معاون حزب آینده ترکیه:

در «اسرائیل» رژیم جنگ حاکم است

معاون حزب آینده ترکیه با اشاره به حاکم بودن رژیم جنگ در سرزمین‌های اشغالی، بر لزوم ایجاد ساختار نظامی مشترک در منطقه تاکید کرد.

کد خبر: ۶۳۴۲۹۱

تاریخ: ۰۸ آذر ۱۴۰۲ - ۱۸:۴۵

به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع‌پرس، برقراری آتش بس بعد از یک دوره ۴۷ روزه از جنگ در نوار غزه با وجود اینکه ادامه این روند آرامش نسبی در منطقه به وجود آورده است، اما تحولات غزه، سیاست واقعی بسیاری از کشور‌های تاثیرگذار را مشخص کرد؛ حمایت آشکار غرب از بمباران این منطقه توسط رژیم صهیونیستی و نبود اقدامی موثر از سوی برخی کشور‌های عربی از جمله سیاست‌گذاری‌هایی است که نیاز به واکاوی بیشتری دارد.

در این میان سیاست ترکیه در مسئله فلسطین و رژیم صهیونیستی قابل تامل‌تر است. بعد از جنگ غزه شاهد واکنش‌های تند مقامات آنکارا به خصوص شخص رجب طیب اردوغان رییس جمهور ترکیه بوده ایم. تا جایی که اردوغان رژیم صهیونیستی را گروه تروریستی خطاب کرد. اما تمامی این واکنش‌ها صرفاً زبانی هستند و در عمل شاهد هیچ اقدامی نبوده ایم.

برای نمونه انتقال نفت آذربایجان به سرزمین‌های اشغالی همچنان از بندر جیحون ترکیه ادامه دارد، از طرفی خلبانان رژیم صهیونیستی در حال آموزش در قونیه هستند. همچنین انتقال کشتی‌های تجاری از ترکیه به سرزمین‌های اشغالی همچنان ادامه دارد تا جایی که روزانه ۷ کشتی تجاری از ترکیه راهی سرزمین‌های اشغالی می‌شود.

با هدف واکاوی تحولات اخیر و سیاست حزب عدالت و توسعه ترکیه گفت‌وگویی را با «امید یاردیم»، معاون رهبر حزب «آینده» ترکیه انجام داده‌ایم. «امید یاردیم» سفیر سابق آنکارا در وین، تهران و مسکو است که اکنون به عنوان سیاستمدار در حوزه سیاست خارجی حزب آینده به رهبری احمد داوود اوغلو فعالیت می‌کند. مشروح این گفتگو در ادامه می‌آید:

مقامات ترکیه پیوسته در خصوص تحولات فلسطین موضعی انتقادی نسبت به رژیم صهیونیستی داشته و همیشه در سخنان مقامات آنکارا حمایت از مردم غزه مطرح بوده است. با همه این تفاسیر، اما روابط تجاری آنکارا و تل آویو همیشه در بهترین سطح ادامه داشته است. این روابط از گذشته برقرار بوده است. برای مثال اردوغان در سال ۲۰۰۹ در نشست داووس با به کار بردن عبارت «یک دقیقه» (one minute) و سخنرانی تند علیه شیمون پرز، نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی عملاً نقش بزرگترین حامی فلسطین را بازی کرد، در حالی که در آن دوره هم روابط تجاری ترکیه با رژیم صهیونیستی ادامه داشت بدون اینکه تحت تاثیر تنش لفظی اردوغان و شیمون پرز قرار بگیرد، شما این سیاست حزب حاکم ترکیه در مسئله اسرائیل را چگونه تحلیل می‌کنید؟

ابتدا اجازه دهید یک نگاه کلی در خصوص تحولات غزه و واکنش کشور‌ها در مورد این مسئله برای شما ارائه دهم. بعد از ۷ اکتبر دریافتیم که در میان دولت‌های منطقه ائتلاف و همبستگی قوی به خصوص در حوزه نظامی و دفاعی وجود ندارد. اینکه کشور‌های همکاری اسلامی در راستای حل مسئله فلسطین نشست برگزار می‌کنند اتفاق مثبتی تلق می‌شود، اما نتیجه‌ای حاصل نشده است و ما نزدیک به دو ماه است که شاهد حملات رژیم صهیونیستی علیه مردم غزه هستیم.

