فعال فرهنگی حوزه کودک و نوجوان:

سینمای کودک و نوجوان نمود و مخاطبی در جامعه ندارد

مشهدی عباس گفت: کلاً سینمای کودک و نوجوان دیگر حتی در جامعه هم نمودی ندارد و مخاطبان آن از دست رفته اند.

کد خبر: ۶۱۶۰۵۰

تاریخ: ۲۲ شهريور ۱۴۰۲ - ۰۹:۲۵

به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع‌پرس، «امیر مشهدی عباس» نویسنده، کارگردان و فعال فرهنگی حوزه کودک و نوجوان در خصوص تداوم تصمیمات و کار‌های غلط در حوزه سینمای بحران زده کودک و نوجوان در آستانه برگزاری جشنواره فیلم کودک اظهار داشت: پرسش بنده از مسئولان این است که چرا فیلم‌های میلیاردی در فارابی تولید می‌شود، اما سینماگران درجه یک کودک و نوجوان از تأمین اجاره خانه شان عاجزند؟

مدیرکل سابق امور سینمایی و تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان افزود: چرا باید فیلم‌هایی با بودجه بیت المال تولید شده و آرشیو شوند، اما هیچ کمک هزینه‌ای برای تولید فیلم‌های درخشان سینمای کودک و نوجوان اختصاص پیدا نکند؟

نویسنده و کارگردان فیلم سینمایی «دوچ» ادامه داد: سینمای کودک مدیون حضور فیلمسازانی است که کار‌های درخشانی در این حوزه تولید کردند، اما متأسفانه در طول تاریخ ما هیچ وقت ثباتی از سمت دولت‌ها ندیدیم که بخواهند حمایت ویژه‌ای از سینما داشته باشند. کلاً سینمای کودک و نوجوان دیگر حتی در جامعه هم نمودی ندارد و مخاطبان آن از دست رفته اند.

وی سپس با بیان اینکه ما زمانی می‌توانیم بگوییم سینمای کودک داریم که برایش بودجه مشخصی تعیین شود اظهار داشت: وقتی بودجه مشخصی برای این گونه مهم سینمایی تعیین نمی‌شود یعنی این سینما برای مدیران خالی از اهمیت است.

این سینماگر در همین راستا یادآور شد: یک زمانی ما چه در سینما و چه در هنر‌های نمایشی بر اساس تولیدات کودک مان در دنیا مطرح شده بودیم. امثال زنده یاد عباس کیارستمی و بزرگان دیگر در فستیوال‌های مطرح دنیا با فیلم‌های کودک و نوجوان حضور پیدا می‌کردند و سالی نبود که فیلم‌های کودک ایرانی از جشنواره‌های درجه یک و معتبر جهانی جایزه نگیرند. این اتفاق نشان از آن دارد که ما اگر بخواهیم می‌توانیم آثار درخور تأمل و باکیفیت در این حوزه تولید کنیم که حرفی برای گفتن داشته باشند، اما اسفا که دغدغه‌ای برای انجام این کار وجود ندارد.

مشهدی عباس با اشاره به کار‌های غیر اصولی و شوآف گونه توسط مدیران سینمایی تأکید کرد: اینک چند ماه است که ما منتظر این صندوق پروانه هستیم که برویم و فیلم بسازیم، اما هیچ خبری نشده است. همه این اتفاقات به عقیده بنده به دلیل حضور مدیرعامل قبلی بنیاد سینمایی فارابی است که اصلاً در حد مدیرعاملی این بنیاد نبود و سواد نداشت و به همین دلیل هم عوض شد.

این کارشناس فرهنگی تصریح کرد: اصولاً مدیریت غیرمتخصص دلیل اصلی وجود بحران است؛ ما این روز‌ها شاهد اتفاقات عجیب و غریب در این سینما هستیم. فارابی فراخوان می‌دهد که تنها فرصت باقی مانده برای ثبت نام در جشنواره فیلم کودک و نوجوان تا پایان مرداد ماه است در صورتی که تا جایی که بنده می‌دانم اغلب فیلمسازان برجسته این حوزه بیکار و خانه نشین هستند. من اتفاقاً از دوستان سوأل کردم مگر فیلمی هم هست که شما فراخوان دادید گفتند بله چند فیلم از قبل از کرونا و دوران کرونا وجود دارد که سر جمع حدود ۱۰-۱۲ فیلم می‌شود و با همین‌ها جشنواره را برگزار می‌کنیم.

وی در همین راستا خاطرنشان کرد: بی تردید این یک فاجعه است که ما صرفاً نمایش دهنده همه داشته‌های مان در سینمای کودک و نوجوان باشیم. جشنواره زمانی می‌تواند اهمیت پیدا کند که مثلاً از میان ۶۰۰ فیلم متقاضی ۱۱ فیلم برجسته انتخاب شود نه اینکه کلاً ۱۱ فیلم ساخته شود و بخواهند با همان ۱۱ فیلم جشنواره برگزار کنند و برای خود دست بزنند! گویا آنچه برای مدیران اهمیت دارد فقط این است که به هر قیمت که شده جشنواره را برگزار کنند و به بیلان کاری شان بیفزایند.

