یادداشت/ تقی دژاکام

این لشکر صاحب‌زمان (عج)

راهپیمایی اربعین بزرگ‌ترین تبیین حق در دوران معاصر است؛ این تبیین هم در شعار‌ها و شعائر است و هم در رفتار و عمل.

کد خبر: ۶۱۱۶۰۰

تاریخ: ۳۰ مرداد ۱۴۰۲ - ۱۸:۲۰

گروه سایر رسانه‌های دفاع‌پرس - تقی دژاکام؛ غلط نیست اگر بگوییم این سال‌ها درست از اولین روز‌های ماه محرم، مردم، و به‌خصوص جوانان کشورمان، همزمان با مردم و جوانان مسلمان جهان برای فرارسیدن اربعین، این «پدیدۀ بى‌نظیر و بى‌سابقه» از لحاظ بزرگی و عظمت، روزشماری و لحظه‌شماری می‌کنند. دنبال کفش مناسب و کوله راحت و بار سبک برای این راه‌اند؛ راهی که درست برخلاف مسیری است که دشمنان، ۱۳۸۴ سال پیش خاندان اباعبدالله و اسرای کربلا را از آن به کوفه بردند. گویی جوانانِ این‌زمان راه برگشت، راه توبه و راه اقبال به حق را از این طریق می‌پیمایند تا بگویند برمی‌گردیم به کربلا تا حسین (ع) را یاری کنیم، با خونخواهی، با زدودن گرد غم و اندوه از خاندان نبوت و اعلام اینکه‌ای فرزند حسین (ع)! ما اهل کوفۀ آن‌زمان نیستیم تا تنهایت بگذاریم؛ این‌همه لشکر آمده‌ایم تا بگوییم روی ما حساب کن. ببین بیرق‌های «یا لثارات الحسین» مان را؛ این پرچم‌ها را تا تو انتقام جدت را نگیری و پرچم سرخ گنبد مطهرش را باز نکنی، از دست‌های ما نمی‌افتد.

راهپیمایی اربعین بزرگ‌ترین تبیین حق در دوران معاصر است؛ این تبیین هم در شعار‌ها و شعائر است و هم در رفتار و عمل. اگر عاشورا و محرم موسم عزاداری و شنیدن مصائب اهل بیت (ع) است، اربعین هنگامه حرکت و اقدام و گفتن و نشان دادن آمادگی امت اسلامی برای انتقام و خونخواهی است؛ این علاوه بر آن درس بزرگ همه اربعین‌های گذشته است که «یاد حقیقت و خاطرۀ شهادت را در مقابل طوفان تبلیغات دشمن زنده نگه داشت»، اظهار این است که اگر در عاشورای دهه ۶۰ قمری غیبت داشته‌ایم، در اربعین سده پانزدهم خورشیدی بلند شده‌ایم و بلند گفته‌ایم حاضر!
این است که در این مسیر هر کودک خردسالی را و هر دختر کوچک سیاه‌پوشی را دیده‌ایم، دستی به سر و رویش کشیده‌ایم و او را بوسیده‌ایم به جبران تازیانه‌هایی که کودکان و دختران خردسال سیدالشهدا (ع) در مسیر رفت آن‌سال خوردند. اگر به روی آن‌ها لبخند زده‌ایم و اگر هدیه‌های کوچکی برایشان آورده‌ایم به جبران ناروایی‌هایی است که کودکان و دختران این راه در آن سال دیدند.

اگر آن‌سال اهالی کوفه، بدنامان و عهدشکنان ماجرا بودند، این‌سال‌ها اهالی کوفه و نجف میزبانان مهربان راهپیمایان و پشیمانان ماجرا هستند که همۀ هستی خود را در طبق اخلاص گذاشته‌اند. اگر آن‌سال هم کودکان و هم بزرگان خاندان رسالت تشنه‌کام بودند، اینجا و در این مسیر هم کودکان و هم بزرگان قبایل به تو آب و شربت گوارا و خنک تعارف می‌کنند و تا ننوشی رهایت نمی‌کنند. تا بر سر سفره کریمانه آن‌ها ننشینی نمی‌گذارند به راهت ادامه دهی.

حالا در این مسیر دیگر پرچم‌های سیاه دشمنان نیست، پرچم‌های ایران و عراق و بحرین و فلسطین و شبه قاره و اروپا و امریکا و استرالیاست، پرچم‌های سرخ انتقام همه امت اسلامی در سراسر جهان است که در میان این ده‌ها میلیون انسان برپاخاسته به چشم می‌خورد. انسان‌هایی که زبان‌هایشان متفاوت است، اما شعارشان یکی است که بلند و رسا فریاد می‌کشند: لبیک یا حسین، لبیک یا حسین (ع).

منبع: فارس

انتهای پیام/ ۱۳۴