ده‌ها هزار نفر در این حملات کشته شده اند و عملاً نیمی از جغرافیای غزه تخلیه شده است. این واقعیت روز‌های اخیر مردم فلسطین است، اگرچه یک محور مقاومت در منطقه حاکم است، اما باید گام‌های مهمتری هم برداشته است. واکنش کشور‌های منطقه بیشتر در بُعد سیاسی بوده است. آیا فکر می‌کنید این واکنش‌های سیاسی که هم اکنون از سوی دولت‌های مختلف مشاهده می‌شود در سال‌های ۱۹۴۷، ۱۹۴۸ و یا سال‌های بعد نبوده است؟ بوده است، اما اتفافات غزه نشان می‌دهد که تاثیر کاملی نداشته است.

در خصوص سیاست حزب عدالت و توسعه در مسئله فلسطین پرسیدید؛ حزب حاکم ترکیه باید در مسئله غزه و فلسطین موثرتر عمل کند. دولت ترکیه می‌تواند انتقاد‌های تند علیه اسرائیل داشته باشد، اما این انتقاد‌های لفظی باید عملی هم باشد. آنکارا قصد دارد گام‌هایی در راستای حل مسئله غزه بردارد. دولت آنکارا از مردم مظلوم فلسطین حمایت می‌کند، اما واکنش هایش علیه اسرائیل ناکافی است. من در خصوص حمایت از غزه نه تنها ترکیه را بلکه دیگر کشور‌ها مانند اردن، عراق و عربستان را هم مقصر می‌دانم. حزب عدالت و توسعه اگر چه خیلی خوب تند و پر حرارت نتانیاهو را نقد می‌کند و اسرائیل را تروریست خطاب می‌کند، اما وقتی نتیجه اقدامات ترکیه را واکاوی می‌کنیم در می‌یابیم که در عمل هیچ اقدامی از سوی حزب عدالت و توسعه علیه اسرائیل صورت نگرفته است.

دوباره به سوال اولم باز می‌گردم، علی رغم واکنش تند ترکیه به جنایات اسرائیل، اما روابط تجاری اش با این رژیم همچنان ادامه دارد. از طرفی اردوغان صرفاً شخص نتانیاهو را خطاب قرار می‌دهد و او را مسئول جنایات غزه می‌داند در حالی که ایدئولوژی نتانیاهو متفاوت از رژیم صهیونیستی نیست. ما بار‌ها شاهد اعتراضات مردم ترکیه در خصوص قطع مراودات سیاسی آنکارا و تل‌آویو بوده ایم. شما این موضوع را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

جنایات اسرائیل در غزه صرفاً مربوط به سیاست گذاری نتانیاهو نیست هر چند نتانیاهو فردی رادیکال و افراطی است، اما سوال این است اگر این شخص نخست وزیر رژیم صهیونیستی نبود و فرد دیگری نخست وزیر بود آیا در رفتار اسرائیل تغییری حاصل می‌شد؟ حزب عدالت و توسعه گمان می‌کند با رفتن نتانیاهو مسئله فلسطین حل می‌شود در حالی که اینگونه نیست هر کسی می‌خواهد نخست وزیر باشد، اسرائیل همان اسرائیل همیشگی است. مردم فلسطین و گروه‌های مقاومتی در مقابل اسرائیل ایستادگی می‌کنند، اما این کافی نیست، زیرا اسرائیل ارتشی قوی با حمایت آمریکا در دست دارد برای همین دیگر کشور‌ها نیز باید به عنوان قدرت منطقه‌ای در مقابل جنایات اسرائیل بایستند. ما قبل از نتانیاهو هم شاهد حملات و ظلم صهیونیست‌ها علیه فلسطین بودیم. جنگ ۱۹۶۷، ۱۹۷۳ و یا ۲۰۰۶ نمونه‌هایی از حملات سنگین اسرائیل است. در اسرائیل صرفاً رژیم نتانیاهو حاکم نیست بلکه یک رژیم جنگ حاکم است.

اما واکنش‌های دولت ترکیه بیشتر شبیه بازی سیاسی است. وقتی رئیس جمهور ترکیه، نتانیاهو را به باد انتقاد می‌گیرد و در آخر هم می‌گوید ما هیچ مشکلی با اسرائیل نداریم این یعنی اینکه آنکارا به هیچ عنوان قصد ندارد تزلزلی در روابط سیاسی و اقتصادی اش با تل آویو داشته باشد.