مشهدی عباس خطاب به مدیران سینمایی اظهار داشت: آقایان فراموش نکنید که امروز تنها چیزی که سینمای دنیا را زنده نگه داشته سینمای کودک و نوجوان است. دنیا به سمت سرمایه گذاری در سینمای کودک و نوجوان رفته و کشور‌ها اهداف خود را از طریق تولید آثار در این گونه سینمایی دنبال می‌کنند، اما ما دست روی دست گذاشته ایم و تنها نظاره گر این اتفاقات هستیم.

کارگردان نمایش کودک «این موشه رو کی می‌خوره؟» تأکید کرد: سال‌ها از مدیران سینمایی خواستیم که یکی از سینما‌های حوزه هنری یا وزارت ارشاد را به صورت فول سانس به نمایش فیلم‌های کودک و نوجوان اختصاص دهند که هر بچه‌ای هر زمان هوس دیدن فیلم کودک داشت بداند در این سینما فیلم کودک نمایش می‌دهند، اما متأسفانه هیچ کس حتی از این طرح مهم هم حمایت نکرد.

وی متذکر شد: مدیران تنها در پی اعمال سلیقه‌های شخصی خود در سینما هستند و به جای آنکه تلاش کنند فیلم مخاطب پسند در سینما تولید شود جلوی آثاری که می‌دانند مخاطب دوست دارد را می‌گیرند.

مشهدی عباس سپس شفاف سازی در نهاد‌هایی مانند بنیاد سینمایی فارابی را بسیار مهم دانست و در این باره تصریح کرد: بنیاد سینمایی فارابی باید به صورت شفاف به مردم بیلان دهد و بگوید در تمامی سال‌های حیاتش به ویژه در سال‌های اخیر چه میزان بودجه را صرف تولید چه کار‌هایی کرده؟ باید مشخص شود نقش این بنیاد در سینمای ایران به ویژه در سینمای کودک و نوجوان چیست و ورودی و خروجی اش چقدر بوده است.

وی در بخش دیگری از این گفت‌وگو حضور برخی افراد به عنوان کارشناس در بنیاد سینمایی فارابی را ضرری بزرگ برای سینمای کودک و نوجوان دانست و در این راستا خاطرنشان کرد: کسانی به عنوان کارشناس در بنیاد سینمایی فارابی هستند که اصلاً سرشان به تن شان نمیرزد و به هیچ عنوان کودکان و نوجوانان امروزی را نمی‌شناسند و جالب اینجا است که این افراد کار‌های ما را رد می‌کنند و طرح‌ها و فیلمنامه‌های مورد نظر خود را حمایت کرده و برای آن‌ها بودجه می‌گیرند.

این کارگردان سینما افزود: این فاجعه است در زمانی که دنیا به سمت هوش مصنوعی می‌رود برخی افراد در بنیاد سینمایی فارابی هنوز دنبال داستان‌هایی مانند «حسنی نگو یه دسته گل!» هستند! بنده باز هم تأکید می‌کنم ما هرچه می‌کشیم به دلیل حضور مدیریت غیرمتخصص در سینما است. وقتی مدیریت تخصص داشته باشد، اشراف داشته باشد می‌تواند به شکل هدفمند کارش را پیش ببرد، اما اگر آبی که روان می‌شود هدفش مشخص نباشد نه به دریا می‌ریزد و نه درختی را سیراب می‌کند و اسفا که ما مدیریت درستی نداریم.

مشهدی عباس در بخش دیگری از این گفت‌وگو متذکر شد: تصور کنید جشنواره ماهیتش چیست؟ ما دو شکل جشنواره داریم. یک جشنواره‌ای که سیاست گذاری می‌کند و آثاری را تولید و انتخاب می‌کند برای فرهنگ سازی، برای رشد کیفی آثار سال پیش رو و یک نوع جشنواره داریم که ماحصل فرآیند و برآیند سال گذشته را به نمایش می‌گذارد. این جشنواره کودک در کدام دسته است و فایده اش برای سینمای ما چیست؟

وی در پایان این گفت‌وگو خاطرنشان کرد: جشنواره باید کار تولید کند. اینکه یکی دو ماه قبل از جشنواره دبیر جشنواره مشخص می‌شود آیا چیزی جز فاجعه است؟ این دبیر فقط به حکم نیاز دارد یا برایش مهم است جشنواره‌ای با سیاست درست پیش برود؟ ما فقط همه چیزمان در حد بیلان است و این ناشی از مدیریت ناکارآمد و غیرمتخصص است. من هم اگر مدیر مکانیکی شوم بلد نیستم در مکانیکی چه باید کرد تا بخواهم یاد بگیرم ده سال طول می‌کشد. وقتی آدمی را می‌گذارند که به نسل امروز ارتباطی ندارد همین می‌شود و نمی‌توان انتظار رشد و تحول داشت.

منبع: سینماپرس

انتهای پیام/ ۱۳۴