یادداشت/ حجت‌الاسلام ابراهیمی

احیاء فضائل اخلاقی از مهمترین فضائل روزه‌داری

تقویت تقوا و پرهیزکاری، آرامش روان و جسم، عدم نفوذ شیطان، احیاء فضائل اخلاقی، تلاوت و وزیدن نسیم قرآن در کشورهای مسلمان از جمله فوائد و فضائل روزه‌داری است.

کد خبر: ۶۵۷۵۷۹

تاریخ: ۲۸ اسفند ۱۴۰۲ - ۱۰:۲۶

گروه استان‌ها دفاع‌پرس - حجت‌الاسلام «سیدامیر ابراهیمی» مسئول نشر آثار و ارزش‌های مشارکت روحانیت در دفاع مقدس لرستان؛ این ماه به نام رمضان نامیده شده، زیرا براساس حدیثی از پیامبر اکرم (ص) که در بحارالانوار علامه مجلسی ذکر شده است، ماه رمضان گناهان را می‌سوزاند و این ماه در کتب مختلف آسمانی از جمله قرآن کریم، انجیل، تورات، صحف و زبور نازل شده و تنها ماهی است که نام آن در قرآن ذکر شده است ماه مبارک رمضان آنقدر مهم است که در آیات 184 و 185 سوره بقرة در مورد روزه داری، احکام روزه و کفاره روزه سخن به میان آمده است.

در فضیلت این ماه می‌توان به روایتی از امام باقر (ع) اشاره کرد که به جابر می‌فرمود کسی که در این ماه روز را روزه بگیرد و بخشی از شب را به عبادت سپری کند همانند روزی می‌شود که مادرش او را زاییده است.

تقویت تقوا و پرهیزکاری، آرامش روان و جسم، عدم نفوذ شیطان، مساوات بین فقیر و غنی، احیاء فضائل اخلاقی، وجود شب‌های قدر در ماه مبارک رمضان، تلاوت و وزیدن نسیم قرآن در کشورهای مسلمان از جمله فوائد و فضائل روزه داری است و این موارد در روایات و احادیث مختلف ذکر شده است. در ماه رمضان خداوند متعال توفیق روزه داری را به بندگانش داده است؛ «پس هر که ماه رمضان را درک کرد، باید روزه بگیرد.»

انسان افزون بر جنبه مادی و جسمی، دارای بُعد معنوی و روحی هم هست و هر کدام در رسیدن به کمال مطلوب خود، برنامه‌های ویژه را نیاز دارند، یکی از برنامه‌ها برای تقویت و رشد بُعد معنوی، تقوا و پرهیزگاری است؛ یعنی اگر انسان بخواهد خودش را از جنبه معنوی رشد و پرورش دهد و به طهارت و کمال مطلوب برسد، باید هوای نفس خود را مهار کند و موانع رشد را یکی پس از دیگری بر دارد و خود را سرگرم لذت‌ها و شهوات جسمی نکند. یکی از اعمالی که در این راستا مؤثر و مفید است روزه داری است، قرآن کریم می‌فرماید: «...ای افرادی که ایمان آورده اید! روزه بر شما نوشته شد، همان گونه که بر پیشینیان از شما نوشته شده، تا پرهیزگار شوید» مرحوم آیت الله قاضى در ماه رمضان به مردم مى فرمود: "مردم خودبین نباشید، خدا بین باشید". از خودبینى خارج شدن کافى نیست باید خدا بین شد.

- در ماه مبارک رمضان از خدایی استعفا بدهیم.

- بیایید از خدائیمان استعفا بدهیم! ماه رمضان است بیایید دیگر خدا نباشیم؟!. یعنی چه؟ تو که می گویی: "خدا چرا این طور با من رفتار نکردی" یعنی تو هم خدا، من هم یک خدا. این فضولی‌ها خیلی زشت است. ما کار خودمان را بکنیم خدا هم کار خودش را. حافظ وظیفۀ تو دعا گفتن است و بس/ در بند آن مباش که نشنید یا شنید.

این چه میهمانی است که همه اش گرسنگی و تشنگی است؟! پس معلوم می‌شود غذاهای دیگری هست؛ نوشیدنی‌های دیگری هست؛ ما غافلیم. ذکرهای مخصوصی هست. تا خودمان را پیدا نکنیم خدا را پیدا نمی‌کنیم. ماه رمضان، ماه پیدا کردن خود است. ما قرآن را گم کردیم؛ خدا را گم کردیم؛ اهل بیت را گم کردیم؛ چرا؟!. اول ماه رمضان گفتیم نبّهنا عن نومة الغافلین (ما را از خواب غافلان بیدار کن)، ولی گفتیم و رفتیم؛ واقعا نخواستیم. آدم اگر بیدار باشد درد را می‌بیند از کجا می‌آید؛ آفت را می‌بیند. ولی خواب اگر بودی نه درد را می بینی نه چیزی.

وقتی شیطان درون تسلیم شود، آن شیطان بیرون کاری نمی‌تواند بکند. در ماه رمضان، آن شیطان بیرون بسته است تا ما با خودمان ور رویم (و این شیطان درون را مهار کنیم)

انتهای پیام/