ببینید در میان دوستانم در حزب عدالت و توسعه افراد بسیاری وجود دارد که حامی آرمان‌های فلسطین هستند. در تمامی میتینگ‌ها (جلسات ملاقات سیاسی) و اعتراضات، گروه‌های نزدیک به آکپارتی است. منتهی انتقاد من به حزب حاکم این است که هیچ اقدامی نتیجه بخش که بتواند مانع جنایات رژیم صهیونیستی شود وجود ندارد. در رفتار سیاسی و گفتاری حزب عدالت و توسعه در مسئله اسرائیل شکاف عمیقی وجود دارد. دلایل این امر باز می‌گردد به وجدان آنها.

به نظر شما دولت آنکارا چه کار‌هایی باید انجام می‌داد که تا به امروز انجام نداده است؟

من طرفدار راهکار‌هایی هستم که تاثیرش بعد از ۵۰ سال به بعد هم محسوس باشد. برای مثال همین مسئله فلسطین که هم اکنون موضوع روز سیاستمداران جهان است در اصل از ۷۰ سال پیش هم همین گونه بوده است. یعنی زمانی که رژیم صهیونیستی تاسیس شد و یا زمانی که این رژیم حملات خود را علیه مردم فلسطین آغاز کرد در برهه‌هایی از زمان شاهد چنین نشست‌ها و یا واکنش‌هایی بوده ایم، اما نتیجه را هم اکنون مشاهده می‌کنیم. اشغالگری اسرائیل همچنان ادامه دارد. بهترین راهکار برای مقابله با اسرائیل، ایجاد یک «ساختار نظامی و دفاعی مشترک میان کشور‌های منطقه» است.

پیشنهاد اعمال تحریم در بعد سیاسی، اقتصادی و یا حتی گردشگری مطرح است؛ این‌ها راهکار‌های خوبی است و حتماً باید از سوی دولت آنکارا و دیگر دولت‌های منطقه اعمال شود، اما این‌ها کافی نیست. برای مثال در ماده ۶ نشست کشور‌های اسلامی بر لزوم قطع ارسال تسلیحات نظامی به اسرائیل تاکید شده است. برخی کشور‌های عربی روابط تسلیحاتی با اسرائیل دارند. معتقدم نه تنها باید ارسال تسلیحاتی نظامی به اسرائیل متوقف شود بلکه اجناسی که این گونه صادرات را حمایت می‌کند هم باید متوقف شود.

تمامی نشست‌هایی که در خصوص غزه برگزار می‌شود قطعاً مهم است، اما این‌ها راه حل‌هایی قطعی و ماندگاری نیستند. کشور‌های اسلامی باید روابط خود را در تمامی زمینه‌ها از جمله اقتصادی و نظامی گسترش دهند. به خصوص ایجاد ساختار نظامی مشترک شبیه به ارتش در عرض ۲۰ الی ۳۰ سال نیاز است. چیزی شبیه ناتو؛ البته بنده ناتو را تایید نمی‌کنم، شاهد بودیم که این نهاد چگونه افغانستان را نابود کرد. اما به هر حال شاهد همراهی نظامی کشور‌های غربی در زیر چتر ناتو هستیم، روسیه نیز عضو سازمان پیمان امنیت جمعی است بنابراین شبیه این اقدام باید در میان کشور‌های خاورمیانه حاصل شود.

با توجه به تحولات اخیر در غزه آیا روابط اسرائیل و ترکیه می‌تواند دستخوش تغییراتی شود؟

از نظر من باید تغییراتی در روابط آنکارا و تل آویو صورت گیرد. در یکی دو سال اخیر شاهد سفر مقاماتی از رژیم صهیونیستی به ترکیه و مراسم‌های استقبال رسمی بوده ایم. این‌ها مورد تائید بنده و حزب آینده نیست. زیرا در روابطِ با اسرائیل باید مسئله فلسطین در اولویت باشد. اما بسیاری از کشور‌ها بدون توجه به موضوع فلسطین روابط خود را با اسرائیل عادی کرده اند. تا زمانی که دولت فلسطین تشکیل نشده است عادی سازی روابط با اسرائیل کاری عبث و اشتباه است. مسئله عادی سازی کشور‌ها با اسرائیل بخشی از برنامه‌های دونالد ترامپ بود.

منبع: مهر

انتهای پیام/ ۱۳۴