دلیل ناله و گریه بلند امام حسن (ع) به روایت علوی تهرانی

حجت‌الاسلام علوی تهرانی گفت: زمانی که امام حسن (ع) یادش می‌افتاد نامه عمل را باید به دست خداوند بدهند، با صدای بلند ناله می‌زد و گریه می‌کرد. اینقدر با صدای بلند گریه می‌کرد که بیهوش می‌شد.

کد خبر: ۶۱۶۳۳۴

تاریخ: ۲۳ شهريور ۱۴۰۲ - ۱۵:۰۰

به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع‌پرس، حجت‌الاسلام سیدمحمدباقر علوی تهرانی سخنران مذهبی و استاد اخلاق در سخنرانی به مناسبت شهادت امام حسن (ع) اظهارداشت: امام سجاد (ع) می‌فرماید: «اِنَّ الْحَسَنَ علیه السلام کانَ اِذا ذَکَرَ الْبَعْثَ وَ النُّشُورَ بَکی وَ اِذا ذَکَرَ الْمَمَرَّ عَلَی الصِّراطِ بَکی؛ امام مجتبی علیه‌السلام وقتی برانگیخته شدن و حشر و نشر قیامت و گذشتن از پل صراط را به یاد می‌آورد، گریه می‌کرد.»

عبور از پل صراط ۳ هزار سال طول می‌کشید

وی افزود: صراط پلی روی جهنم است که انسان‌ها همه باید از آن عبور کنند که عده‌ای از آن سقوط می‌کنند و عده‌ای عبور می‌کنند. این پل اول بسیار گرم است و دوم بسیار باریک و سوم بسیار تیز است. این پل بسیار تاریک است و بسیار لغزنده است و سربالایی دارد. عبور از این پل براساس روایات ۳ هزار سال به طول می‌انجامد. امام مجتبی به خاطر این گذر گریه می‌کرد، حال من و تو به چه چیزی دل‌خوش کرده‌ایم و با کدام عمل بناست از آن عبور کنیم، مشخص نیست.

امام حسن (ع) مثل انسان مارگزیده به خود می‌لرزید

علوی تهرانی گفت: در ادامه روایت داریم زمانی که امام حسن (ع) یادش می‌افتاد که نامه عمل را باید به دست خداوند بدهند، دیگر گریه نمی‌کرد بلکه با صدای بلند ناله می‌زد و گریه می‌کرد. اینقدر با صدای بلند گریه می‌کرد که بیهوش می‌شد. زمانی که یاد بهشت و جهنم می‌افتاد مثل انسان مارگزیده به خود می‌پیچید و می‌لرزید و وحشت می‌کرد که نکند وارد جهنم شویم.

منبع: فارس

انتهای پیام/ ۱۳۴