیق جدی امر به معروف و نهی از منکر را هم همین امر دانست: «النصیحة لائمة‌المسلمین». رصد فعالیت‌های منصبی این اشخاص و اصلاح کاستی‌ها و تذکر اشتباهات آنان کار درستی بوده و برای حیات صحیح جامعه نیاز است.

ورود نکردن به حریم خصوصی به هوای امر به معروف

وی افزود: ما برای انجام کار صحیح باید همه زوایا و حواشی را هم مدنظر بگیریم تا یک وقت با انجام روش غلط و مسیر نادرست، اصل آن کار صحیح و هدف مطلوب ما زیر سؤال نرود. در وهله اول اصلا نباید وارد حریم خصوصی افراد بشویم. ورود به این امر مصداق تجسس است که قرآن ما را از آن بر حذر داشته است. مثلاً ما به بهانه نقد عملکرد کاری و اجتماعی یک مسؤل، مشکلات خانوادگی او را بیان کنیم. این امر نه تنها لازم نیست، بلکه مورد نهی است.

کاری نکنیم که به هوای افشاگری فساد، هزینه‌اش را نظام بدهد

رحیمی صادق ادامه داد: نکته بعدی این است که لزومی ندارد همیشه اشکال افراد را در ملأ اعلام کنیم و آن را در صحنه اجتماع بیاوریم. می‌توان به خود او تذکر داد یا اگر تذکر افاقه نکرد، از طریق مجاری قانونی وارد عمل شد. در برهه کنونی دشمن پی ایجاد تضعیف کارکرد نظام است؛ گاهی برخی اعمال به هوای نقد یا عدالتخواهی کمک به دشمن می‌شود. در چنین فضایی ما باید حفظ نظام را هم مدنظر قرار دهیم، چرا که افشاگری یک عمل ناپسند است که اگر به قیمت تضعیف نظام تمام شود، چه بسا بدتر از خود آن عمل منکر باشد.

قرار نیست به هوای امر به معروف، آبروی کسی را برد

وی اشاره کرد: مسأله بعدی این است که به هوای یک هدف درست، راه غلط و غیرصحیح را انتخاب نکنیم. تفکیک بین این موضوعات از اصلی‌ترین امور است. قرار نیست ما آبروی کسی را به خاطر اشتباهی که انجام داده و به جهت امر به معروف و نهی از منکر ببریم. گاهی یک نفر آنقدر وقیح است که شرع هم به ما اجازه آبرو بردن از او را داده است. این یک استثناست، اما در حالت عادی نباید بی‌محابا با آبرو و حیثیت دیگران بازی کرد. مسأله تشهیر منکر، قبح‌شکنی از منکر است؛ چون موجب می‌شود عمل گناه به نوعی عادی‌سازی در جامعه بشود.

منبع: فارس

انتهای پیام/ ۱۳۴